ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္: စာစု

Showing posts with label စာစု. Show all posts

November 29, 2012

ေဗဒါ့အားမာန္ သဇင့္ထံသို႕( ၂၀၁၀ ႏိုဝင္ဘာလထုတ္ ခ်ိဳးလင္းျပာစာေစာင္မွ) မူရင္းစာမူရွာမေတြ႔သျဖင့္ စာေစာင္မွ ကူးယူပါသည္။

June 7, 2012

သို႔........... ကိုေၾကာင္

ကိုေၾကာင္(ခ) ကိုေက်ာ္ႏိုင္ဦးက " အမေရ ဟသၤာကိုးေသာင္းစာအုပ္ဖတ္ပီးဘီ၊ မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ ကိုရဲအမႏွစ္ေယာက္က ငရုတ္သီးလက္ဖက္ရည္တိုက္လိုက္တယ္တဲ့၊ အဲဒါ မခိုင္လားတဲ့၊ အခုမွ သိရလို႔၊ ကိုေၾကာင္ေမးတာကို ရီလိုက္ရတာ ေျပာမေနနဲ႔၊ ဟုတ္ရင္လဲဟုတ္မွာ၊ အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္က ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ရင္း နယ္မွာ။ အိမ္မွာ ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆိုရင္ ညီမအငယ္ေတြပဲရွိတတ္တာ၊သူတို႔က အႀကီးေတြ လုပ္ေပးေနတာနဲ႔ ဘာမွေသေသခ်ာခ်ာ မလုပ္တတ္ဘူး၊ ကိုေၾကာင္ကိုေတာ့ေျဖလိုက္ပါတယ္၊အမွတ္မွားဆိုတဲ့အတြက္။ ကိုရဲမွာ အမဆိုလို႔ အမတစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္၊ (၂)ေယာက္မရွိဘူးလို႔၊ တကယ္ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းမွာ လက္ေနာက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ထားတဲ့ပံုနဲ႔ ေတာင္ကုန္းေလးအတိုင္းတက္လာတဲ့ ကိုေၾကာင္ရဲ့ပံုကို ေတြ႔ေနရလို႔ သတိရရင္း စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ မေကာင္းျဖစ္ေနတာ။ ဒီလိုအျဖစ္ကေန ရယ္စရာေလးေတြ အခုထက္ထိျမင္တတ္ေျပာတတ္တဲ့ ကိုေၾကာင္ကို သတိရမိပါတယ္။ ကိုေၾကာင္ကို လူခ်င္းေသခ်ာ ေတြ႔ျမင္ရတာက ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွပါ။ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ သိေနၾကားေနေပမယ့္ မဆံုဘူးတာပါ၊ ဘိုဘို ေထာင္ကလြတ္ေတာ့ သာယာဝတီကေနဆင္းလာပီး သတင္းအေမး ၊ ဘိုဘို႔အိမ္မွာဆံုမိၾကတာ။ ဒါေတာင္ ထံုးစံအတိုင္း ကိုေၾကာင္က လြဲျဖစ္ေအာင္လြဲပါေသးတယ္။ ကိုယ္ကအိမ္ထဲကို လွမ္းအဝင္ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါလဲခင္ဗ်ာတဲ့၊ အိမ္ထဲမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ကိုယ့္ေမာင္ ကိုရဲနားအသာကပ္ထိုင္လိုက္ေတာ့မွ ၿပံဳးစိစိနဲ႔ ေအာ္... ကိုရဲအမကိုးတဲ့၊ အဲဒီလို။
ကိုရဲ၊ ဘိုဘို၊ မိုးႀကီး(ခ) မိုးေဇာ္ထြန္း၊ ကိုထိန္ စတဲ့ေျမာက္ပိုင္းျပန္ေတြ တေက်ာ့ျပန္ေထာင္နန္းစံတဲ့အခ်ိန္ ကိုေၾကာင္က ကံေကာင္းသြားတယ္၊ ဘယ္လိုလြတ္သြားလဲ ေမးေတာ့ က်ေနာ္က အေျပးသန္တယ္ေလအမရဲ့တဲ့ ၊ သူေနာက္ပီးရယ္စရာေျပာတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုရဲတို႔၊ ဘိုဘိုတို႔ကို ညဖက္ လာေခၚသြားပီး ေနာက္ရက္မွာ ကိုေၾကာင္က ဘိုဘို႔ဆီေရာက္လာတာ။ ဘိုဘို႔အေဖက ေဟ့ေကာင္.. ဒီမွာအကုန္ဖမ္းေနတာ ဘာလာလုပ္တာလဲဆိုမွ ဘာ့ေၾကာင့္ဖမ္းမွန္းမသိပဲ ပုန္းရတာတဲ့ေလ။ ကိုေၾကာင့္အေၾကာင္း ေျပာတိုင္း သူ႔အလြဲေတြက စိတ္ညစ္ရာက ရယ္စရာေတြျဖစ္ရတယ္။
ေျမာက္ပိုင္းကို မိဘေတြ လိုက္သြားၾကတာ အားလံုး(၇)ေယာက္၊ အဲဒီမွာ ကိုရဲက အိမ္ကိုစာသာပို႔လိုက္တာ၊ သူ႔စိတ္ထဲ အေဖ၊အေမ (၂)ေယာက္စလံုးက ဝန္ထမ္းေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ လိုက္လာလို႔ရပါ့မလားလို႔ ေတြးမိတယ္တဲ့၊ မရဲတရဲျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ။ သူထင္မယ္ဆိုလဲ ထင္စရာ၊ ကိုရဲက ၁၉၈၈ ဇြန္၊ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းမွာပါပီး အိမ္ကေနထြက္သြားတာကို အေဖ့ရံုးကသိပီး အေဖ့ကို သတိေပးစာထုတ္ပီးသတိေပးတာကိုး။ service book မွာအနီတားခံရတယ္။ အျပစ္က သားသမီးကို ေကာင္းေကာင္းမထိန္းႏိုင္တဲ့ မိဘျဖစ္တဲ့အတြက္ သတိေပးလိုက္သည္တဲ့။ ဒိလိုအေျခအေနမွာ ဝန္ထမ္းျဖစ္တဲ့ အေဖအေမကို မရတရဲပဲ သူေမွ်ာ္လင့္မိတာေပါ့။ အေမ့ရဲ့မွတ္တမ္းမွာ ေရးထာသလိုပါပဲ၊ မိဘနဲ႔ ကေလးေတြ အတူေပးမေတြ႔ခင္မွာ မိဘေတြက ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာကေန ကေလးေတြရွိတဲ့ တဲဆီ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ပီး ဟိုတစ္ေယာက္က ဘိုဘို၊ ဒီတစ္ေယာက္က ဝဏစသျဖင့္ မွန္းဆေနသလိုပဲ ၊ ကေလးေတြကလဲ ဟိုဟာက ငါ့အေမ ဒီဟာက ငါ့အေဖ ငါ့အကို စသျဖင့္ ေျပာၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်န္မွာ အေမက က်န္းမာေရးေကာင္းစ၊ ကိုရဲရွိတုန္းကနဲ႔ မတူ ေတာ္ေတာ္ေလးပိန္သြားတယ္။ ေအးလြန္းေတာ့ သဘက္ေတြေစာင္ေတြအထပ္ထပ္ကလဲပတ္ထားရျပန္ဆိုေတာ့ ခပ္ပိန္ပိန္အဖြားအိုရုပ္ ေပါက္ေနပံုလဲရပါတယ္။ ဘိုဘိုက ဟိုကက်ေနာ့္အေမ၊ မငယ္ကလဲ အန္တီႀကီးပံုရိပ္ကို ဖမ္းပီးသူ႔အေမ၊ အားလံုးေျပာၾကေတာ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္၊ ေရြးရမယ့္သူကလဲ ကိုေၾကာင္နဲ႔ ကိုရဲပဲက်န္သတဲ့၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုရဲက ေယာက်ၤားႀကီးကေတာ့ အေဖမဟုတ္တာေသခ်ာတယ္၊ အေဖ့အရပ္အေမာင္းက သိသိသာသာရွည္တယ္ေလ။ အခုတစ္ေယာက္က အဲဒီေလာက္အရပ္မရွည္ဘူး။ မိန္းမႀကီးက်ျပန္ေတာ့ အဖြားႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ အေမက အဲဒီေလာက္အသက္မႀကီးေသးေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အားကိုးစရာက ကိုေၾကာင္ပဲက်န္တာ့တယ္၊ အဲဒီ လူႀကီးသာ ကိုေၾကာင့္အေဖဆိုပီးဘီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်န္တာကိုယ့္အေမျဖစ္ရမယ္။ ကိုေၾကာင္က ထေအာ္တယ္ အဲဒါ သူ႔ေဖမဟုတ္ဘူးတဲ့၊ ကိုရဲက က်ေနာ့္အေဖလဲ မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက တေယာက္ေယာက္အေမေပါ့၊ အဲဒီေတာ့ ကိုေၾကာင္က ဦးေအာင္ထေအာ္သတဲ့ အဲဒါ ငါ့အေမ ငါ့အေမတဲ့၊ နဂိုကမွ အိမ္ကလိုက္လာပါ့မလား၊ လာလို႔ရပါ့မလား မရဲတရဲျဖစ္ေနတဲ့ ကိုရဲက ငိုခ်င္လိုက္တာ ေသလုေရာတဲ့၊ အဲလို ကိုေၾကာင္ပါေလ။

May 30, 2012

ေနရာ

ကိုယ့္ေနရာက ဘာလဲ၊ ဘယ္မွာလဲ၊ အခု အခ်ိန္အထိ ေနရာ မရွိေသးပါလား။ မင္းထြက္သြားပါတဲ့လား၊ ရင္ဝကို တြန္းထိုးရင္း ေျပာလာတဲ့ စကား၊ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ သြားဖို႔ေနရာ ေသခ်ာမရွိမွန္း ေသခ်ာသြားခဲ့တဲ့ အျဖစ္။ ကိုယ့္ေနရာသာ ရွိခဲ့ရင္ မင္းထြက္သြားဆို သြားလိုက္ယံုပါပဲ။ ခုေတာ့ ထြက္သြားခ်င္ေပမယ့္ မသြားႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္။ တကယ္ေတာ့လည္း သူ႔အနားမွာ လာေနပါဆိုတုန္းက သူပဲေနရာေပးခဲ့တာပဲ။ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ စြန္႔လႊတ္မႈေတြ၊ နစ္နာမႈေတြ အျပည့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေနရာမွန္ပဲလို႔ ယူဆၿပီး ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ေနရာအစစ္ မျဖစ္ျပန္ဘူးတဲ့လား။ ကိုယ့္ဘဝဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေနရာမရခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွေတာ့ ေနရာတစ္ေနရာ ရၿပီလို႔ ေအာက္ေမ့တာေတာ့ အမွန္။
ကိုယ့္အေမက ေျပာဖူးတယ္၊ ကုိယ္ငယ္ငယ္က သိပ္သနားစရာ ေကာင္းတယ္တဲ့။ အေမက သားသမီးကို (၂)ႏွစ္ျခားတစ္ေယာက္ ေမြးလာလိုက္တာ ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ပတ္လံုးေတြ စီထားသလို။ ကိုယ့္အထက္က အကို၊ ကိုယ့္ေအာက္ကေမာင္ေလး (သူနဲ႔ကိုယ္က တစ္ႏွစ္နဲ႔ဆယ္လပဲ ျခားတယ္) ၊ ကိုယ္တို႔ကို အႀကီးသံုးေယာက္လို႔ အၿမဲေခၚတယ္။ ကိုယ္တို႔ အၾကီးသံုးေယာက္ငယ္ငယ္တုန္းကတဲ့ အေမအျပင္သြားရင္ အကိုက ေလးႏွစ္သားေက်ာ္ေက်ာ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေဆာ့တယ္တဲ့၊ ကားေတြ ဆိုက္ကားေတြ စိတ္ပူလို႔ သူ႔လက္ကို မလႊတ္တမ္းဆြဲထားရသတဲ့၊ ေမာင္ေလးက ရင္ခြင္ပိုက္ေလး ခ်ီထားရသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကုိယ္က ႏွစ္ႏွစ္သာသာ အရြယ္ကေလးကို ခ်ီသူမရွိ၊ လက္တြဲမယ့္သူမရွိ၊ အေမ့ ထမီစ ဆြဲလိုက္ရသတဲ့။ သိပ္သနားစရာေကာင္းသတဲ့၊ ကိုယ္မမွတ္မိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အေမေျပာေတာ့ ကိုယ္ငိုခ်င္တယ္၊ ကိုယ္ဟာ ကေလးဘဝထဲက ေနရာ၊ ကေလးေနရာ ကိုယ့္အတြက္ေနရာ ကိုယ္မရွိပါလား၊ အိမ္မွာေနရင္ စားပြဲေအာက္ထဲဝင္ပီး ေဆာ့သတဲ့၊ ကိုယ့္အေဖ အလုပ္ကျပန္လာမွ အေဖ့ရင္ခြင္ထဲ ေနရသတဲ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ့ အေဖခရီးသြားရင္ ကိုယ့္အတြက္ အိမ္မွာ ေနရာမရွိသလို အၿမဲခံစားရတယ္။
ကိုယ့္ကို သူ႔ဘဝထဲ ေနရာေပးလို႔ အေရးတယူျပဳတဲ့သူ ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ဒါဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေနရာတစ္ခုလို႔ ယံုခဲ့မိျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေနရာဟာ သူ႔ေနရာမွာသူ႔အလိုက် ေနရာ ေျပာင္းေနရတာပါပဲ။ အခုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေနသားက်ျပန္ၿပီ။ ကိုယ့္အတြက္ တခါမွ မေတြးမိတဲ့ေနရာ။ ခ်က္ျပဳတ္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ အိမ္မႈကိစၥထဲမွာ ႏွစ္ျမဳပ္ထားရမွာ ကုိယ့္ေနရာတဲ့လား။ အစပိုင္းမွာ ေနရာသစ္နဲ႔ အထာမက်ေပမယ့္ ကိုယ္ေနရမယ့္ေနရာကို အံသားက် ေနရာက်ေအာင္ ေနခဲ့ရျပန္တယ္။
အသက္အရြယ္လဲ ရလာၿပီ၊ ကိုယ့္အတြက္ ေနရာမွန္ဟာ ဒါပါပဲလို႔ ေနသားတက် ေနရာက်ေပမယ့္၊ ခုေတာ့ ကိုယ္ရွိေနလို႔ သူလုပ္ခ်င္တာမလုပ္ရ က်ဥ္းက်ပ္ဆိုပဲ၊ သြားခ်င္တာ မသြားရ စားခ်င္တာမစားရ ေသာက္ခ်င္တာမေသာက္ရတာ ကိုယ့္ေၾကာင့္တဲ့လား။ ကိုယ့္ကိုထြက္သြားဆိုမွ ကိုယ့္ေနရာမဟုတ္မွန္း သိလိုက္ရျပန္ပါၿပီ။ ေနရာ...ေနရာ. ကိုယ့္အတြက္ ေနရာ ၊ ထြက္သြားဆိုလဲ သြားႏိုင္တဲ့ေနရာ၊ ေနပါဆိုလဲ ေနရတဲ့ ေနရာ၊ ကိုယ့္ေနရာဘာလဲ၊ ဘယ္မွာလဲ။

December 21, 2011

ေနာက္ျပန္ၾကည့္ရင္း၊ ေ႐ွ႔ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း( ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ) ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၂) အမွတ္၇၁ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္

မေန႕ကဆိုတာ

အိပ္မက္မွ်သာ၊
မနက္ဖန္ဆိုတာ
စိတ္ထဲက ပံုရပ္အလား။
ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ကိုသာ
ေကာင္းေကာင္းေနသြား။
မေနကအတိုင္း
ၾကည္ႏူးစရာ
အိပ္မက္ျဖစ္သလို၊
မနက္ဖန္တိုင္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျပည့္တဲ့
ပံုရိပ္ျဖစ္မယ္၊
ဒီေန႕ကိုသာ
ေကာင္းေကာင္း
ၾကည့္ေနသြား။

December 18, 2011

Feeling45

v က်မကိုငယ္စဥ္ကတည္းကစိတ္ကူးယဥ္တတ္သူ၊ခံစားလြယ္သူလို႔ ႔့သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။အခုအသက္ကေလးရလာၿပန္ေတာ႔သမီးေတြအားလံုးကတညီတညြတ္ထဲဒီတိုင္းေၿပာၾကၿပန္ပါတယ္၊ဘယ္လိိုဘဲေၿပာေၿပာဒီလိုလူမ်ိုးေတြဟာၾကမ္္းတမ္းခက္ထန္သူေတြမဟုတ္တဲ့အတြက္ေက်နပ္ပါတယ္။စိတ္ကူးယဥ္တယ္ဆိုတာကလဲက်မဘာဘဲလုပ္လုပ္စိတ္ကူးနဲ႔ၿဖစ္ႏိုင္မၿဖစ္ႏိုင္ခ်ိန္ဆပီးမွလက္ေတြ့အေကာင္အထည္ေဖာ္လုပ္တတ္တာမို႔စိတ္ကူးယဥ္ေၾကာေၿမာေနတာမ်ိုးမဟုတ္ပါ၊

v က်မေမေမကသူ႔သားသမီးေတြမ်ားလြန္းလို့မမွတ္ႏိုင္မွာစိုးတယ္ထင္ပါတယ္၊က်မတို့ကိုစာဖတ္တတ္ကတည္းကိုယ့္ေမြးသကၠရာဇ္တခါတည္းအလြတ္မွတ္ဆိုပီးေၿပာထားပါတယ္၊ထူးၿခားတာကက်မရဲ့ေမြးေန့တင္မဟုတ္ေမာင္ႏွမတေတြရဲ့ေမြးေန့ကိုပါအားလံုးမွတ္မိေနတာခုခ်ိန္ထိပါဘဲ၊သူတို့ေမြးေန့ေရာက္တိုင္းသူတို့ေမ့ေနေပမယ့္က်မကအၿမဲသတိေပးတတ္ပါတယ္၊ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့လဲကိုယ္႔အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း၊မိတ္ေဆြ၊ခ်စ္သူခင္သူေတြရဲ့ေမြးေန့ေတြကိုမွတ္မိေနတတ္ပါတယ္၊က်မကေတာ့ကိုယ့္ေမြးေန့သိကတည္းကေမြးေန့ေရာက္တိုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြကိုမုန့္၀ယ္ေကၽြးပါတယ္။ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ဘုရားသြား၊ရုပ္ရွင္ၾကည္႔၊မုန့္စားနဲ့ေမြးေန့ကိုၿဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္၊ေပ်ာ္စရာပါ၊

v ကိုယ္ပိုင္မိသားစုဘ၀ေရာက္ၿပန္ေတာ႔ေမြးေန႔မွာအမွတ္တရမိသားစုစားခ်င္တာလုပ္စားၾကပါတယ္၊ၿပီးေတာ႔အလုပ္ဌာနမွာလဲတခုခုခ်က္ၿပုတ္ပီး၀ိုင္းဖြဲ႔စားေသာက္ၾက ဆုေတာင္းေပးၾကနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းလွပါတယ္။

v ဒါေပမယ္႔သုေမာင္ရဲ႔စာတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္လိုက္မိတဲ႔အခ်ိန္ကစပီးက်မရဲ႔ေမြးေန႔ၿဖတ္သန္းမႈပံုစံဟာလံုး၀ေၿပာင္းလဲခဲ့ရပါေတာ႔တယ္၊သူဟာသူ႔ရဲ႔ေမြးေန့ေရာက္တိုင္းေမြးသမိခင္ေက်းဇူးရွင္ကိုအေလးအနက္ထားပီးကန္ေတာ့ပါတယ္တဲ႔၊အေမေမြးခဲ႔လို႔ဒီေန႔အသက္ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္္ၿပည္႔ပါဘီဆိုပီးကန္ေတာ႔တာပါတဲ႔။ခါတိုင္းသီတင္းကၽြတ္ကန္ေတာ႔သလို၊ခရီးထြက္ခါနီးကန္ေတာ႔တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲခံစားရတဲ႔ပီတိကမတူပါဘူးတျဲ႔အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ႔က်မလဲေမြးေန႔ေရာက္တိုင္းက်မအေမကိုႏွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ကန္ေတာ႔ပါတယ္။ဘာေၾကာင္႔ကန္ေတာ႔တယ္ဆိုတာကေတာ႔စပီးကန္ေတာ႔တဲ႔ႏွစ္ကေၿပာၿပပီးေနာက္မေၿပာရေတာပါဘူး။က်မေနမေကာင္းၿဖစ္လို႔မထႏိုင္တာေတာင္အေမကသူကိုယ္တိုင္အိမ္ေရာက္လာပီးဒီေန႔သမီးေမြးေန႔မို႔သမီးေမေမ႔ကိုကန္ေတာ႔ခ်င္ေနမွာသိလို႔လာခဲ႔တာဘဲဆိုပီးေရာက္လာတတ္ပါတယ္၊

v ဒီႏွစ္မွာေတာ႔က်မဟာအမိေၿမနဲ႔ေ၀းတဲ႔တေနရာမွာေရာက္ေနရပါဘီ၊ေမေမ႔ကိုကန္ေတာ႔ခ်င္ေပမယ္႔အေ၀းကေနစိတ္ထဲကေနဘဲရည္မွန္းရပါေတာ႔တယ္၊မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္္းေတြနဲ႔လဲေ၀းခဲ႔ရဘီမို႔ ဆုေတာင္းသံဆုေပးသံေတြနဲ႔ေ၀းရပါဘီ။ေမြးေန႔နီးလာေလစိတ္ကိုေလွ်ာ႔ထားပီးအရာအားလံုးကိုကံကိုသာလွႊဲထားလိုက္ပါေတာ့တယ္၊ဒါေတြဟာကိုယ့္ရဲ႔ကံအေၾကာင္းတရားေတြေပဘဲလို႔စိတ္ကိုထားႏိုင္ေအာင္ေနလိုက္ပါတယ္၊

v ေမြးေန႔မတိုင္ခင္တစ္ရက္ ဇြန္လ(၂၆)ရက္မွာ f.b ၀င္လိုက္တဲ႔အခါမွာ က်မပီတိၿဖစ္လြန္းလို႔မ်က္ရည္က်မတတ္ၿဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္၊က်မေလးစားရတဲ႔၊က်မေမေမနဲ႔သက္တူရြယ္တူၿဖစ္တဲ႔ဆရာေမာင္၀ံသရဲ႔ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေလးကိုဖတ္လိုက္ရလို႔ပါဘဲ။

v Happy birthday and so many returns : ခ်စ္သူူမ်ားနဲ႔ေကြကြင္းရၿခင္းဆင္းရဲ၊မခ်စ္မႏွစ္သက္သူမ်ားႏွင္႔ေပါင္းေဖာ္ရၿခင္းဆင္းရဲတို႔မွလြတ္ကင္းပါေစသတည္း။တဲ႔

v က်မရဲ႔ ၄၅ႏွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႔ဟာအလံုးစံုၿပည္႔စံုသြားတယ္လို႔ခံစားလိုက္မိပါတယ္။

v (ဆရာေမာင္၀ံသရဲ႔စာအုပ္ေတြဖတ္ေတာ႔ ဟိုအရင္ကာလေတြကစာေရးသူရဲ႔အထၳုဳပတ ၱိကိုစာအုပ္ရဲ႔ေနာက္ေက်ာဖံုးမွာေရးတတ္ပါတယ္၊အဲဒီမွာကတည္းကဒီစာေရးဆရာကေမေမနဲ႔ေမြးတဲ႔ႏွစ္အတူတူဘဲဆိုပီးမွတ္မိေနခဲ႔တာပါ)

v အဲဒီေနာက္မွာေတာ႔ဖဘ ကသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ ဆုေတာင္းပို႔သတာေတြတဖြဲဖြဲေရာက္လာပါေတာ့တယ္၊က်မကအၿပင္မွာသူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းထားရင္လူအင္မတန္ေရြးပါတယ္၊ကိုယ္႔စိတ္ထဲႏွစ္ႏွစ္ကာကာမရွိရင္၊မခင္ရင္အေပါင္းအသင္းမလုပ္ပါဘူး၊ဟန္ေဆာင္ပီးလဲမေပါင္းတတ္တဲ႔အတြက္အင္မတန္ရင္းႏွီးမွသူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ပါတယ္၊ဒီအက်င္႔ကဖဘ ထဲထိပါလာပီးဖဘမွာလဲသူငယ္ခ်င္းနဲပါတယ္၊ခုလိုအနည္းငယ္ေသာမိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားမွပို႔သေသာဆုမြန္မ်ားေၾကာင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရပါဘီ၊