November 6, 2017

" မဟာကရုဏာရွင္"၆ရက္ ႏိုဝင္ဘာ၂၀၇ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၄၃)မွ


ေမတၱာ ကရုဏာ ႀကီးမားလွသည့္ ထိုင္းဘုရင္ ရာမ(၉) ဘူမိေဘာအဒူလ်ာဒက္ရဲ့ ဈာပန ျပီးဆံုး သြားျပီျဖစ္သည္။ နတ္ရြာစံျပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ျပဳလုပ္သည့္ ဈာပနအခမ္းအနားမွာ ျပည္သူတရပ္လံုး ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ေနရဆဲ ျဖစ္သည္။ ဘုရင္ႀကီးကို ခ်စ္ၾကသည့္ ထိုင္းျပည္သူေတြ ႏွေျမာတသ လြမ္းၾကရသည္။ ထိုင္းဘုရင္ႀကီးရဲ့ ေမတၱာ ကရုဏာကို ထိုင္းျပည္သူေတြတင္မက ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဴးမ်ိဴးနဲ႔ ေရာက္ရွိေနထိုင္ၾကတဲ့ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ိဴးႏြယ္စုေတြအပါအဝင္ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြပါ ရရွိခံစားၾကရရာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကပါ ထိုင္းဘုရင္ႀကီးအေပၚ ခ်စ္ခင္ေလးစား ႏွေမ်ာတသ ဝမ္းနည္းၾကတာ ျမင္ေတြ႔ ၾကားသိရေလသည္။



                ေဖေဖ့သမီး " ဒီေျမေပၚမွာ အရာရာတိုင္းဟာ ဒြန္တြဲျပီး ျဖစ္လာတယ္။ ေမွာင္မဲျခင္းနဲ႔ လင္းထိန္ျခင္း၊ လိမၼာျခင္းနဲ႔ မိုက္မဲျခင္း၊ မိမိႏွစ္သက္ရာကို ေရြးခ်ယ္ရစတမ္းဆိုရင္ လူတိုင္းဟာ အလင္းေရာင္ကိုသာႏွစ္သက္မယ္၊ လင္းထိန္ေသာေနရာ ေကာင္းမြန္ေသာေနရာကို ရရွိဖို႔ရာ နည္းလမ္းရွိပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ သူတပါးကို ခ်စ္ခင္ျခင္းပါပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတပါးရဲ့ ခ်စ္ခင္ျခင္းကို ရရွိခဲ့ရင္ ျပႆနာတိုင္းကို ေျဖရွင္းႏိုင္လိမ့္မယ္။ ဒီကမၻာမွာ ခ်မ္းသာသုခေတြနဲ႔ပဲ ရွိေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈပဲ ရွိေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္ လူေတြရဲ့ ခ်စ္ခင္မႈကို ရရွိမွ ျဖစ္မယ္" လို႔ သမီးေတာ္အတြက္ ေရးတဲ့စာမွာ ,ယခုလို အစခ်ီထားေလသည္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ့ သူတပါးအေပၚထားႏိုင္သည့္ ေမတၱာကို ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ရသည့္အျပင္ အမ်ားသူငါအတြက္ လုပ္ေပးသြားသည္မ်ားက လက္ေတြ႔မွာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ အျဖစ္ ထင္းထင္းႀကီး က်န္ရွိေနေလသည္။



ထိုင္းျပည္သူမ်ားအတြက္ အဓိက ဘာလိုအပ္သလဲ ဆိုတာကို ထီးနန္းစည္းစိမ္မွာ ေအးေဆးသက္သာစြာ ေနလို႔ ရပါေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းမွာ ဘုရင္တပါးအတြက္ အင္မတန္ ထူးျခားေနေလသည္။ ေဝးလံေခါင္ပါးလွသည့္ ေတာေတာင္ အစြန္အဖ်ားအထိ ေရာက္လာသည့္ ဘုရင္ႀကီးကို ျပည္သူေတြ ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆို ကန္ေတာ့ ထိၾကည့္ ကိုင္ၾကည့္ အံဩၾကတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ ျမင္ရ ၾကည့္ရပါသည္။ ဘုရင္ဆိုသည့္ ဟိတ္ဟန္ လံုးဝမရွိပဲ ဆင္းရဲ ခ်ိဴ႔တဲ့ေနသည့္ ျပည္သူတြကို ေတြ႔ဆံုေနသည့္ ကရုဏာမ်က္ဝန္းကိုသာ ျမင္ေတြ႔ရေလသည္။ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွတ္တမ္းေတြမွာ ျပန္ျမင္ရေပမယ့္ ဒါေတြက တမင္ျပဳလုပ္၍ မရဆိုတာ ျငင္းလို႔မရပါ။


သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြက ဘုရင္ႀကီးကို သားတေယာက္လို ခ်စ္ခင္ႀကိဳဆိုၾကသလို ငယ္ရြယ္သူေတြကလည္း ဖခင္တေယာက္ကဲ့သို႔ ႀကိဳဆို ၾကေလသည္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါး လွ်ိဴေျမာင္ေတြကိုျဖတ္၊ ေရလႊမ္းေနသည့္ လြင္ျပင္က်ယ္ကို ကားတတန္ ေလွတတန္ ျဖတ္သန္းျပီး ျပည္သူေတြလိုအပ္တာ လိုက္လံ ၾကည့္ရႈေနသည့္ ဘုရင္ႀကီးကို ၾကည့္ျပီး ေလးစာခ်စ္ခင္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္ရေလသည္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ့ ပံုရိပ္ေတြ ျပန္လည္ျပသရာမွာ ေတာလမ္းခရီးကို ျဖတ္ျပီး လိုအပ္တာေတြ လမ္းညႊန္ေနခိုက္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဟန္ အတိုင္း ကင္မရာအျမဲလြယ္ကာ ေျမပံုတခ်ပ္လက္ကကိုင္ျပီး ေဘာပင္တေခ်ာင္းျဖင့္ ညႊန္ၾကားရင္း ေပါက္ကနဲ က်လာသည့္ ႏွဖူးက ေခၽြးစက္ကေလးကို အမွတ္မဲ့ သုတ္လိုက္ဟန္မွာ မေမ့ႏိုင္ဖြယ္ရာ ပံုရိပ္တခု အျဖစ္ စြဲက်န္ရစ္ေလသည္။
                    ေတာေနလူတန္းစားမ်ား အခ်ိဴ႔မွာ အက်ၤီပင္မပါ ဘုရင္ႀကီး ေျခအစံုကို ဦးခိုက္သည့္အခိုက္ မဟာကရုဏာ အျပည့္ျဖင့္ သူတို႔ေရွ႔ ဒူးေထာက္ ထိုင္ခ်တတ္သလို သူသိခ်င္တာကို ေျဖၾကားေပးသည့္ ရြာသားေတြနဲ႔ အတူ ၾကမ္းတေျပးတည္း အတူထိုင္ စကားေျပာေလသည္။ ဘုရင္ႀကီး ျဖတ္အသြား ကမ္းလင့္သည့္ ေသာက္ေရတခြက္ကို ယူကာေသာက္လိုက္သည့္အတြက္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္သြားသည့္ အဖြားအိုတေယာက္ရဲ့ ၾကည္ႏူးေနသည့္ ပံုရိပ္ေတြလည္း ၾကည့္ျမင္ရေလသည္။ ရာမ(၉) ဘုရင္အျဖစ္ နန္းတက္ခ်ိန္မွစ၍ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ အက်ိဴးကို မျပတ္ ေဆာင္ရြက္တာ ေတြ႔ရေလသည္။ သက္ေတာ္ႀကီးျမင့္လာျပီး လူႀကီးပိုင္းအရြယ္ ေရာက္သည္အထိ အလုပ္ေတြ ဆက္တိုက္လုပ္ခဲ့ေလသည္။ နတ္ရြာစံျပီး ဘုရင္ႀကီးရဲ့ မွတ္တမ္းေတြ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ၾကည့္ရရာ အသက္ငယ္ရြယ္စဥ္ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ခဲ့တာလည္း ၾကည့္ရႈရပါသည္။ ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္ ဓါတ္ပံုေတြ အရ ထိုအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အျဖစ္ ဝန္ႀကီးခ်ဴပ္ ဦးႏု၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ႀကီးေနဝင္း တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုတာေတြ ျပန္ျမင္ရသည္။ တဖန္ ထိုင္းႏိုင္ငံကို လာေရာက္ လည္ပတ္သည့္ ျမန္မာအစိုးရ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေနဝင္းတို႔ကို မွတ္တမ္းေတြမွာ ျမင္ရသည့္အခါ ထိုစဥ္က ထိုင္းဘုရင္ ဘူမိေဘာအဒူလ်ာဒက္မွာ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္ေတြထက္ အတန္အသက္ငယ္ေသးတာ ေတြ႔ျမင္ရျပီး တိုင္းျပည္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည့္ ကာလသက္တမ္း အတူတူခန္႔ ရွိတာကို ေတြ႔ျမင္သိရွိရေလသည္။


တိုင္းျပည္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည့္ တနည္းအားျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို ပံုေဖာ္ခဲ့သည့္ သက္တမ္းကလာအတူတူ မွာပင္ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဴး တိုးတက္ႀကီးပြားတိုးတက္ျပီး ၊ လူေနမႈအဆင့္အတန္း စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္းေတြ ျမင့္တက္လာေစတာဟာ ထိုင္းဘုရင္ႀကီးရဲ့ ျပည္သူအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာ ေစတနာ ခ်စ္ျခင္းတရားႏွင့္ ဦးေဆာင္လမ္းျပ ေနထိုင္မႈေတြေၾကာင့္ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ၿငင္းမရသည့္ အခ်က္ေတြ ျဖစ္သည္။ သူ႔မွာ ရွိသည့္ ဩဇာအာဏာႏွင့္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ကိုယ္က်ိဴးအတြက္ အသံုးမခ်ပဲ ခ်စ္ျခင္းတရားျဖင့္ ေပါင္းစပ္ကာ ျပည္သူ႔အတြက္ တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္အတြက္ သူမရွိေတာ့ေသာလည္း မယိမ္းမယိုင္ ဆက္လက္ တည္တ့ံခိုင္ျမဲေနတာ ျဖစ္သည္။ Royal Project ဆိုသည့္ ဘုရင့္စီမံကိန္းေတြအရ တိုင္းျပည္မွာ စိုက္ပ်ိဴးေရးလုပ္ငန္းေတြ ခ်ဲ႔ထြင္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ နည္းပညာႏွင့္ ေျမ ေရ စတာေတြ ျပည္သူေတြ အသံုးျပဳခြင့္ ရၾကသည္။ အစိုးရနဲ႔ အုပ္ခ်ဴပ္သူဆိုတာ ျပည္သူ႔အတြက္ စဥ္းစား လုပ္ကိုင္ေပးရမယ့္သူ ဆိုတာကို လမ္းျပခဲ့ေလသည္။ ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာ ဘိန္းအစားထိုး သီးႏွ့မ်ား စိုက္ပ်ိဴးေစျပီး စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းမ်ား ရရွိအာင္ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေဖာက္လုပ္ေပးသည္။ သဘာဝအလွေတြျဖင့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းက ဝင္ေငြရရွိေအာင္ ေတာင္ေပၚအထိ လမ္းေတြ ေဖာက္ေစသည္။ အေျခခံအက်ဆံုး လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္သည့္ ေရ ကို ရရွိေအာင္ စြမ္းစြမ္းတမံ ကိုယ္တိုင္အပင္ပန္းခံ ေလ့လာ လုပ္ကိုင္ေလသည္။ ဘုရင္ႀကီးက တိုင္းျပည္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျပည္သူေတြအတြက္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းခ်မွတ္ခဲ့တာခ်ည့္ ျဖစ္ေလသည္။


သမိုင္း မွတ္တမ္းေတြအရ ထိုင္းဘုရင္ ရာမ(၉) နန္းတက္စအခ်ိန္က ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ဩဇာအလြန္ႀကီးမားသည့္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ထက္ျမက္သည့္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား အားျပိဳင္ေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္တဲ့၊ စစ္တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအၾကား ဘုရင့္ ဩဇာျမင့္မားလာေအာင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားျဖင့္ ျမွင့္တင္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ေကာင္းမြန္သည့္ ေစတနာ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ဘုရင္ႀကီးရဲ့ တန္ခိုးအာဏာ ထိပ္တန္းသို႔ ေရာက္လာတယ္လို႔ သမိုင္းဆရာေတြက သံုးသပ္ၾကေလသည္။ အဓိကကေတာ့ ဘုရင္ႀကီးရဲ့ ထက္ျမက္သည့္ ညဏ္အေျမာ္အျမင္ႏွင့္ ျပည္သူ႔အက်ိဴးအတြက္ ေမတၱာ ကရုဏာ မုဒိတာ ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့သည့္ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံလံုးက ခ်စ္ခင္ အားကိုး ယံုၾကည္ၾကလို႔သာ ျဖစ္သည္။


လူတေယာက္မွာ အလိုအပ္ဆံုး ျဖစ္သည့္ စားစရာကို ျပည့္ျပည့္ဝဝ စားႏိုင္ေအာင္၊ အလြယ္တကူ မပင္မပန္း ရရွိေအာင္ နည္းလမ္းေတြ ရွာေဖြ ေပးသြားခဲ့သည္။ တပိုင္တႏိုင္ စိုက္ပ်ိဴးေရး၊ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ စိုက္ပ်ိဴးႏိုင္ဖို႔ ေရ ရရွိေရး၊ လူတကိုယ္စာ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းႏိုင္ဖို႔ အတတ္ပညာ၊ အဆိုပါ အတတ္ပညာ ရရွိဖို႔ လူတိုင္း ပညာသင္ခြင့္ရရေရး၊ စတာေတြ ဖန္တီးေပးသည့္အျပင္ အက်င့္စာရိတၱ စည္းကမ္း စတာေတြကို ဦးေဆာင္လမ္းျပ ေနထိုင္သြားခဲ့သည္။ ျခိဳးျခံေခၽြတာတတ္ေအင္ စည္းစနစ္ရွိေအာင္ ထိုင္းျပည္သူေတြကို ငယ္စဥ္ကတည္းက သင္ၾကားေပးေစျပီး သူကိုယ္တိုင္လည္း ေနထိုင္ျပသြားခဲ့သည္။

သြားတိုက္ေဆးကို စကၠဴကဲ့သို႔ ျပားေနသည္အထိ ညွစ္ထုတ္ သံုးစြဲသလို ဘိနပ္ကိုပင္ ဖာေထးျပီး ဝတ္တတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အပါးမွာ ခစားခဲ့ရသူေတြက ျပန္လည္ ေျပာျပတာ သတင္းမွတ္တမ္းေတြမွာ ၾကည့္ရေလသည္။ ခဲတံတိုသြားသည့္အခါ စကၠဴျဖင့္ လိပ္ကာ ေရးလို႔ရေအာင္ လုပ္ျပီး ကုန္ကာနီးအထိ ေရးခဲ့တဲ့ ခဲတံအတိုအစေလးေတြကို ျမင္ေတြ႔ရပါသည္။


                 ထိုင္းဘုရင္ ရာမမင္းဆက္(၉)၊ ဘူမိေဘာအဒူလ်ာဒက္ရဲ့ ဈပနအခမ္းအနားကို နတ္ရြာစံျပီး တစ္ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္သည့္ကာလ ေအာက္တုိဘာလထဲမွာ (၂၆)ရက္ကေန (၂၉)ရက္ေန႔အထိ က်င္းပျပီးစီးသြားသည္။ ဈာပန အခမ္းအနားကို ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ၾကည့္ရႈရင္း ျပည္သူေတြ ဝမ္းနည္းေနၾကတာ ျမင္ရသည္။ ျပင္ပမွာလည္း ဈာပနအခမ္းအနား က်င္းပသည့္ ေန႔ ေအာက္တိုဘာ(၂၆)ရက္ ၾကာသပေတးေန႔က လမ္းေပၚမွာ လူ ကား အသြားအလာ မရွိသေလာက္ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ေနျပီး ဝမ္းနည္းစြာ တိတ္ဆိတ္ေနၾကသလို ဘုရင္ႀကီးရဲ့ ဈာပန တိုက္ရိုက္ထုတ္လႊင့္တာကို ရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ၾကည့္ရႈ ေနၾကတာလည္း ျဖစ္သည္။ ျမိဳ႔ေတာ္ဘန္ေကာက္တင္မက ခ်င္းမိုင္ခရိုင္ ခ်င္းမိုင္ျမိဳ႔မွာလည္း တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ျပီး ေဈးဆိုင္ေတြပါ ပိတ္ထားၾကသည္။ အင္မတန္စည္လွသည့္ ေဈးေတြပင္ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့သည္။ ဝမ္းနဲေနၾကသည့္ အသြင္အျပင္ေတြ ျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္းပြဲ အခမ္းအနားျပဳလုပ္ရာ နယ္အသီးသီးမွာလည္း အနက္ေရာင္မ်ား ဆင္ျမန္းကာ ဘုရင့္အတြက္ ရည္စူးျပီး ပန္းေတြ ပူေဇာ္ၾကေလသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ့ အင္အားကို ၾကက္သီးထဖြယ္ အတိုင္းသား ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရပါသည္။



" အတိတ္မွာပဲ ျဖစ္ေစ၊ ပစၥဳပၸန္မွာပဲျဖစ္ေစ အနာဂတ္မွာပဲျဖစ္ေစ သူတပါးကို ကိုယ္နဲ႔အတူ ေမြးဖြားလာသူ ၊ ကိုယ္နဲ႔အတူ အိုမယ့္သူ၊ ကိုယ္နဲ႔အတူ နာမယ့္သူ၊ ကိုယ္နဲ႔ အတူ ေသမယ့္သူခ်ည္းလို႔ သေဘာထားပါ၊
ေလာကႀကီးကို အေကာင္းျမင္ပါ၊ အဲဒီထက္ကိုေကာင္းေအာင္ျမင္ပါ၊ ျပႆနာကို ဆီေလ်ာ္မွန္ကန္စြာ ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ ေလာကကို အမွန္တရားနဲ႔ ရႈျမင္ပါ" ဆိုတဲ့ သမီးေတာ္ မင္းသမီးသီရိဒံုကို ေပးခဲ့တဲ့ စာထဲက သေဘာအက်ဆံုး စာသားကို မၾကာခဏ ဖတ္ၾကည့္ရင္း သူေတာ္ေကာင္းတရားကို လက္ကိုင္ထားျပီး တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ျခင္းတရားျဖင့္ ဖန္တီးခဲ့သည့္ ဘုရင္ႀကီးဘူမိေဘာအဒူလ်ာဒက္ ေကာင္းမြန္ျမင့္ျမတ္သည့္ ေနရာကို ေရာက္ရွိေနမွာလို႔ ယံုၾကည္မိေလသည္။

သူေတာ္ေကာင္းတရားလက္ကိုင္ထားကာ ေမတၱာ ကရုဏာ ႀကီးမားသည့္ လူတေယာက္ ေလာကႀကီးက ထြက္သြားေပမယ့္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေၾကာင္းအခ်င္းအရာေတြ ကဗ်ည္းတင္က်န္ခဲ့တာကို မ်က္ျမင္ ႀကံုေတြ႔ခဲ့ရသည့္အတြက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား၊ ဉာဏ္ပညာတို႔ရဲ့ အက်ိဴးေက်းဇူးကို ေကာင္းမြန္စြာ သိရွိခြင့္ ရလိုက္ပါေတာ့သည္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

October 22, 2017

" သုညရဲ့ တြန္းအား"၂၃ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၁၇ခုႏွစ္၊ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၄၁)မွ


၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘလ(၁၁) ရက္ေန႔မွာ အလုပ္သမား၊ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အားဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပည္သူ႔အင္အားဦးစီးဌာနကေန ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ လူဦးေရႏွင့္အိမ္အေၾကာင္းအရာ သန္းေခါင္စာရင္းမွ ရရွိေသာ အခ်က္အလက္ေတြ ကို အေျခခံျပဳစုထားတဲ့ “ကေလးသူငယ္ႏွင့္လူငယ္လူရြယ္အေၾကာင္းအရာ” သုေတသနစာတမ္းကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာလိုက္တာ ဖတ္လိုက္ရပါသည္။
" သန္းေခါင္စာရင္းေကာက္ယူေသာကာလတြင္ လူငယ္လူရြယ္ (၇) သိန္းခန္႔ ျပည္ပတြင္ေရာက္ရွိေနၾကေၾကာင္း၊ အခ်ိဳ႕ေသာနယ္စပ္ေဒသမ်ားတြင္ လူငယ္လူရြယ္ (၅၀) ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ျပည္ပတြင္ေရာက္ရွိေနေၾကာင္း၊ ျပည္ပေျပာင္းေရႊ႕သူမ်ား၏ (၆၀) ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ လူငယ္အမ်ိဳးသားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။" တဲ့
နယ္စပ္ေဒသျဖစ္သည့္ တိုင္းရင္းသားေဒသက ေက်းရြာေတြမွာ လူငယ္ေတြ လံုးဝမရွိေတာ့ပဲ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားသာ က်န္ေနၾကတယ္လို႔ ေဒသခံအခ်ိဴ႔ေျပာတာ ၾကားဖူးတာ ၾကာပါျပီ။ အဓိကက အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း လံုးဝ မရွိတာနဲ႔ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရရွိတာေတြ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မူလတန္းပညာ သင္ယူျပီးဆံုးသည္ႏွင့္ အလယ္တန္း အထက္တန္း ပညာကို ဆက္လက္သင္ယူႏိုင္ဖို႔ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲျခင္း၊ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ျခင္း စတာေတြကေန အစျပဳကာ ပညာဆက္လက္သင္ယူႏိုင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ေက်ာင္းထြက္ရသည္။ ေက်ာင္းထြက္ျပီး ဘာအလုပ္လုပ္မည္နည္း၊ မူလတန္းပညာျပီးဆံုးသူတေယာက္အဖို႔ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း လံုးဝ မရွိပါ။ အျခား အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာကလည္း ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ တတ္ထားတာ မရွိ၊ သူမ်ားခိုင္းတာ ေတာက္တိုမယ္ရ လုပ္ခ်င္လုပ္၊ မိဘက လယ္ခံယာခံေလး ရွိေနက လယ္ယာအလုပ္ကေလး လုပ္လို႔ရေသးသည္။ ဘာအေထာက္အခံမွ မရွိသူ လူငယ္တေယာက္အဖို႔ ဘာလုပ္မည္နည္း။ အနိီးဆံုး ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ လွမ္းျမင္လိုက္တာက တဖက္ကမ္းကို ကူးျပီး အလုပ္လုပ္ရံုေပါ့၊ ဒီလိုနဲ႔ တေယာက္ကေန တဆင့္ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းရွိရာ တဖက္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ရွိ သြားၾကသည္။
သို႔ျဖင့္ ရြာလံုးကၽြတ္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေရာက္ေနသည့္ အုပ္စုႀကီးကိုပင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ နယ္စပ္ေဒသက လူငယ္အမ်ားစုက နီးစပ္ရာ ထိုင္းႏိုင္ငံ ကို ေရာက္ရွိေနတာ အဆန္းမဟုတ္လို႔ ဆိုရေပမယ့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ မန္ေအာင္ကၽြန္းလို ေဝးလံေခါင္ဖ်ားသည့္ အရပ္ေဒသက လူငယ္ေတြ လူလတ္ပိုင္းနဲ႔ အိမ္ေထာင္ဦးစီး အမ်ိဴးသားေတြပါမက်န္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ၾကတာ ျမင္ေတာ့ အံ့ဩမိရေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ကေန သြားရသည့္ ကၽြန္းကေလးေတြမွာ ရခိုင္လူငယ္ေတြ မ်ားစြာ ေရာက္ရွိ ေနၾကေလသည္။ ေကာ့ေတာင္ကၽြန္း( လိပ္ကၽြန္း) လူသတ္မႈ ျဖစ္ပြားစဥ္ က သတင္းေထာက္တေယာက္ကေန ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူလို႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ ရခိုင္ျပည္နယ္က ဘယ္လို ေရာက္လာၾကတာလဲ ေမးရာ ေျဖတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၽြန္းလံုး ရခိုင္ေတြခ်ည္းပါ ခင္ဗ်ာတဲ့
ျမဝတီတဘက္ကမ္းနဲ႔ နီးသည့္ မဲေဆာက္ျမိဳ႔က ဆိုင္တိုင္းမွာ ျမန္မာျပည္သား ကေလးမေလးေတြ အလြန္ဆံုးရွိလွ (၁၅)ႏွစ္ (၁၆)ႏွစ္ အရြယ္ေတြ အလုပ္လုပ္ေနၾကရသည္။ ေလသံေလးေတြက အညာေလသံေလးေတြမို႔ ေမးၾကည့္လိုက္က ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတို႔ ျမင္းျခံတို႔လို ေဒသကပင္ လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ၾကသည္တဲ့၊ နယ္စပ္လို ေနရာမွာ မိန္းမပ်ိဴကေလးေတြ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတဲ့ အထဲကပဲ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္လုပ္စားေနတာ ျမင္ရလို႔ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျဖေတြးရသည္။ ဘားအံ၊ ေကာ့ကရိတ္ အစရွိသည့္ ကရင္ျပည္နယ္က လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားအျပားပင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသ၊ ရခိုင္ျပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ပဲခူးတိုင္း အစရွိတဲ့ ေဒသအသီးသီးက ျမန္မာျပည္သားေတြကို ထိုင္းႏိုင္ငံ ေရာက္မွ စံုေအာင္ ေတြ႔ျမင္ရေလသည္။
ခ်င္းမိုင္ခရိုင္မွာ ျမန္မာျပည္ တိုင္းရင္းသားေတြ အလုပ္လုပ္ရင္း စုေဝးေနထိုင္ၾကရာက ရြာေတြပင္ အမ်ားအျပား ရွိလာေနျပီျဖစ္သည္။ ဥပမာ- ခ်င္းမိုင္ျမိဳ႔ျပင္ဘက္က ဟန္ဒံုး မွာေနတယ္ ေျပာလိုက္တာႏွင့္ အဲဒီမွာ ရွမ္းေတြ အမ်ားႀကီး စုေနၾကတဲ့ ရွမ္းရြာေတြ ရွိတယ္လို႔ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကသည္။ ကခ်င္ေတြေနတဲ့ ရြာေတြလည္း ရွိေသးသည္။ ဒါ့အျပင္ ခ်င္းမိုင္ျမို႔ရဲ့ ေျမနီကုန္းလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ ေနရာတခုလည္း ရွိေသးသည္။ အဆိုပါ ရပ္ကြက္မွာ အမ်ိဴးသမီးေတြက ထမီေတြဝတ္ျပီး အမ်ိဴးသားေတြက ပုဆိုးေတြျဖင့္ ကြမ္းေတြဝါးကာ ျမန္မာစကားတေဖာင္တေဖာင္ျဖင့္ သြားလာေနၾကတာ ျမင္ရသည္။ ျမန္မာျပည္ ေမာ္လျမိုင္ ၊ ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီး စတဲ့ အရပ္ေတြဆီက အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြ ျဖစ္သည္။ သူတို႔စကားသံက ေမာ္လျမိဳင္အရပ္က ေလသံမ်ိဴးျဖစ္သည္။ သူတို႔ အေထာက္အထားလုပ္သည့္ အခါ အလုပ္သမားကဒ္ေတြမွာ လူမ်ိဴး ျမန္မာ ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ရပ္ကြက္မွာ ပုစုခရုမွသည္ အရြယ္စံု ဆိုဒ္စံု လူမ်ိဴးစံု ရွိသည္။ ကိုးကြယ္ရာ ဗလီလည္း ရွိသည္။ သူတို႔ကို ေမးၾကည့္ပါက ျမန္မာျပည္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မွာမဟုတ္ဆိုတဲ့ အေျဖသာရွိသည္။ အဆိုပါ ရပ္ကြက္က အမ်ိဴးသမီး တေယာက္က ေျပာျပဖူးသည္။ ထိုင္းမွာ သူ႔အမ်ိူးသားက ရိုတီ(ခ) ပလာတာေရာင္းသည္။ သူက အိမ္ေဖာ္ လိုက္လုပ္သည္။ သူတေယာက္ထဲကပဲ တေန႔ ဘတ္(၃၀၀) ရသည္။ ကေလးတေယာက္ရွိသည္။ တေန႔ ဘတ္(၁၀၀) ဘိုက္ရိုက္စား၊ စုပင္စုမိသည္တဲ့၊ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတာ ထမင္းငတ္လို႔ ပါတဲ့၊ ျမန္မာျပည္မွာ ထမင္းငတ္တဲ့ သူမရွိဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ အမ တဲ့ သူကိုယ္တိုင္ ထမင္းငတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္တဲ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ထမင္းငတ္တဲ့ ေနရာ ျပန္မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူးတဲ့ ၊ အခုေတာ့ ကားေလးတစီးေတာင္ ပိုင္လို႔၊ သားေလးတေယာက္ ရွိတာ ထိုင္းေရာက္မွ ေမြးတဲ့ အတြက္ အဲဒီကေလး အသက္(၁၈)ႏွစ္ျပည့္တဲ့အခါ ထိုင္းႏိုင္ငံသား ခံယူလို႔ ရမယ္လို႔ ဆိုေလသည္။
ရန္ကုန္လို ျမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးက လူလတ္တန္းစား မိသားစုရဲ့ သားသမီးေတြက ပညာေတြ သင္ယူျပီး စကၤာပူလို မေလးရွားလို ႏိုင္ငံေတြ သြားျပီး အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနၾကတဲ့ နယ္စပ္ေဒသက လူငယ္ေတြ မ်ားစြာ ရွိေနသည္။ စားစရာမရွိတာ၊ စာမသင္ရတာ၊ စားဖို႔အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြ ရတာ ကုန္ကုန္ေျပာရပါက အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္ေနရတဲ့ ဘဝေတြကေန ရုန္းထြက္ၾကရတာျဖစ္သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္က လာေရာက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကေလးမေလး တေယာက္၊ အသက္က (၂၀) ခန္႔ရွိမည္။ ရြာကို သတိရသည္၊ သို႔ေသာ္ ထိုင္းမွာက အခ်ိန္တန္ ထမင္းစားရသည္။ လကုန္သည္ႏွင့္ ပိုက္ဆံ ရေတာ့မည္လို႔ သိထားတဲ့ အတြက္ ပူစရာမလို၊ ရြာမွာေနတုန္းက ထင္းေကာက္ ေရာင္း မွ ပိုက္ဆံရသည္၊ တျခား ဘယ္သူက ဘာေခၚခိုင္းမလဲ ေမွ်ာ္ရသည္တဲ့ ေခၚခိုင္းျပီဆိုက ပိုက္ဆံရေတာ့မည္၊ ထမင္းစားရေတာ့မည္ လို႔ ဝမ္းသာရသည္တဲ့၊ အဝတ္အစားဆိုတာ အသစ္တထည္ရဖို႔ တႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ရတာ သစ္ကုလားအုပ္လို ပဲတဲ့၊ အေမ ဝယ္လာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ေန႔ ေမွ်ာ္ရတာ မေမ့ႏိုင္ပါတဲ့၊ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဘာျဖစ္လို႔ စားစရာေတြ၊ အဝတ္အထည္ေတြ ဒီေလာက္ေတာင္ ေပါရတာလဲဟင္၊ လြယ္လြယ္ဝယ္လို႔ ရေနတာ ခဏေလးနဲ႔ ဝယ္ႏိုင္တာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲလို႔ သူက တဖန္ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္သည္။
ထမင္းတနပ္ရဲ့ တန္ဘိုးကို ထမင္းငတ္ဖူးသူေတြက ပိုသိသည္။ ဒီလို ဘဝမ်ိဴးကို ျပန္ေရာက္မွာ ေၾကာက္သည္။ ဒီလိုေနခဲ့ရတဲ့ ဘဝကို အလန္႔ႀကီးလန္႔ၾကသည္။ ဒါေတာင္ စစ္ေဘးေၾကာင့္ ေျပးရတာ ပုန္းရတာ ထမင္းငတ္ျပီး ေၾကက္ရြ႔ံတုန္လႈပ္ေနရတာ စတဲ့ အျဖစ္ေတြကေန ထြက္လာသူေတြဆိုက ရာသက္ပန္ မျပန္လိုၾကေတာ့၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သ၍ စားလို႔ရေနရတဲ့ ဘဝကို လက္မလြတ္ၾကေတာ့ေပ။ ခ်င္းမိုင္ျမိဳ႔ျပင္က ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္က အလုပ္သမားေတြ ဘဝမွာ အင္မတန္ အေနဆင္းရဲလွသည္လို႔ ျမင္မိေပမယ့္ သူတို႔ အတြက္ကေတာ့ ရြာကအေျခအေနထက္ အပံုၾကီးသာသတဲ့၊ ရႊံ႔ဗြက္ေပၚ တဲထိုးေနရေပမယ့္ ေရ၊ မီး ရသည္တဲ့၊ ကေလးေတြ ေက်ာင္းေနရသည္၊ အလုပ္ရွိေနသ၍ စားဖို႔ မပူရ၊ ရြာျပန္ရေအာင္ ရြာမွာ ဘာလုပ္စားမလဲ သူတို႔က ေမးခြန္းေမးဖို႔ အသင့္။ အဆိုပါ အလုပ္သမားကင့္မ္ေတြ ေရာက္မွ ကေလးေတြ ထပ္ရလာတာ၊ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်တာေတြလည္း ရွိၾကသည္။ တဆင့္တဆင့္ အလုပ္ကေလး ရွိတယ္ ဆိုကာ လာၾကသည့္ ရြာကလူေတြ ရြာနီးခ်ဴပ္စပ္ ျမိဳ႔ကလူေတြ မ်ားမ်ားလာျပီး ရြာမွာ လူပင္ မက်န္ေတာ့ပါတဲ့၊ ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာသည့္ သူေတြမွာ ပိုလို႔ပင္ အသက္ေတြ ငယ္ငယ္လာၾကသည္။ ယခင္က အသက္(၁၈)ႏွစ္ကေန (၂၀) ပတ္ဝန္းက်င္ေတြ အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကသည္။ ယခုေနာက္ပိုင္းမွာ ျမန္မာျပည္ဘက္ကေန ေရာက္လာတာ မၾကာေသးပါ ေျပာသည့္ အရြယ္ေတြက (၁၅)ႏွစ္ (၁၆)နွစ္ အရြယ္ေလးေတြ မ်ားလာၾကသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာင္မွာ တိုင္းရင္းသားေဒသမွာ လူဦးေရ မ်ိဴးဆက္ ေပ်ာက္သြားမွာပင္ စိုးရိမ္ေနရသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။
" ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ လူဦးေရႏွင့္ အိမ္အေၾကာင္းအရာ သန္းေခါင္စာရင္းအရ ျမန္မာႏိုင္ငံလူဦးေရရဲ့ (၄၆.၅%) သည္ ကေလးသူငယ္ႏွင့္လူငယ္လူရြယ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခုအတိုင္း ကေလးေမြးဖြားႏႈန္းႏွင့္ ကေလးေသဆံုးႏႈန္းမ်ား ဆက္လက္တည္ရွိေနမည္ဆိုပါက ေနာင္လာမည့္ ဆယ္ႏွစ္အတြင္း ကေလးသူငယ္ႏွင့္လူငယ္လူရြယ္ ဦးေရမွာ အနည္းငယ္သာတိုးလာႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ ၂၀၂၄ ခုႏွစ္မွာ ကေလးသူငယ္ႏွင့္လူငယ္လူရြယ္ (၂၄.၅) သန္းႏွင့္ ၂၀၄၄ ခုႏွစ္မွာ (၂၃.၁) သန္းသာရွိမည္ဟု ခန္႔မွန္းထားေၾကာင္း " ဆိုထားရာ လတ္တေလာ လူဦးေရ သန္း(၆၀)ရွိရာကေန သန္း(၅၀) သာရွိေတာ့ရာ ခန္႔မွန္းသလို ကေလးသူငယ္ႏွင့္ လူငယ္လူရြယ္ ၂၄သန္းခြဲသာ ရွိမည္ဆိုက ေနာင္ဆယ္ႏွစ္မွာ စုစုေပါင္းလူဦးေရ ဆယ္သန္းခန္႔ ထပ္မံေလ်ာ့သြားမည့္ အေျခအေန ျမင္ေနရေပသည္။ အဆိုးရြားဆံုးက လူ႔စြမ္းအားေတြ ေလ်ာ့နည္းေပေတာ့မည္။
"သုည" ဆိုတာ တန္ဘိုးမရွိပါ၊ ဘဝမွာ သုညခ်ည္း ႀကံုေနရတဲ့ သူေတြက တဆင့္လွမ္းတက္ႏိုင္ဖို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ရုန္းကန္သြားၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ တန္ဘိုးမရွိတဲ့ " သုည" ကို ေနရာေျပာင္းေပးလိုက္တဲ့အခါ တဆင့္တဆင့္ သုည အစုအေဝးကေန တန္ဘိုးရွိတဲ့ အဆင့္တခု ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနပါျပီ။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

October 16, 2017

" လင္းလက္ေနတဲ့ၾကယ္"၁၆ရက္ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၇ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၄၀) မွ



ထိုင္းႏိုင္တဝွန္းမွာ ေအာက္တိုဘာလအတြင္း အဝါေရာင္ပန္းမ်ား လႊမ္းျခံဳေနေပသည္။ ယခုေအာက္တိုဘာလလ (၂၆)ရက္ေန႔မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလက နတ္ရြာစံသြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီး ဈာပန အခမ္းအနားက်င္းပမွာျဖစ္ရာ ဘုရင္ႀကီးရဲ့ ေမြးေန႔အေရာင္ျဖစ္တဲ့ အဝါေရာင္ပန္းေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ၾကမွာျဖစ္သည္။ Marigold flower ျမန္မာလို ထပ္တရာပန္းေခၚသည့္ ပန္းေတြကို ဘန္ေကာက္အပါအဝင္ အျခားခရိုင္ျမိဳ႔နယ္ေတြအားလံုးမွာ ဘုရင္ႀကီးရဲ့ ဈာပန အမွတ္တရအျဖစ္ ဆင္ယင္စိုက္ပ်ိဴးထားၾကတာျဖစ္သည္။ ထိုင္းလို "တျဖတ္ျဖတ္လင္းလက္ေနတဲ့ၾကယ္" လို႔ အဓိပၸါယ္ရသည့္ အဆိုပါပန္းေတြ စိုက္ပ်ိဴးထားတာၾကည့္ျပီး အဆိုပါပန္းဝါဝါေတြရဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေတြးဆေနမိေလသည္။
အဆိုပါ ထပ္တရာပန္းေတြကို ခ်င္းမိုင္ျမိဳ႔ရဲ့ က်ုံဴးေဘးတေလွ်ာက္၊ လမ္းလယ္ကၽြန္းေတြမွာ စိုက္ပ်ိဴးထားၾကျပီး ရံုးဌာနအေဆာက္အဦ၊ ေက်ာင္းေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္အသီးသီး အိမ္ေတြမွာ စိုက္ပ်ိဴးထားၾကတာ ဝါဝင္းေနေလသည္။ အဆိုပါ ပန္းအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားမိျပီး ေလ့လာၾကည့္သည့္အခါ ပန္းရဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔အတူ နတ္ရြာစံ ဘုရင္ဘူမိေဘာအဒူယဒက္ဘဝကို ႏိႈင္းယွဥ္ေတြးမိေလသည္။ ဘုရင့္ရဲ့ေမြးေန႔အေရာင္မွာ အဝါေရာင္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုရင္ႀကီး သက္ရွိထင္ရွား ရွိစဥ္ ကတည္းက အဝါေရာင္မွာ ဘုရင့္အေရာင္ဆိုတာ သိရွိခဲ့ဖူးေလသည္။ ထို႔အျပင္ မိဖုရားႀကီးက အျပာေရာင္၊ သိရိဒံုမင္းသမီးက ခရမ္းေရာင္ စသျဖင့္ အေရာင္ေတြ သိရွိခဲ့ဖူးေလသည္။ ယခု ဘုရင္ႀကီးဈ်ာပနအတြက္ ပန္းေတြ စိုက္ပ်ိဴးတာမွာ ထပ္တရာပန္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာ အဝါေရာင္မို႔ ဆိုတာထက္ အျခားအဓိပၸါယ္ေတြ မ်ားစြာ ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အဆိုပါ ပန္းေလးအေၾကာင္းကို ေလ့လာ ေမးျမန္း ဖတ္ရႈၾကည့္မိတာပဲ ျဖစ္သည္။
ထိုင္းလူမ်ိဴးေတြအေခၚ ေတာက္ပတဲ့ၾကယ္ ပန္း ျမန္မာလို ထပ္တရာပန္း အဂၤလိပ္လို Marigold ပန္းေလးမွာ အညွာနဲ႔ပင္စည္က စိမ္းစိမ္းေလး၊ အပြင့္ကဝါဝါမွာ ပြင့္ဖတ္ေတြက အထပ္ထပ္၊ ျမန္မာေတြက နာမည္ေပးအင္မတန္ေတာ္သည္။ ထပ္တရာပန္းတဲ့၊ အဆိုပါ ပန္းကေလးမွာ ေျခာက္ေသြ႔သြားက ပန္းထဲက ပြင့္ဖတ္ေတြ ဝတ္ဆံေတြကို ေခၽြခ်ျပီး ေျမေပၚ ျပန္က်ဲလိုက္က အပင္ျပန္ေပါက္သည္၊ အပင္ေပါက္ႏႈန္းျမန္ျပီး အပြင့္ပြင့္လြယ္သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေသသည့္ပန္းလို႔ တခ်ိဴ႔က တင္စားသည္။ ျပီးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း အက်ိဴးျပဳေသးသည္တဲ့၊ အခ်ိဴ႔ပန္းေတြက လွသေလာက္ ဝတ္မႈန္ေတြက လူေတြကို ဒုကၡေပးတာမ်ိဴး ရွိေသးသည္။ အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ ေရာဂါမ်ိဴးလို၊ အေရျပားဓါတ္မတည့္သည့္ ေဝဒနာမ်ိဴးေတြ ျဖစ္ေစေလသည္။
ထပ္တရာပန္းကေတာ့ သူ႔ကိုစိုက္ထားတဲ့ စိုက္ခင္းပတ္လည္မွာ အျခားအပင္ေတြဆီပါ အင္းဆက္ပိုးေကာင္ေတြ မလာႏိုင္ေအာင္ တားေပးထားႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုေလသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေသသည့္ပန္း ပန္းတပြင့္ကေန ပန္းေတြ အဆက္ဆက္ ပြားမ်ားလာသည့္ပန္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အက်ိဴးျပဳသည့္ ပန္း၊ ဒါတင္မက အေရာင္အေသြားဝါဝါစိုစိုျဖင့္ ႀကြႀကြရြရြ လွပေနသည့္ ပန္းျဖင့္ ဘုရင္ႀကီးကို အမွတ္တရထား ဆင္ယင္ စိုက္ပ်ိဴးထားၾကတာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေတြ႔ျမင္ရသည္။
ထိုင္းျပည္သူျပည္သားေတြကို တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္၊ အခ်င္းခ်င္း အမုန္းမပြားေအာင္ အေလ့ေကာင္းေတြ ေဆာင္က်ဥ္းေပးခဲ့သည့္ ဘုရင္ႀကီးမွာ သူတို႔ျပည္သူေတြ ရင္ထဲ အျမဲရွင္သန္ ေနမွာ ေသခ်ာသည္.။ တိုင္းျပည္အတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြ လုပ္ေပးသြားတာမွာ သူရွိေနစဥ္သာမက သူမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာပါ အေျခခံအက်ဆံုးလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ဖန္တီးေပးသြားခဲ့ေလသည္။ ဘုရင္ႀကီး နတ္ရြာစံသြားေပမယ့္ သူခ်မွတ္ထားခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထား အေလ့အက်င့္ေတြနဲ႔ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ စားဝတ္ေနေရး အေျခခံေကာင္းေတြေၾကာင့္ ဘုရင္ႀကီး မရွိေတာ့သည့္တိုင္ မယိမ္းမယိုင္ ဆက္လက္တည္ရွိေနျမဲ ျဖစ္တာကို လက္ေတြ႔ ျမင္ခြင့္ရေလသည္။
အမ်ိဴးကိုခ်စ္ပါ၊ မ်ိဴးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရး တို႔အေရး ၊ ျပည္ေထာင္စုကိုခ်စ္ပါ တို႔ဘာသာ တို႔သာသနာ စတာေတြ တလံုးတပါဒမွ လံႈ႔ေဆာ္စည္းရံုး ေဆာင္ပုဒ္ထိုးတာေတ လုပ္တာမ်ိဴး မရွိပဲ မိမိတိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္၊ လူလူခ်င္းအေလးထားျပီး တေယာက္အခြင့္အေရးတေယာက္ ေလးစားေအာင္ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လာေရာက္ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ိဴးမဟုတ္သူေတြ အေပၚမွာပါ သနားညွာတာတတ္ေအာင္ ေရွ႔ေဆာင္လမ္းျပ ျပဳမူေနထိုင္ျပသြားေလသည္။ သူ႔တိုင္းျပည္မွာ ေနထိုင္ေနသူအားလံုး ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရေရးကို အဓိက လုပ္ေပးသြားတဲ့အတြက္ အေျခခံပညာကို အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း သင္ခြင့္ ရခဲ့ၾကေလသည္။ အသိပညာရွိမွ လူမိုက္ေတြနည္းသြားမွာ၊ စားစရာရွိမွ လူေတြ မဟုတ္တာမလုပ္မွာ စတာေတြကို ေတြးဆသိျမင္ျပီး ဖန္တီးေပးသြားခဲ့ေလသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ထပ္တရာပန္းဝါဝါေတြကို ျမင္တိုင္း ဘုရင္ဘူမိေဘာအဒူယဒက္အေၾကာင္းကို သတိတရ ေတြးမိေနတာပဲ ျဖစ္သည္။
အသက္ရွင္ေနစဥ္ကာလအတြင္း ေလာကေကာင္းက်ိဴး အမ်ားေကာင္းက်ိဴး အားလံုးကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအျပည့္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္သြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးကို ထိုင္းျပည္သူျပည္သားေတြ လြမ္းဆြတ္တသ ႏွေျမာေနၾကတာျဖစ္သည္။ သက္ရွိထင္ရွား မရွိေတာ့တဲ့ လူတေယာက္ကို အျမဲခ်စ္ခင္တမ္းတ သတိရေနတယ္ ဆိုတာ အဆိုပါ လူတေယာက္ ထားရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြရဲ့ အတိုင္းအဆအင္အားႀကီးမားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
သီတင္းကၽြတ္တုန္းက လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူ႔ကို လာေရာက္ကန္ေတာ့ၾကတဲ့ဝန္ႀကီးေတြကို ေျပာၾကားလိုက္တဲ့ စကားေလး လႊတ္ေတာ္အမတ္တေယာက္ ေရးထားတာ ဖတ္လိုက္ရသည္။
" ဆရာတို႔က ကြၽန္​မကို​ေတာ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံနဲ႔ ျပစ္မွားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။တိုင္းျပည္အေပၚမွာသာကံသံုးပါးနဲ႔ မျပစ္မွားဖို႔ ႀကိဳးစားၾကပါ။" တဲ့
တိုင္းျပည္ကို ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြအားလံုး တိုင္းျပည္အေပၚ ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ျပည္သူအေပၚခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ပါက ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ အက်ိဴးျပဳသူေတြအျဖစ္ ျပည္သူေတြရင္ထဲ အျမဲရွိေနမွာ အေသအခ်ာပင္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

October 8, 2017

" ကြက္လပ္ေတြျဖည့္ၾကစို႔"၂ရက္ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၇ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၃၈)မွ


" ငါတို႔မွာ လူေတြအမ်ားႀကီး ၊ မင္းတို႔မွာ ေျမေတြအမ်ားႀကီး" ဒီစကားေလးက ယခုအပတ္အတြင္း လူမႈကြန္ယက္မွာ အေတာ္ေလး လူေျပာမ်ားလွသည္။ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ူပ္ေဟာင္း တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ူပ္ႀကီး သက္ေဆြ (ေရ- ျငိမ္း) က လူထုေခါင္းေဆာင္ရဲ့ စက္တဘၤာ(၁၉) ရက္ေန႔က ေျပာၾကားတဲ့ မိန္႔ခြန္းမွာ ျမန္မာျပည္က ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ဘဂၤလီေတြကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံဥပေဒအတိုင္း စိစစ္လက္ခံရန္ အသင့္ရွိပါေၾကာင္း ဆိုတာ နားေထာင္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ ေမလမွာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကို တာဝန္နဲ႔ သြားစဥ္ ႀကံုေတြ႔ခဲ့ရတာကို ျပန္သတိရမိေၾကာင္း အစခ်ီ ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးထဲက နိဂံုးခ်ူပ္ထားတဲ့ စာေၾကာင္းကေလးျဖစ္သည္။
အလားတူ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေျမလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာကို စကၤာပူဝန္ႀကီးခ်ဴပ္(ေဟာင္း) လာလည္စဥ္က ေျပာသြားခဲ့ဖူးသည္။ ဘဂၤလာေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံက အဆင့္ျမင့္အရာရွိေတြ ေျပာလိုက္သလို အဓိပၸါယ္မ်ိဴး နဲ႔ေတာ့ မတူပါ။ ေျမလြတ္ေတြ မ်ားစြာရွိပါလ်က္နဲ႔ ဘာမွမလုပ္ပဲ ေနရသလား ဆိုသည့္ အားမလိုအားမရ ေျပာသြားတာ ျဖစ္မည္။ ထိုစကားမ်ိဴးကို သည့္အရင္ကလည္း ကိုယ္တိုင္ၾကားဖူးပါသည္။ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာျပည္ကို အလည္အပတ္သြားခြင့္ရသည့္အခ်ိန္ ထိုင္းလူမ်ိဴး အေတာ္မ်ားမ်ား ဝင္ေရာက္လည္ပတ္ၾကသည္။ အခ်ိဴ႔က စီးပြားေရးအခြင့္အလန္း ဘာရမလဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ အခ်ိဴ႔က အလည္အပတ္နဲ႔ ဘုရားဖူးရံု သက္သက္ ဝင္ေရာက္ၾကသည္။ သူတို႔ ျမင္လာတာက ျမန္မာျပည္မွာ ေျမလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၊ မိတ္ေဆြ ထိုင္းလူမ်ိဴးေတြ ကိုယ္တိုင္ " ျမန္မာျပည္မွာ ေျမေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါရဲ့နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ စိုက္မစားတာလဲ ဘာျဖစ္လို႔ ေမြးျမဴေရးေတြ မလုပ္သလဲ ဘာျဖစ္လို႔.........? ဘာျဖစ္လို႔ ..........? ဘာျဖစ္လို႔ ..." ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ အေမးခံရေလ့ရွိသည္။
သူတို႔ ယူဆတာက ျမန္မာေတြက ေျမႀကီးက အလိုလိုထြက္လာတဲ့ အရာေတြမ်ားစြာရွိတဲ့ အတြက္ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစား လုပ္မယူတာလို႔ ထင္ဟန္ရွိသည္။ ေက်ာင္းက ထိုင္းအမ်ိဴးသမီး စာေရးမေလးက " ဆရာမတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ဆန္ကာနဲ႔ ဒီလို ဒီလို ( သူ႔လက္ကို ဆန္ေကာဝိုင္း ဝိုင္းဟန္ျပရင္း) လုပ္တာနဲ႔ ေရႊေတြ ရလာတယ္ေနာ္" တဲ့ သူ႔ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလး သေဘာက်ေနပံု၊ ေနာက္တေယာက္ကလည္း " ဆရာမတို႔ ျမန္မာျပည္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ေက်ာက္ေတြ အမ်ားႀကီး ေျမႀကီးထဲကေန ရတယ္ေနာ္" တဲ့ သူလည္း ျမန္မာျပည္ကို အားက်ေနသည့္ဟန္၊ ဒါက် သူတို႔ေျပာသမွ် ရယ္ေမာျပီး ဟုတ္တာေပါ့ ဟုတ္တယ္လို႔ ျဖစ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ျပီး သဘာဝဓါတ္ေငြ႔ ထြက္တာ ၊ ထိုင္းကေတာင္ ဝယ္သံုးရတာ စတာေတြ သူတို႔က အားက်စြာ ေျပာတာ နားေထာင္ရသည္။ တကၠစီးငွားစီးရင္းပင္ ျမန္မာမွန္းသိသည္ႏွင့္ ကားဆရာတေယာက္က " မင္းတို႔ ျမန္မာျပည္က ထြက္တဲ့ jade ကို ငါသိပ္ႀကိဳက္တယ္" ဆိုရာ သူ႔အသံထြက္ကို ၾကယ္လို႔ ၾကားမိတဲ့အတြက္ ျပန္ေမးေတာ့ သူက ကားရဲ့ ဒိုင္ခြက္က မီးအစိမ္းေရာင္ ကို လက္ညိႈးထိုးျပျပီး ဒါမ်ိဴးေလ ဆိုမွ ေအာ္ ေက်ာက္စိမ္း လို႔ သိသြားျပီး စိတ္ထဲက ဒီလိုဆိုေတာ့ တို႔ျမန္မာျပည္က အဟုတ္သားလားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္းက် ဒါဟာ အေပၚယံသာ သိသူေတြရဲ့ အျမင္ဆိုတာ ေတြးမိရသည္။
ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ေတြကို ေလ့လာသိရွိထားျပီး ျမန္မာစကားကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာတတ္ကာ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းနဲ႔ သတင္းေတြကို သိေနတဲ့ ထိုင္းလူမ်ိဴး ဆရာမတေယာက္ကေတာ့ " ေျမေတြအမ်ားႀကီး ရွိလ်က္နဲ႔ ျပည္သူေတြကို ဘာလို႔ လုပ္ခြင့္မေပးတာလဲ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာေတာင္ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ရတနာေတြ ထြက္လ်က္နဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြ ဘာလို႔ ဆင္းရဲေနရသလဲ၊ သဘာဝဓါတ္ေငြ႔ေတြ ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေရာင္းစားေနရျပီး ျမန္မာျပည္က် ဘာလို႔ လ်ပ္စစ္မီးမရရသလဲ " ေမးတတ္သည္။ ေမးသာေမးတာ တကယ္က သူ႔မွာလည္း အေျဖက သူသိျပီးသားပင္။
ထိုင္းဘုရင္ႀကီးက " ထိုင္းျပည္သူေတြ ဝလင္ေအာင္စားဖို႔ စီမံေပးတယ္၊ ျပည္သူေတြ ဝလင္ေအာင္ စားေသာက္ျပီး ျပည္သူေတြရဲ့ လူမႈဘဝျပည့္စံုျပီးမွ ပိုတာကို တျခားႏိုင္ငံကို ထုတ္ေရာင္းတယ္၊ ျပည္သူေတြက စားစရာမရွိပဲ ကိုယ့္ျပည္က ထြက္တာကို တျခားကို ေရာင္းခ်တာ ဆိုးရြားတဲ့ စနစ္ပဲ" သူေျပာတာကို စာဖတ္သူဆိုပါက ျပိုင္ျငင္းျဖစ္မလား၊ အာဏာရွင္ စနစ္ဆိုးအေၾကာင္း စကားလက္ဆံုက်ျဖစ္မလား၊
ယခု ျမန္မာျပည္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ဖက္ကေန တင္သြင္းတဲ့ ကုန္ေတြထဲမွာ အစားအေသာက္ကုန္ေတြ အမ်ားဆံုးလို႔ဆိုသည္။ အစားအေသာက္ထဲမွာမွ သစ္သီးဝလံ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ အမ်ားဆံုးပါသည္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာရွိသည့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ သစ္သီးဝလံမွန္သမွ် ျမန္မာျပည္မွာ စိုက္ပ်ိဴးႏိုင္သည့္ သီးႏွံမ်ားသာ၊ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ေပါမ်ားစြာ ထြက္ရွိသည့္ အမ်ိဴးအစားမ်ားပင္။ ျမန္မာျပည္မွာသာ ရွိျပီး ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ စိုက္ပ်ိဴးျခင္းမရွိသည့္ မ်ိဴးမ်ားပင္ ထိုင္းေတြက စနစ္တက် စီးပြားျဖစ္ ဘယ္လို စိုက္ပ်ိဴးမလဲ ေလ့လာ စိုက္ပ်ိဴးၾကလို႔ ထိုင္းကို ေရာက္ကုန္သည့္ ျမန္မာ့မ်ိဴးစိတ္ မ်ိဴးရင္းေတြပင္ မ်ားစြာရွိလာေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ အစိုးရ အသံုးစားရိတ္သတ္မွတ္တာမွာ လူသားဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ စီးဆင္းဖို႔ အတြက္ (၁၉.၉%) ၊ ဆင္းရဲမႈေလွ်ာ့ခ်ေရး၊ လူတန္းစားမညီမွ်မႈကို ေလွ်ာ့ခ်ေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းစီးပြားဖြံ႔ျဖိုးေစေရးမွာ ဘတ္ဂ်က္ရဲ့ (၁၁.၄) ရာခိုင္ႏႈန္း စသျဖင့္ ဖတ္ရရာ ျပည္သူကို ဦးတည္ထားသည့္ လူ႔စြမ္းအားတိုးတက္ေစသည့္ စနစ္ ခ်မွတ္တာကို ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ရသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ စိုက္ပ်ိဴးေရးထြက္ကုန္ေပါမ်ားလွပါသည္။ ေပါတယ္ ဆိုတာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ေစ်းႏႈန္းက ေငြလဲႏႈန္းႏွင့္ ေျမွာက္ပါက တန္ဘိုးအတူတူခန္႔ရွိတတ္ပါသည္။ ကုန္ပစၥည္းအေရအတြက္ ေပါမ်ားစြာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ၾကတာ ျဖစ္သည္။ တရုပ္နံနံဆိုတာမ်ိဴးကို ပဲပင္ေပါက္ပဲျပားႏွင့္တြဲေရာင္းသည့္ ဆိုင္ေတြမွာ လက္သန္းခန္႔ အစည္းေလးေတြ စည္းထားျပီး ေနမျမင့္ခင္ ေစ်းမကြဲခင္ ဝယ္မွ ရတတ္တာ ေနျမင့္က ဘယ္ဆိုင္မွမွ ဝယ္မရတာ ႀကံုဖူးသည့္အခါ ထိုင္းက ေစ်းတခုမွာ တရုတ္နံနံေတြ တစည္းကို လူတေယာက္ တေပြ႔တပိုက္ ေပြ႔ပိုက္လို႔ရေအာင္ မ်ားသည့္ အစည္းေတြ ကားတစီးတိုက္ ခ်လာတာ ျမင္ရသည့္အခါ တအံ့တဩ ျဖစ္ခဲ့ဖူးရသည္။ အဓိကကေတာ့ စိုက္ပ်ိဴးေျမ ခ်ဲ႔ထြင္ျခင္းနဲ႔ စိုက္ပ်ိဴးႏိုင္ဖို႔ မ်ိဴးေစ့နဲ႔ နည္းပညာ ေပးႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။" ေျမလြတ္ေျမရိုင္းမခ်န္ စိုက္ပ်ိဴးၾက"
" ပေဒသာေျမမ်ာ ရွာစို႔လား" " ေျမႀကီးကေရႊသီးရမည္" လို႔ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ေႀကြးေၾကာ္ခဲ့ဖူးေလသည္။ လက္ေတြ႔မွာ နံနံပင္ေတာင္ ထိုင္းက ဝယ္စားေနရျပီ။
၁၉၉၀ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္ခန္႔က ရန္ကုန္တိုင္း တြံေတးျမိဳ႔နယ္ အစြန္ ထန္းတပင္ေခ်ာင္းေဘးက ရြာတရြာမွာ အလယ္တန္းျပဆရာမ တာဝန္နဲ႔ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးေလသည္။ လက္ထဲမွာ ေငြရွိေသာ္လည္း ငါးပိရည္ႀကိဳကို တို႔စရာမပါပဲ စားခဲ့ရဖူးသည္။ အေၾကာင္းက ရြာမွာ အသီးအရြက္ဝယ္မရ၊ ရန္ကုန္ကေန ေမာ္ေတာ္နဲ႔ ပါလာမွ ဆိုင္မွာ တင္ႏိုင္သည္။ အိမ္ျခံဝင္းေတြ အက်ယ္ႀကီးမွာ အိမ္ေတြက ထီးထီး၊ ျခံဝင္းထဲမွာ ဘာပင္မွ မစိုက္၊ တို႔စရာ ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္ အရြက္ေတြ စိုက္၍ရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ စိုက္ပ်ိဴးဖို႔ ေျပာသည္။ စိတ္မဝင္စားၾက၊ ရြာအျပင္မွာ ႏွစ္စဥ္ ဝင္ေငြရဖို႔ စိုက္ၾကသည့္ စပါး၊ ပဲနဲ႔ ငါးေမြးျမဴေရးတို႔ကိုသာ စိတ္သန္ၾကသည္။ အဆိုပါ စိုက္ပ်ိဴးေရး ေမြးျမဴေရးကေန ႏွစ္စဥ္ သိန္း ဆယ္ဂဏန္း ရၾကသည္။( ၁၉၉၀ခုႏွစ္ဝန္းက်င္ ေငြသားမို႔ မနည္းလွ) အိမ္တိုင္း တီဗြီ ရွိသည္။ ရန္ကုန္ကေန ရြာကို ျပန္လာသည့္ ေမာ္ေတာ္ေပၚမွာ ကန္စြန္းရြက္ပါသည္။ ပဲပင္ေပါက္ပါသည္။ ငွက္ေပ်ာသီးပါသည္။ ကန္စြန္းရြက္မွာ စိုက္ရအင္မတန္လြယ္သည္။ လယ္ကြက္ေတြ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြ ေပါရာ ကန္စြန္းတညြန္႔ေလာက္ ပစ္ခ်ထားပါလား ေျပာရာ ဝယ္စားတာ ေအးသည္တဲ့၊ စိုက္ထားက ၾကက္ေတြဘဲေတြ ဝက္ေတြ ဝင္စားက ပိုင္ရွင္ႏွင့္ စကားမ်ားရလိမ့္မည္ ဆိုသည္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာ ကိုယ္ယာနားမွာ စားစရာ အသီးအရြက္တပိုင္တႏိုင္ စိုက္ပ်ိဴးသည့္ အေလ့မရွိသည့္အခါ ေျမလြတ္ေတြ ရွိပါလ်က္ႏွင့္ ရန္ကုန္နဲ႔ အသြားအျပန္ (၆)နာရီ က (၇)နာရီခန္႔ ေမာင္းရသည့္ ေမာ္ေတာ္နဲ႔ ေစ်းျပန္ပါလာမွ စားရ ျမင္ရသည္။ ေနာင္ေသာ္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ေက်ာင္းဝင္းထဲက ေျမလြတ္ေတြမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ ပဲေစာင္းလ်ား ကန္စြန္း သေဘၤာ ငွက္ေပ်ာ အစရွိသည့္ သီးပင္စားပင္မ်ား စိုက္ပ်ိဴးရာ ဆရာမေတြ အသီးအရြက္ အတို႔အျမႈပ္ စားခြင့္ရေလေတာ့သည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံထက္ ပိုမိုက်ယ္ဝန္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေျမလြတ္ေျမရိုင္း ဒီတိုင္းမထား ေျမမွန္သမွ် စနစ္တက် စိုက္ပ်ိဴးထားၾကသည္။ အတုယူစရာေကာင္းသည္မွာ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျခံထဲမွာပင္ စားပင္သီးပင္ေလးေတြ တပိုင္တႏိုင္စိုက္ပ်ိဴးထားၾကသည္။ အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ စပါးလင္စိုက္ထားတာကို အထူးအဆန္းျဖစ္မိသည္။ ေနာက္မွ သိရတာက သူတို႔အစားအစာမွာ စပါးလင္မျဖစ္မေန သံုးၾကရတာ မ်ားသည္။ ေနာက္တခုက ေရွာက္ဘီလူးလို႔လည္းေခၚသည္။ ေတာေရွာက္ခါးသီး ေရွာက္ႏူသီး စသျဖင့္ ေခၚၾကသည့္ အပင္ေတြ စိုက္ထားတတ္ၾကသည္။ အျမဲသံုးသည့္ ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္ကို လက္လွမ္းမီေအာင္စိုက္ပံုရသည္။ စပါးလင္ပင္ကို အိမ္မွာ စိုက္ထားတာေတြ႔ရ၍ အရိုးစြဲေနသည့္ အသိတခုေၾကာင့္ အိမ္မွာ စိုက္လို႔ ရသလားေမးရာ ျခင္လည္းေျပးသည္ စားလို႔လဲ ရ၍ စိုက္တာလို႔ ေျဖသည္။
ထိုင္းအိမ္ေတြေရွ႔မွာ ျခံုလိုက္ေပါက္ေနသည့္ စပါးလင္ေတြျမင္တိုင္း တခါက ရြာကေလးမွာေနတုန္း ရွားရွားပါးပါး လယ္ထဲက ငါးဘတ္ရလာတဲ့အတြက္ အိမ္ရွင္က ဆရာမေတြကို ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ေပးမလို႔ဆိုကာ စပါးလင္ လိုက္ရွာတာ တရြာလံုးပတ္ရွာတာမွာ တပင္ေတာင္မရတဲ့ အျဖစ္ကို သတိရမိသည္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာသည့္အခါ စနစ္၊ နည္းပညာ၊ အသိပညာဗဟုသုတတို႔ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲက တရက္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံကေန ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အသီးအႏွံခ်ည့္ ဘတ္သန္းနဲ႔ခ်ီကာ ဝယ္စားေနရျပီ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ျပည္ပကို ထြက္သြားသည့္ ထြက္ေငြေတြမွာ မနည္းမေနာ၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာက ေျမကြက္လပ္ေတြမ်ားစြာ၊ ဘယ္သူ႔မွာတာဝန္ရွိတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ဆိုင္တယ္ အသာထားျပီး တိုင္းျပည္မွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားအားလံုး တေယာက္ကစ တအိမ္ေထာင္ တျမို႔တရြာ ကေန အဆင့္ဆင့္ ဝိုင္းဝန္းျဖည့္စြမ္းၾကစို႔လား၊
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

"အစစ္" အလိုရွိသည္"၉ရက္ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္( ၃၉)မွ


ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ၊ သီလဝါ စက္မႈဇံုမွာ အာဂ်ီႏိုမိုတုိတံဆိပ္ ဟင္းခ်ိဴမႈန္႔ (အခ်ိဴမႈန္႔) ေတြ ထုတ္ပိုး ျဖန္႔ခ်ီေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို နားေထာင္ရျပီးေနာက္ သေဘာက်သူ၊ သေဘာမက်သူေတြရဲ့ အသံေတြ ၾကားရေလသည္။ တခ်ိဴ႔က က်န္းမာေရးနဲ႔ မညီညြတ္တဲ့ စားေသာက္ကုန္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိဴမႈန္႔ကို ထုတ္လုပ္ခြင့္ျပဳရသလားလို႔ ဆန္႔က်င္ ေရးသားေျပာဆိုၾကသည္။ တခ်ိဴ႔ကေတာ့ အခ်ိဴမႈန္႔က ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြရဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ မရွိမျဖစ္ မသံုးမျဖစ္ သံုးေနရတဲ့အတူတူ မူလဘူတ ဂ်ပန္နည္းပညာနဲ႔ ထုတ္လုပ္တဲ့ အာဂ်ီႏိုမိုတို စစ္စစ္ကို ျပည္တြင္းမွာ ဝယ္ယူသံုးစြဲရမွာဆိုေတာ့ ပစၥည္းအစစ္ကို သံုးရတာေပါ့လို႔ ေက်နပ္သူေတြလည္း ရွိၾကေလသည္။

အခ်ိဴမႈန္႔ဆိုတဲ့ ဓါတုေဗဒပစၥည္းကို စေပၚလာစကတည္းက ျမန္မာျပည္က အိမ္ရွင္မေတြ ေတာေရာ ျမိဳ႔ပါ သံုးလာၾကတာ မ်ိဴးဆက္ သံုးဆက္ခန္႔ရွိလာျပီျဖစ္သည္။ စေပၚကာစကေတာ့ မရဲတရဲ၊ ေနာက္ေတာ့ မရွိမျဖစ္ကေန တခ်ိဴ႔ဆိုက လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးပင္သံုးၾကသည္။ တခါက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္မွာ မုန္႔ပြဲမွာျပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ အသင့္ထည့္လာသည့္ စကၠဴထုတ္ကေလးထဲက အခ်ိဴမႈန္႔ေတြ ေလာင္းထည့္ျပီးမွ မုန္႔ဟင္းခါးကို စားသည့္ အမ်ိဴးသမီးႀကီး တေယာက္ကို ျမင္ဖူးသည္။ ကင္ဆာေရာဂါ၊ ႏွလံုး ေသြးတိုး ဆီးခ်ိဴေရာဂါေတြ အျဖစ္မ်ားလာသည့္အခါ ၂၀၀၀ခုနွစ္ေနာက္ပိုင္း ခန္႔က စျပီး ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ဆရာဝန္ေတြက အခ်ိဴမႈန္႔ရဲ့ ဆိုးက်ိဴးကို ေဟာေျပာခ်က္ေတြ ေန႔စဥ္ ထုတ္လႊင့္ေပးၾကသည္။ အခ်ိူမႈန္႔စားသံုးမႈ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ ႏိႈးေဆာ္ခ်က္ေတြ ထုတ္ျပန္သည္။ အခ်ိဴ႔က အခ်ိဴမႈန္႔အစား ငံျပာရည္ကို ေျပာင္းသံုးၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ငံျပာရည္က ငါး၊ ပုစြန္တို႔ကေန သဘာဝအတိုင္း ထုတ္လုပ္တာေတြ မရွိၾကေတာ့၊ ဝိသမေလာဘသမား စီးပြားေရးသမားေတြက သၾကားရည္ အခ်ိဴမႈန္႔ ဆိုးေဆးေတြ အသံုးျပဳ ဖန္တီးလာၾကသည္။ ငံျပာရည္က အခ်ိူမႈန္႔ထက္ ဆိုးသည့္ အခ်ိဴရည္ တမ်ိဴး ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သို႔ျဖင့္ အခ်ိဴမႈန္႔ လံုးဝ မသံုးတဲ့အတြက္ ငါးကေလး ပိုထည့္ ပုစြန္ေျခာက္ကေလး ပိုသံုး ျဖည့္ရေအာင္လည္း ပုစြန္ေျခာက္မွာလည္း အခ်ိဴမႈန္႔လူးထားေသးျပန္သတဲ့၊
လက္လုပ္လက္စား ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြအတြက္ ငါး၊ ပုစြန္ဆိုတာမ်ိဴးကို ဟင္းခတ္အျဖစ္သံုးဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝး၊ ဒီေတာ့ ေဈးေပါေပါ လြယ္လြယ္နဲ႔ အရသာေလးေလးပင္ ရွိတဲ့ ဟင္းခ်ိဴမႈန္႔ က မရွိမျဖစ္လို ျဖစ္လာသည္။ အသုပ္စံုဆိုင္၊ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေတြမွာလည္း ထို႔အတူ အခ်ိဴမႈန္႔သာ အဓိက အရသာျဖစ္ေအာင္ သံုးၾကေတာ့သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အခ်ိဴမႈန္႔ေဈးကြက္က မေသးေတာ့ေပ၊ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ခန္႔က အာဂ်ီႏိုမိုတုိ အခ်ိဴမႈန္႔ေတြ တင္သြင္းခြင့္ကို ျမန္မာအစိုးရက ပိတ္လိုက္ရာမွ တရုတ္လုပ္ အာဂ်ီႏိုမိုတိုေတြ လွိမ့္ဝင္လာေတာ့သည္။ ပိုဆိုးတာက တရုတ္အိမ္တြင္းမႈကေန ထုတ္လာတဲ့ အခ်ိူမႈန္႔ အတုေတြ ျမန္မာျပည္ကို ဝင္ေရာက္လာတာပဲ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ေဈးကြက္ရဲ့ (၇၀)% ကို တရုတ္ျပည္ထုတ္ အခ်ိဴမႈန္႔ေတြက လႊမ္းသြားသည္။ ေသခ်ာ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ျပီး ျပန္တြက္ၾကည့္ပါက ၁၉၉၆ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အာဂ်ီႏိုမိုတို ကုမၼဏီက ျမန္မာျပည္မွာ ဌာနခြဲတခုဖြင့္ျပီး ျဖန္႔ျဖူးခဲ့တဲ့ ကာလေတြမွာ Monosodium glutamate (MSG) ဆိုတဲ့ ဓါတုပစၥည္းအရသာ ျဖစ္ေပမယ့္ အစစ္ကို သံုးစြဲခြင့္ရခဲ့ၾကသည္။ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ကစျပီး ပိတ္ပင္လိုက္တဲ့အခါ လူေတြက မသံုးရမေနျဖစ္လာတဲ့အခိုက္ တရုတ္က တင္သြင္းတဲ့ အတုေတြ စားသံုးမိကာ ေရာဂါဘယေတြ ထူေျပာလာခဲ့တာ ျဖစ္သည္။
တရုတ္ျပည္ကလာတဲ့ အခ်ိဴမႈန္႔ေတြက အေခ်ာင္းေလးေတြ ျဖစ္သည္။ အာဂ်ီႏိုမိုတုိ အစစ္က မႈန္႔ေနသည့္ ပံုစံျဖစ္သည္။ ေရာင္းခ်တာမွာပင္ ဘာတံဆိပ္မွမပါ၊ ပလတ္စတစ္ေတြျဖင့္ ထုတ္ပိုးျပီး လကၠားေရာင္းကာ ေဈးသည္ေတြက တဆင့္ဝယ္ျပီး ပလတ္စတစ္အိတ္ငယ္ကေလးေတြျဖင့္ ျပန္လည္ ထုတ္ပိုး ေရာင္းခ်ၾကသည္။ အေလးခ်ိန္ျဖင့္ပင္ ခ်ိန္တြယ္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ အခ်ိဴ႔ဆိုက ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးထဲကေန ႏို႔ဆီခြက္ျဖင့္ပင္ ခ်ိန္တြယ္ ေရာင္းခ်တာ ေတြ႔ဖူးသည္။ ဘယ္ကထုတ္မွန္းမသိ၊ ဘာေတြျဖင့္ လုပ္ထားမွန္းမသိရသည့္ အာမခံခ်က္ လံုးဝမရွိသည့္ ကုန္ပစၥည္းေတြကို ေဈးမွာ လြယ္လြယ္ေရာင္း လြယ္လြယ္ ဝယ္သံုးေနၾကတာျဖစ္သည္။
သတင္းေတြမွာ ဖတ္ရတာကေတာ့ တရုတ္ျပည္မွာ စက္ရံုႀကီးေတြ ေထာင္ျပီး ထုတ္ေနတာမဟုတ္ပဲ ျမန္မာျပည္ေဈးကြက္ အတြက္ တရုတ္အိမ္တြင္း စီးပြားေရးအေနနဲ႔ မိသားစုေတြကေန ထုတ္တာလို႔ ဆိုသည္။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသည့္ စီးပြားရွာမႈပါတကား၊ ၁၉၈၀ခုႏွစ္ဝန္းက်င္မွခန္႔က ျမန္မာျပည္မွာ အခ်ိဴမႈန္႔စက္ရံု ထူေထာင္လိုက္ေသးသည္။ ထိုစဥ္က ျပည္သူေတြ အတန္အသင့္ စားသံုးလိုက္ရသည္။ ဒိုက္ဦးက အခ်ိဴမႈန္႔ စက္ရံုပတ္ဝန္းက်င္တခြင္ ေျမဧက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကေလာပီနံေတြ စိုက္ၾကသည္။ ထိုအခါမွ အခ်ိဴမႈန္႔ကို ကေလာပီနံက ထုတ္တယ္ဆိုတာ သိေတာ့သည္။ ဂ်ပန္မွာကေတာ့ ေရညွိတမ်ိဴးက ထုတ္တာလို႔ ၾကားဖူးထားတာ ျဖစ္သည္။ ဒိုက္ဦး အခ်ိဴမႈန္႔ စက္ရံုက ထုတ္လိုက္သည့္ ("ဆြမ္းအုပ္" တံဆိပ္ထင္သည္။ ) အခ်ိဴမႈန္႔မွာ ေဈးကြက္မွာ အာဂ်ီႏိုမိုတိုကို အမီလိုက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ မဆလ အစိုးရထံုးစံအတိုင္း အခ်ိဴမႈန္႔ပင္ ဗီအိုင္ပီ စားဖို႔ ျဖစ္သြားျပီး ျပည္သူေတြ ဝယ္မရေတာ့၊ ဗီအိုင္ပီေတြက အလကားနီးပါးယူၾကတာဆိုေတာ့ အရံႈးေပၚ စက္ရံုရပ္ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိ၊ ထိုစဥ္က ေဒသခံေတြ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္း စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းေတြ အေတာ္အသင့္ ရွိလိုက္ေသးတာ သတိရမိသည္။
စနစ္တက် နည္းစနစ္မ်န္မွန္သာ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါက ယခုအခ်ိန္ဆို အျခားတိုင္းျပည္ကိုပင္ တင္ပို႔ႏိုင္ေလာက္ျပီလို႔ အခ်ိဴမႈန္႔ကတဆင့္ သတိရမိျပန္ေသးသည္။
အာဂ်ီႏိုမိုတို ေပ်ာက္သြားကတည္းက ျမန္မာျပည္သားေတြ အတုေလ အစစ္ေလာ ေဝခြဲမရပဲ ဝင္လာတာ သံုးေနခဲ့ၾကရတာ ျဖစ္သည္။ အခ်ိဴမႈန္႔ေတြက ေရာဂါေတြ ရသည္ဆိုကာ ၾကက္သားမႈန္႔ ဆိုတာ ေပၚလာျပီး ေျပာင္းသံုးၾကသည္။ အဆိုပါ ၾကက္သားမႈန္႔ဆိုတာ ဘာေတြျဖင့္ လုပ္ထားမွန္း မသိ၊ ျပည္တြင္းကိုေတာ့ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ ထိုးေဖာက္ဝင္လာျပီး ျမန္မာျပည္က မီးဖိုေခ်ာင္ႏွင့္တကြ စားေသာက္ကုန္ေတြမွာ ေနရာယူလာျပန္သည္။
အခ်ိဴမႈန္႔အေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာေဒါက္တာတင့္ေဆြ ေရးထားတာေလး သေဘာက်မိျပီး လိုက္နာမိသည္။ အခ်ိဴမႈန္႔ဆုိတဲ့ Monosodium glutamate (MSG) ေပၚလာတာ ႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀) ေက်ာ္ရွိျပီ။ သုေတသနျပဳလုပ္ျပီး ထုတ္လုပ္ထားတာ ျဖစ္သည္။
"ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔သံုးစြဲေနခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ပါျပီ။ သုေတသနေတြလည္းလုပ္ၾကတာမ်ားပါျပီ။ အခုထိေတာ့ မသံုးစြဲသင့္၊ သံုးလည္းဘာမွမျဖစ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ စြဲေစတာေတာ့ မွန္တယ္။ မသံုးရမေနႏိုင္သူေတြ၊ အဲတာမပါ ဟင္းမခ်က္တတ္သူေတြ ရွိတယ္။ အဲတာမပါပဲ ခ်က္တတ္၊ စားတတ္သူေတြလည္းရွိတယ္။ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကေတာ့ လူၾကီးမင္းတို႔နဲ႔ ဂုဏ္သေရရွိအမ်ိဳးသမီးတို႔ သေဘာပါခင္ဗ်ား။ ကြ်န္ေတ္ာ့အိမ္မွာေတာ့ ဧည့္သည္လာလို႔ စားခ်င္သူဆိုရင္ ေပးဘို႔သာ ဝယ္ထားပါတယ္။"တဲ့
ၾကက္သားမႈန္႔ထက္စာရင္ ဟင္းခ်ိဴမႈန္႔က သုေတသနလုပ္ထားတာလည္းရွိ ကိုယ့္အရင္ စားျပီး လူ႔ဘဝေနသြားတဲ့သူေတြမ်ားစြာရွိေသးသည္။ ၾကက္သားမႈန္႔ကေတာ့ သုေတသနလုပ္ထားတာလည္း မရွိ၊ ဘယ္လိုအရာေတြ ေရာေႏွာပါထားမွန္းမသိရတဲ့အတြက္ ၾကက္သားမႈန္႔ကို မသံုးေတာ့ပါ။ အခ်ိဴမႈန္႔ကို အသား ငါး ဟင္းေတြမွာ လံုးဝမသံုးပဲ အသုပ္၊ ဟင္းခ်ိဴလို မွာ အခ်ိဴကဲတာ ႀကိဳက္သူေတြ အတြက္ အနည္းငယ္ ထားထားျပီး ဟင္းခ်ိဴတအိုးကို လက္ညိႈးနဲလက္မၾကား ပါေလကာ ေရြးေစးခန္႔ ထည့္သံုးလိုက္သည္။ ထိုင္းမွာက အာဂ်ီႏိုမိုတုိ ဟင္းခ်ိဴမႈန္႔ အစစ္ရတဲ့အတြက္ အဆိုပါ ေရြးေစးခန္႔ျဖင့္ပင္ အခ်ိဴ ေလးပါသည္။
အိမ္နားမွာ ျမန္မာျပည္ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္က အစၥလမ္အမ်ိဴးသမီးေလးေတြ ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး လုပ္ေရာင္းၾကသည္။ တခါတရံ ေခါက္ဆြဲသုပ္ ဝယ္စားရာ အခ်ိဴမႈန္႔ မထည့္နဲ႔ ေျပာက သူတို႔က " အမ နဲနဲေတာ့ထည့္ပါ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဒီမွာက ျမန္မာျပည္မွာလို မဟုတ္ဘူး အခ်ိဴမႈန္႔က စစ္ပါတယ္ " အေျပာကို ေသခ်ာ စဥ္းစားမိေတာ့ လက္ခံမိသည္။ အေခ်ာင္းလိုက္ ရွည္ရွည္ ေမ်ာေမ်ာ အခ်ိဴမႈန္႔ေတြထက္စာရင္ အစစ္ကေလး သံုးရတယ္ဆိုေတာ့ ေက်နပ္စရာလို႔ ေတြးမိရသည္။
ျမန္မာျပည္သားေတြ အာဟာရျပည့္ဖို႔ စားေသာက္ေနရတဲ့ အစားအေသာက္ထဲ ဟင္းခပ္ တခုျဖစ္တဲ့ ဟင္းခ်ိဴမႈန္႔ ေခၚ အခ်ိဴမႈန္႔ အတုေတြနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သံုးစြဲၾကရျပီ။ အစစ္ကို သံုးစြဲေသာ္ ဆိုးက်ိဴးရွိႏိုင္တယ္ ဆိုေသာ္ၿငား အတုထက္စာက အစစ္က ေတာ္ေသးသည္ ဆိုရမည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အာဂ်ီႏိုမိုတို တင္မက ျမန္မာျပည္သားေတြ ေန႔စဥ္ စားေသာက္ေနရသည့္ အစားအေသာက္ ျဖည့္စြက္စာ ေဆးဝါး အားလံုး စနစ္တက် ထုတ္ပိုး ျဖန္႔ျဖူးျပီး မွတ္ပံုတင္ အာမခံခ်က္ အျပည့္ရွိသည့္ ကုန္ပစၥည္းေတြ တရားဝင္လာေရာက္ လုပ္ကိုင္တာကို ႀကိဳဆိုရမည္။ နယ္စပ္ကေန ေတြ႔ရာျမင္ရာကို နာမည္ႀကီး လူႀကိဳက္မ်ားေနသည့္ တံဆိပ္ကပ္ျပီး ဝင္ေရာက္တာထက္ စာရင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ သံုးစြဲရရံုမက ျပည္သူေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြလည္း ပိုရလာႏိုင္သည္။ ဘယ္အရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တန္ေဆးလြန္ေဘး ဆိုသည့္အတိုင္း ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး အစစ္အမွန္ေတြ မ်ားမ်ား ရၾကပါေစ ဆုေတာင္းမိပါသည္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

September 24, 2017

" မတူကြဲျပားျခင္း + အခ်ိန္ " ၂၅ရက္ စက္တဘၤာလ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၃၇)မွ


လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျမင္မတူၾကဘူးဆိုတာ လူတိုင္းသိေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ႀကံုရရင္ျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ အျမင္တူသည့္သူကို လူတေယာက္နဲ႔တေယာက္ အျမင္မတူႏိုင္ပါလားလို႔ ေတြးေပးဖို႔ ခက္ခဲၾကသည္။ နားမလည္ေပးႏိုင္ၾက၊ လူ႔စိတ္လူ႔သေဘာကား ထူးဆန္းလွသည္။ ထိုထူးဆန္းလွသည့္ လူ႔အသိုင္းအဝန္းမွာ မတူကြဲျပားမႈဆိုတာ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ရွိႏွင့္ျပီးျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လႈမႈေရး နယ္ပယ္အသီးသီးမွာရွိတဲ့ မတူကြဲျပားျခင္းေတြနဲ႔ ေနထိုင္ရပ္တည္ရင္း အဆင္ေျပေအာင္ ေနႏိုင္ၾကသလို အဆင္မေျပပဲ ျပႆနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ အျမဲရွိေနရသည့္ ႏိုင္ငံ လူမ်ိဴး မိသားစု လူတဦးခ်င္း အသီးသီး ရွိၾကသည္။
အဆင္မေျပဘူးနဲ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ ၾကားမွာ ရွိေနတာက အခ်ိန္ပဲျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တခုကိုေစာင့္လိုက္တာႏွင့္ ျပႆနာတခုကေန ေျပလည္အဆင္ေျပသည့္အေျခအေနကို ေရာက္သြားျမဲျဖစ္သည္။ ေအာင္ျမင္သည့္ ႏိုင္ငံ အဖြဲ႔အစည္း မိသားစု လူတဦးခ်င္းစီကို ၾကည့္ပါက အခ်ိန္အခါ ဆိုတာကို နားလည္လက္ခံၾကသည့္ သူေတြျဖစ္တယ္လို႔ ျမင္ေတြ႔ရေလသည္။
ေဆြမ်ိဴးပမာ ခင္မင္ရင္းႏွီးရသည့္ လူငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္ တခ်ိန္ထဲလိုလို ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြျဖင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေမာင္ေတာဘက္ကို ေရာက္ေနၾကသည္။ တခါတရံ အတူတြဲျပီးပင္ လႈတန္းမႈေတြ လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႔ျမင္ရသည္။ လူမႈကြန္ယက္မွာ သူတို႔ပံုေတြ ျမင္ရသည္။
သို႔ေသာ္ သူတို႔ တင္သည့္ ဓါတ္ပံု ၊ ေရးတင္သည့္စာေတြ မတူၾကေပ။ တေနရာထဲ တခ်ိန္ထဲ ရွိေနတာေတာင္ ကိုယ့္အျမင္ ကိုယ့္အယူအဆနဲ႔ကိုယ္ ေရးၾက ေျပာၾကတာျမင္ေတာ့ လူတေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ဘူးဆိုတာကို လက္ခံမိသည္။ အခ်ိန္ၾကာလာတဲ့အခါ သူတို႔ ရည္မွန္းထားတဲ့ ရြာေတြအထိ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ႏိုင္ၾကျပီး သူတို႔အလုပ္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ၾကတာကို ေတြ႔ရေလသည္။
လူမႈကြန္ယက္မွာ မိခင္ျဖစ္သူ ေနမေကာင္းလို႔ ရန္ကုန္ျမို႔ရဲ့ နာမည္အႀကီးဆံုးနဲ႔ ေငြကုန္က်မႈအမ်ားဆံုး ေဆးရံုမွာ ေဆးကုသရာက ႀကံုေတြ႔ရတာကို ပံုေတြႏွင့္တကြ ေရးတာ ဖတ္ရသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဆဲသူ ေဝဖန္သူေတြအျပည့္။
ေဆးရံုတက္လူနာအတြက္ ေဆးရံုဝတ္စံုေတာင္းရာ သူနာျပဳဆရာမက " လိုခ်င္လို႔လား" ေမးျပီး အတန္ၾကာတဲ့အခါ လူနာဝတ္စံုကို အထုတ္လိုက္ လာေပးသြားတာ ဓါတ္ပံုႏွင့္တကြ တင္ထားသည္။
လူနာရွင္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံဘန္ေကာက္ရွိ ေဆးရံုေတြကို ေရာက္ဖူးခဲ့ျပီး အေတြ႔အႀကံုအရ အေတာ္ႀကီးကြာတာကို ေကာင္းေကာင္းသိျပီး မေက်မနပ္ခံစားေနရသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံေဆးရံုေတြရဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ေဆးရံုေတြ ကြာပါသည္။ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းလြန္းလို႔ ဥေရာပ၊ အေမရိကားတို႔ကပင္ ေဆးကူသမႈစားရိတ္သက္သာျပီး ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္း၍ ဆိုကာ လာေရာက္ကုသခံေနၾကတာဆိုေတာ့ အထူးေျပာစရာမရွိ၊
ထိုင္းက ေဆးရံုတရံုမွာ ေဆးရံုတက္ရေတာ့မည့္ လူနာကို လူနာရွင္က ဘာမွလုပ္ေပးစရာမလိုသလို လူနာရွင္ကဘာမွ ေတာင္းဆိုစရာလည္းမလို၊ လိုအပ္တာ ေဆးရံုဝန္ထမ္းကေန သူနာျပဳ ဆရာဝန္ေတြက ကိုယ့္အပိုင္းနဲ႔ကိုယ္ လုပ္ေပးသြားတာ လူနာေနရမည့္ အခန္းေရာက္သည္အထိ၊ ခြဲစိတ္ခံရမည့္ လူနာဆိုက ခြဲဖို႔ျပင္တာကေန ခြဲျပီးသည္အထိ ေဆးရံုက အားလ့ုးလုပ္သြားတာျဖစ္သည္။
ေဆးရံုတက္ရမယ္လို႔ ဆရာဝန္က ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ဝတ္လာတဲ့ အက်ၤီကို ေဆးရံုဝတ္စံုုနဲ႔ တခါထဲ ေျပာင္းဝတ္လိုက္ျပီးသား၊ ျပီးတဲ့အခါ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ မေလွ်ာက္ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ ဝွီးခ်ဲ၊ ကုတင္ ေပၚမွာသာ လိုအပ္တဲ့ ေဆးေတြ စသြင္းရင္း သူနာျပဳတေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ ေဆးရံုဝန္ထမ္းတေယာက္က အနားမွာ အသင့္ေနေပးျပီးသားျဖစ္သည္။ ဒီလူကို ေဆးရံုက သူတို႔ ေစာင့္ေ၇ွာက္ရမည့္လူ တနည္းအားျဖင့္ ေဆးရံရဲ့ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္ ေရာက္သြားျပီလို႔ သတ္မွတ္လိုက္တာျဖစ္သည္။
ဒီအေၾကာင္းကို ဖတ္မိသည့္ အိမ္သားနဲ႔ စကားစပ္ေျပာၾကရင္း အဓိကကေတာ့ " စနစ္" လို႔ ဆိုသည္။ ဝန္ေဆာင္မႈလို႔ ေျပာရမည့္ ဆက္ဆံေရး ၊ ဒါကေတာ့ သူတို႔တိုင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္ျဖစ္မည္လို႔ ဆိုသည္။ " ေက်ာင္းမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ေပးလိုက္တာျဖစ္မယ္" လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်သည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္အေၾကာင္း မၾကာခဏ ေရးရင္း ေလ့လာထားတာေတြကေန သိထားတာမို႔ သူ႔အျမင္ကို အျပည့္အဝ ေထာက္ခံမိသည္။
ရန္ကုန္ျမို႔ရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ေဆးရံုက သူနာျပဳဆရာမက လူနာကုတင္ေခါင္းရင္းမွာရွိတဲ့ ဘဲလ္ကေန ႏွိပ္ျပီးေခၚတဲ့အခါ ေရာက္လာျပီး ေမးတာက" ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဘာလိုလို႔လဲ" တဲ့ ၊ ထိုင္းသူနာျပဳေတြက " က်မ ဘာကူညီေပးရမလဲ" တဲ့
အိမ္သားကေတာ့ ျမန္မာျပည္က သူနာျပဳဆရာမေတြကို ထိုင္းေဆးရံုေတြလႊတ္ျပီး သင္တန္းေပးခိုင္းဖို႔ သူတို႔ ေဆးရံုပိုင္ရွင္ေတြကို အႀကံေပးရမယ္လို႔ ဆိုသည္။ သူနာျပဳခ်င္းအတူတူ ေဆးရံုဝန္ထမ္းခ်င္းအတူူတူ လူနာအေပၚ ဆက္ဆံတာ မတူၾက၊ အခ်ိန္ေပးျပီး ႀကိဳးစားက ခက္ခဲသည့္ အလုပ္မဟုတ္၍ ေျပာင္း၍ ရႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းတရားေတြလို႔ ထင္မိသည္။
လူမႈကြန္ယက္မွာ အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာကို မတူကြဲျပားျခားနားစြာ ေတြ႔ျမင္ ဖတ္ရႈရတတ္ရာ ထိုအထဲကမွ လူတေယာက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ အရက္အတုေတြသာ မင္းမူေနတဲ့အေၾကာင္း ျမန္မာျပည္က အရက္နဲ႔ ထိုင္းက အရက္ ဘယ္လိုဘယ္ပံုကြာျခားေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးထားတာ ယမကာလုလင္ေတြကို သနားစဖြယ္ျဖစ္လာေအာင္ ဖတ္ရေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံသားေတြ ေသာက္ၾကသည့္ ဟုန္ေထာင္အရက္ေလာက္ပင္ အစစ္မရႏိုင္သည့္ အရက္တုေတြအေၾကာင္း စိတ္မေကာင္းစြာဖတ္ရသည္။
ဆရာမင္းလူရဲ့ ယမကာလုလင္ဝတၳဳကို ျပန္ေျပာင္းသတိရမိေသးေတာ့သည္။ အရက္မႀကိုက္သူေတြအဖို႔ " ေသရည္" လို႔ ဆိုေပမယ့္ အရက္ႀကိုက္သူေတြကေတာ့ " ယစ္ေရႊရည္" ေပါ့၊ အရက္ေသာက္သူေတြကို " အရက္သမား" လို႔ ေခၚၾကေပမယ့္ ကာယကံရွင္ေတြကေတာ့ ယမကာလုလင္ေတြေပါ့၊
ယမကာလုလင္ေတြအဖို႔ အစစ္အမွန္ကို ရဖို႔လိုလားၾကမွအမွန္၊ ထိုင္းမွာေတာင္ ဒီတရက္အတြင္း လူလတ္တန္းစားေတြ ေသာက္ၾကသည့္ " ဆန္းေစာင္" ရမ္ အမ်ိဴးအစားအရက္ ေဈးအေတာ္တက္သြားသည္။ ထိုင္းမွာက အရက္ႏွင့္ေဆးလိပ္အတြက္ အခြန္အချမင့္သည္။ မၾကာခဏ ေဈးတက္ေလ့ရွိသည္။ ယခုရက္အတြင္း တပုလင္းကို ဘတ္(၃၀) ေဈးတက္သြားတာေတာ့ ထူးျခားသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ခ်လက္ခ်အစစ္ေတာ့ျဖစ္သည္။
ျမန္မာျပည္မွာ အရက္အတုဆိုတာထက္ ပိုဆိုးသည့္ အရက္ျပုလုပ္နည္းေတြ ရွိသည္။ ဖားျပဳတ္ထည့္ခ်က္သည့္ အရက္၊ ရာဘာျပားထည့္ခ်က္တာကတဖံု အခ်ိဴ႔ဆိုက ရာဘာဘိနပ္ထည့္ခ်က္တာျမင္ဖူးသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ထိုင္းက ယမကာလုလင္ေတြကပင္ အစစ္အမွန္ မွီဝဲရလို႔ အရက္သမားခ်င္းအတူတူ တပန္းသာရသည့္အျဖစ္ကို ဖတ္လိုက္ရသည္။
မတူကြဲျပားတဲ့ ျဖစ္စဥ္အမ်ားအျပားထဲကမွ " လူေတြဘာ့ေၾကာင့္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းလာၾကသလဲ" ဆိုျပီး တင္ထားတာတခု ဖတ္ရျပန္သည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ပုဇြန္ေတာင္ ဘူတာရံုထဲက ခံုတခုမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူတေယာက္၊ သူ႔လက္ထဲမွာ ေငြငါးရာက်ပ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည္။ တေအာင့္ေနေတာ့ လူတေယာက္က လာေတာင္းသည္။ မေပး၊ မေပးေတာ့ ေတာင္းသည့္လူက အတင္းလုသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အျပန္အလွန္လုရင္း ရုန္႔ရင္းဆန္ခပ္ျဖစ္ေနတာ ပတ္ဝန္းက်င္က သတိထားမိသည္။
ဘူတာရံုထဲမွာ ရွိေနတဲ့ တာဝန္ရ်ိသူ လံုျခံုေရး၊ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္ တေယာက္မွ လာေရာက္ေျဖရွင္းတာမရွိ၊ တေအာင့္ေနေတာ့ လုတဲ့သူက ပိုက္ဆံမေပးလို႔ဆိုကာ ေခါင္းကို အုတ္ခဲျဖင့္ ထုျပီး ပိုက္ဆံကို ရေအာင္ယူသြားသတဲ့၊ အထုခံရတဲ့ အလုခံရသူ ဦးေခါင္းက ေသြးေတြစီးက်လာေတာ့ လူမ်ိဴးျခားတေယာက္က ေဆးထည့္ေပးသတဲ့ ရထားေပၚက လူတခ်ိဴ႔က ေဆးခန္းသြားျပဖို႔ ပိုက္ဆံေတြ ဝိုင္းေပးၾကသတဲ့ ၊ တကယ္ေတာ့ ဒါက ေျဖရွင္းနည္း အစစ္မဟုတ္၊ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားတေယာက္အေနနဲ႔ လံုျခံုမႈ ရွိဖို႔ ၊ ဘယ္မွာေနေန ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ အႏၱရာယ္ကင္းဖို႔ လိုအပ္သည္။
ထိုင္းမွာ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမား အျဖစ္ေရာက္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္ကို လဲခ်ားမွာ ေနရတာနဲ႔ ဒီမွာေနရတာ ဘယ္မွာပိုျပီး လံုျခံုမႈရွိသလဲ ေမးခြန္းကို သူေျဖသြားသည္။ " ရြာမွာက မီးမွမရွိတာ ညေန ေျခာက္နာရီထိုး ေမွာင္စပ်ိဴးရင္ အိပ္ၾကျပီေလ ဘယ္သူမွ ညဖက္အျပင္မထြက္ၾကေတာ့ လမ္းေတြမွာလူမရွိ၊ ဒီမွာက တညလံုးသြားလာေနၾကတာေတာင္ ေဘးကင္းပါတယ္" လို႔ ဆိုေလသည္။
စက္တဘၤာလ(၁၉)ရက္မွာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မိန္႔ခြန္းေျပာမည္။ လတ္တေလာအေျခအေနက ရခိုင္အေရးနဲ႔ပတ္သက္ျပီး စိတ္ဝင္စားမႈ ျမင့္တက္ေနတဲ့အတြက္ နားေထာင္ၾကဖို႔ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသား အားလံုး စိတ္ဝင္တစား ျဖစ္ေနၾကသည္။ ဒီကေန႔ ( ယခုစာကိုေရးေနရင္းက) ႏို္င္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံရံုးစာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္ထားသည္။ ထိုင္းစံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္(၁၀နာရီခြဲ) ကတည္းက ႀကိဳတင္ေစာင့္ဆိုင္းေနမိသည္။ အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ မိန္႔ခြန္းစေျပာပါသည္။ ဘာသံမွ ထြက္မလာပါ၊ အျခားမီဒီယာတခုကို ေျပာင္းဖြင့္ရသည္။ လူမႈကြန္ယက္မွာ ခ်က္ျခင္းေရးတင္ၾကသည္။ ဒီအေၾကာင္းက ယခုအပတ္ေဆာင္းပါးကို နိဂံုးခ်ဴပ္ဖို႔ ျဖစ္သြားသည္။
စာေရးတဲ့အခါ ရည္မွန္းထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္အတိုင္း အေၾကာင္းအရာအတိုင္း ေရးျဖစ္တာရွိသလို တခါတေလ စုေဆာင္းထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ မကိုက္ေတာ့တဲ့အခါ မေရးျဖစ္တာလည္း ႀကံုရသည္။ တခါတရံ ေရးရင္းအေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းသြားတဲ့အတြက္ ေခါင္းစဥ္ကို ေျပာင္းလိုက္ရတာမ်ိဴး ႀကံုရသည္။ ဒီအပတ္မွာေတာ့ ေရးရင္းက ေဆာင္းပါးနိဂံုးခ်ဴပ္ အဆံုးသတ္ကို ေျပာင္းလဲလိုက္ရသည္။
ရခိုင္အေရးစျဖစ္ကတည္းက အတိုင္ပင္ခံရံုးစာမ်က္ႏွာကို လူအေတာ္မ်ားမ်ား အားထားျပီး အတည္ျပဳၾကသည္။ သတင္းအစံုအလင္ေတြၾကားကေန ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရာ စာမ်က္ႏွာတခုအျဖစ္ ဝင္ေရာက္ဖတ္ၾကသည္။ အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ေျပာမည့္ မိန္႔ခြန္းကို ဒီစာမ်က္ႏွာကေန နားေထာင္ဖို႔ အားခဲထားၾကသည္။
စက္ပစၥည္းဆိုတာ ပ်က္တတ္တာသဘာဝေပမယ့္ အေရးႀကီးသည့္ အေျခအေနမွာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ လုပ္ထားရေပမည္၊ နည္းပညာေတြ တိုးတက္ေနသည့္ ယခုေခတ္လိုအခါမွာ အသင့္ျပင္ဆင္ထားႏိုင္သည့္ အေျခအေနေတြမ်ားစြာရွိပါသည္။ ရိုးရိုးသားသားမွဟုတ္ရဲ့လားလို႔ လူတေယာက္ရဲ့ မွတ္ခ်က္စကားကို ၾကားရျပီး ရမ္းသန္းေမွ်ာ္မွန္း မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္မို႔ ဒါမ်ိဴး မျဖစ္သင့္တာကအမွန္။
ယခင္ စစ္အာဏာရွင္ေတြ လက္ထက္မွာ တာဝန္ရွိသူေတြ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျပင္ဆင္ၾကတာက လူႀကီးလမ္းေၾကာင္း၊ လူႀကီးမိန္႔ခြန္း၊ တစံုတရာ မွားယြင္း ေႏွာင့္ေႏွးျခင္းမျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကသည္။ အာဏာရွင္ေတြကို ခ်စ္လြန္းလို႔ထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ အျပစ္တင္မခံရေအာင္ ေၾကာက္လန္႔စြာ လုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ၾကသည္။
မတူကြဲျပားတဲ့ ဘက္နွစ္ဘက္ၾကား အဆင္မေျပေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတာ ဆိုးရြားလွသည့္ အျဖစ္အပ်က္၊ ဘက္ႏွစ္ဘက္ အဆင္ေျပဖို႔ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ အခြင့္အခါရွိသည္။ ထိုကာလအတြင္း လူတဦးခ်င္း၊ မိသားစု၊ အဖြဲ႔အစည္း၊ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားအားလံုး မတူကြဲျပားတဲ့ အေျခအေနေတြ ရွိေနၾကေသာ္လည္း အဆင္ေျပေအာင္ ေနႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အခါက်ေရာက္တတ္ပါသည္။ ယင္းအခြင့္အခါကား အခ်ိန္ပင္၊ အဆိုပါ " အခ်ိန္" ဆိုတာ ယခုကာလပင္၊ အခ်ိန္ကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ျပီး ႏိုင္ငံေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း ဝိုင္းဝန္းၾကရမည့္ အခြင့္အခါေကာင္းလို႔ ျမင္မိပါသည္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

September 17, 2017

" 9/ 11 , အေၾကာက္တရားရဲ့အလြန္"၁၈ရက္ စက္တဘၤာ ၂၀၁၇ခုႏွစ္၊ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၃၆) မွ


ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး လတ္တေလာ ျပႆနာေတြ အစျပဳ စတင္တဲ့ရက္ကေန အခုအခ်ိန္အထိ သတင္းေတြကိုသာ ေစာင့္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ရခိုင္အေရးမွာ တမဟုတ္ခ်င္း ကမၻာ့မီဒီယာအသီးသီးရဲ့ ထိတ္တန္းသတင္းတပုဒ္ျဖစ္သြားေလသည္။ သတင္းေတြၾကည့္ရင္းက ရခိုင္လူမ်ိဴးေတြ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ သတင္းေတြ တိမ္ျမဳပ္သြားျပီး အျခားအေၾကာင္းအရာဆီ ဦးတည္သြားေနတာ ျမင္ရသည္။ အၾကမ္းဖက္ခံရျပီး ေသဆံုးသြားသည့္ ရခိုင္အပါအဝင္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ိဴးႏြယ္စုေတြ ျဖစ္သည့္ ဒိုင္းနက္၊ သက္ ခမိ ျမိဳ လူမ်ိဴးေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးတင္ျပတာ မေတြ႔ရေပ။ လူမႈကြန္ယက္ေတြကေနတဆင့္ ပညာရွင္ေတြရဲ့ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္မႈေတြၾကည့္ရင္း အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ကေန လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ကာလ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အာဏာရွင္စနစ္အုပ္ခ်ဴပ္သည္အထိ ရခိုင္သမိုင္းကို အေတာ္ပင္ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ သိခြင့္ရေလသည္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မေရာက္ဖူးတဲ့ေဒသ အျဖစ္သနစ္ေတြကိုေတာင္ သူမ်ားေတြေရးမွ ဖတ္ရတဲ့ အေျခအေန လတ္တေလာျဖစ္စဥ္ေတြဆိုက သတင္းေတြ မ်ားလြန္း၍ ဘယ္သတင္းအရင္းအျမစ္က ယံုၾကည္ရဆံုးလဲ ကိုယ့္ဘာသာ ခ်င့္ခ်ိန္ယံုရသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။
ျပီးခဲ့တဲ့ လထဲမွာ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဴပ္ေဟာင္း ယင္လပ္ ျပည္ပကိုထြက္ေျပးသြားျပီဆိုသည့္ သတင္းက လူမႈကြန္ယက္မွာ စတင္ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ယံုၾကည္ရသည့္ သတင္းစာျဖစ္သည့္ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္ကို ေစာင့္ဖတ္ရသည္။ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္မွာ သတင္းပါလာမွ ဒါတကယ္လို႔ အတည္ျပဳျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားအားလံုး ယံုၾကည္ရသည့္ စိတ္ခ်စြာ လက္ခံရမည့္ သတင္းထုတ္ျပန္မႈ အင္မတန္အားနည္းေနေသးသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ေကာလဟာလ ယေန႔အေခၚ ဖြ သတင္းေတြက မင္းမူေနသည္။ ဖြသတင္းေတြက လက္ဦးေနသည္။ သက္ေရာက္မႈက ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားေတြ စိုးရိမ္မႈျမင့္တက္ေစျပီး ယံုၾကည္မႈေလ်ာ့့နည္းလာေလသည္။ စိုးရိမ္မႈလြန္ကဲရာက အေၾကာက္တရားဆီေရာက္ကာ ယံုၾကည္မႈမဲ့သည္ အထိ ျဖစ္လာႏိုင္ေလသည္။ အေၾကာက္တရားက ပကတိအေျခအေနကို အမွန္အတိုင္း မျမင္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ အာဏာရွင္လက္ေအာက္မွာ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသူေတြျဖစ္လို႔ အေၾကာက္တရားနဲ႔ယဥ္ပါးေနတာျဖစ္တာထက္ လူ႔သဘာဝအရ မလံုျခံုျခင္း ဆိုတဲ့ အေၾကာက္တရားက ျမင့္တက္သြားတာမ်ိဴး အေမရိကန္ႏိုင္ငံလိုမွာပင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၾကေသးရာ မမွန္ကန္သည့္ မေရာရာသည့္ဖြသတင္းေတြကို လူတေယာက္ခ်င္းစီကေန စျပီးထိန္းခ်ဴပ္သည့္ အက်င့္ ရွိဖို႔လိုသည္။ ကိုယ္ကစလိုက္ျခင္းျဖင့္ ေနာက္တေယာက္ဆီ မကူးစက္ႏိုင္ေအာင္ လူတေယာက္ခ်င္းစီကပဲ သတိ ၫာဏ္ပညာနဲ႔ စရေပမည္။
မေန႔တေန႔ကပဲ (၁၁)ရက္ေန႔ ဘာျဖစ္မယ္ ရွယ္ေပးၾကပါ ဆိုသည့္ မက္ေစ့ခ်္ေတြ ဝင္လာသည္။ ဖြင့္ပင္မၾကည့္၊ ေနာက္တခါ ---- ဘယ္သူရဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္ကို လက္မခံပါနဲ႔ အေကာင့္ပ်က္မယ္ ဂ်ီဟတ္လုပ္တာ စတာေတြ ပို႔လာၾကသည္။ အေကာင့္ပ်က္ေတာ့ ဘာျဖစ္တုန္း အသစ္ျပန္လုပ္ေပါ့၊ ဒါေၾကာက္စရာမဟုတ္၊ (၁၁) ရက္ေန႔မွာ တႏိုင္ငံလံုး ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုလား သူကအဲဒီေလာက္ႀကိဳသိရင္ လုပ္မယ့္သူက သူမို႔ ဒီေလာက္ေသခ်ာသိတာေပါ့၊ သူ႔သာ ဖမ္းလိုက္ယံု၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ဆီက စလိုက္မွန္းမသိသည့္ အဆိုပါ မက္ေစ့ခ်္ကို ယံုၾကည္ရသလား တကယ္ျဖစ္ႏိုင္လား ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ၾကရဲ့လား မဆိုႏိုင္၊ ပို႔လာသူေတြထဲ တကၠသိုလ္က ကထိက အဆင့္ဆရာမေတြေတာင္ ပါေသး၊ ရင္ေလးစရာပါလား ေတြးမိရသည္။ လြယ္လြယ္ယံု လြယ္လြယ္ေၾကာက္ လြယ္လြယ္ေမ့သူေတြ မ်ားလွသည္။
အေၾကာက္တရားရဲ့ အလြန္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဴးေတြက ျပန္လည္ ဒုကၡေပးႏိုင္တာ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ အေမရိကန္လို လူ႔အခြင့္အေရးအေလးထားသည့္ ႏိုင္ငံေသာ္မွ (၂၀၀၁)ခုႏွစ္ စက္တဘၤာ (၁၁) ရက္ တိုက္ခိုက္မႈေတြျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္း စိုးရိမ္မႈေတြ မယံုၾကည္မႈေတြ ေၾကာက္လန္႔မႈေတြ လြန္ကဲကာ ျပည္သူကို ထိန္းသိမ္းေနရသည့္ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္အေနႏွင့္ ေလ့လာသင္ခန္းစာ ယူစရာေတြ တပံုခ်ည္း ေရွ႔မွာရွိေနေလသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံေတာင္မွ 9/ 11 လို႔ လူသိမ်ားသည့္ ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရးတာဝါ ညီေနာင္ ႏွစ္ခု ဆိုးရြားစြာ တိုက္ခိိုက္ခံရျပီးေနာက္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ျခင္း လြန္ခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္ေတြ ရွိခဲ့ေလသည္။ အျဖစ္ကလည္း ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ မ်ားစြာပင္။ အၾကမ္းဖက္သမားေတြက ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္(၄)စင္းကို ျပန္ေပးဆြဲခဲ့ျပီး ႏွစ္စင္းက နယူးေရာ့ခ္မွာရွိသည့္ ( twin towers of the World Trade Center )ကို တိုက္ခဲ့သည္။ အျခားတစင္းက ဝါရွင္တန္ဒီစီ ျမို႔အျပင္မွာ ရွိသည့္ ပင္တဂြန္စစ္ဌာနခ်ဴပ္ကို ေလယာဥ္ထိုးစိုက္ ဝင္တိုက္ခဲ့ျပီး တစင္းမွာ ပင္ဆယ္ေဗးလ္နီးယားမွာရွိတဲ့ လယ္ကြင္းတခုထဲ ပ်က္က်သြားခဲ့သည္။အဆိုပါ အၾကမ္းဖက္မႈေၾကာင့္ ေလယာဥ္ေပၚပါခရီးသယ္အားလံုး အပါအဝင္ လူေပါင္း (၃၀၀၀) နီးပါး အသက္ဆံုးရံႈးခဲ့ရေလသည္။
ဆယ္စုႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာ အၾကမ္းဖက္ဝါဒက အေမရိ ကန္ႏုိင္ငံကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနၿပီဆုိ သည့္ ေဒၚနယ္ထရန္႔ရဲ့ တန္႔လွန္႔သံက ထရန္႔ကို သမတအျဖစ္ အေရြးခံရဖို႔ ဗ်ဴဟာတခုပင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ အၾကမ္းဖက္သမားေတြနဲ႔ အရပ္သားေတြ ေရာေထြးေနတဲ့ ရခိုင္ျပည္နယ္က အေျခအေနေတြ အေၾကာင္းကို မိတ္ေဆြျဖစ္တဲ့ သတင္းသမား စာေရးဆရာတေယာက္နဲ႔ စကားေျပာ ေဆြးေႏြးမိရင္း သူက New York ဆိုသည့္ အိႏၵိယရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း တပုဒ္ကို ညႊန္းလို႔ ၾကည့္ျဖစ္ေလသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ၾကည့္တဲ့ေန႔က 9/11 ေန႔ ျဖစ္ေနသည္။
အဆိုပါဇာတ္ကားမွာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ဆိုေတာ့ ၾကည့္ဖူးသူအေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါလိမ့္မည္။ အိုမာ ဆိုသည့္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ လူငယ္တေယာက္ကို အေမရိကန္ FBI ကေန လက္နက္ေတြနဲ႔ ေထာင္ေျခာက္ဆင္ျပီး အၾကမ္းဖက္ဖို႔ လုပ္တယ္လို႔ ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးတာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို စထားသည္။ သူ႔ကို အေမရိကားကို ဘယ္လို ေရာက္လာသလဲ တကၠသိုလ္မွာ ခင္မင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနာမည္ေတြ ေမးျမန္းရင္း " ဆမ္" နဲ႔ စတင္သိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေမးသည္။
စေကာလာရွစ္ရတဲ့အတြက္ မာစတာဆက္တက္ဖို႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံေရာက္လာတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား အစၥလမ္ဘာသာဝင္ အိုမာ ၊ (၄)ႏွစ္သားကတည္းက အေမရိကားေရာက္ေနတဲ့ ဆမ္ ၊ ေနာက္ မာရာ ဆိုသည့္ သူတို႔လူမ်ိဴးမိန္းကေလး၊ အိုမာ ဆမ္ မာရာ လူငယ္သံုးေယာက္မွာ ဆမ္က အေမရိကန္လူမ်ိဴးတေယာက္လို ျဖစ္ေနျပီ။ တက္ႀကြျဖတ္လတ္ ထက္ျမက္သည္။ အားကစားမွာေတာ္သည္။ လူသိမ်ားသည္။ အိုမာက မာရာကိုခ်စ္ျပီး မာရာက ဆမ္ကို ခ်စ္ေနသည္။ တကၠသိုလ္(၂)ႏွစ္တက္အျပီး 9/11 တိုက္ခိုက္မႈ ျဖစ္တာႏွင့္ၾကံုကာ သူတို႔ (၃)ေယာက္ကြဲသြားၾကသည္။ အေမရိကန္ FBI က ဆမ္ ကို အၾကမ္းဖက္သမားအျဖစ္ သိထားျပီး ဖမ္းဆီးလိုသည္။ ဆမ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည့္ အိုမာ ကိုအၾကပ္ကိုင္ျပီး ဆမ္ရဲ့ အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ စစ္ဆင္ေရးလုပ္သည္။ ဆမ္ရဲ့ အိမ္မွာေနထိုင္စဥ္ အိုမာရဲ့ အမ်ိဴးမ်ိဴး စမ္းသပ္မႈေတြအရ ဆမ္မွာ ရိုးသားသည္။ အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ကို မၾကိဳက္ႏွစ္သက္၊ အိုမာ့ကို ပင္ သံသယျဖင့္ တားဆီးေသးသည္။ အိုမာက FBI အရာရွိကို ဆမ္ မွာ အၾကမ္းဖက္သမား မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပသည္။ လက္မခံ၊ ဆမ္ရဲ့ေရွ႔မွာတင္ အိုမာက ဟန္ေဆာင္ဇာတ္လမ္းဆင္ကာ လူတေယာက္ကို ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္ျပသည္။ ဆမ္က အိုမာကို သူ႔အိမ္ကေန ႏွင္ထုတ္လိုက္သည္။ ေသခ်ာျပီ ဆမ္မွာ အၾကမ္းဖက္သမားမဟုတ္၊ အိမ္မွ ထြက္ရမည့္ေန႔မွာ ဆမ္က လိုက္ပို႔ရင္း တေနရာေခၚသြားသည္။ လူအခ်ိဴ႔ႏွင့္ ဆံုသည္။ ထိုသူေတြကေတာ့ FBI က သူ႔ကို ဓါတ္ပံုေတြ ျပလိုက္သည့္ အာဖဂန္၊ ပါကစၥတန္ ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ဝင္ေရာက္ေနသည့္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခါမွ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဆမ္မွာ အၾကမ္းဖက္သမား တေယာက္ျဖစ္ေနတာ သိသြားသည္။ စိတ္ဝင္စရာအေကာင္းဆံုးက ဆမ္တေယာက္ ဘယ္လို အၾကမ္းဖက္သမား ျဖစ္သြားတာလဲ ဆိုတာပင္။
9/11 ျဖစ္ျပီး အေမရိကန္FBI က အၾကမ္းဖက္သမားေတြကို ပိုက္စိပ္တိုက္ ရွာေဖြေနခ်ိန္ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထိုင္သူေတြအၾကား မလံုျခံုသလို ျဖစ္လာၾကသည္။ ထိုအခ်ိ္န္မွာ ဆမ္ က မာရာနဲ႔ ဆံုဖို႔ ဝါရွင္တန္ဒီစီကို အသြား ဘူတာရံုမွာ အဖမ္းခံရသည္။ ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးသည္။ ရက္စက္သည့္ နည္းမ်ိဴးစံုျဖင့္ စစ္ေဆးျပီး အၾကမ္းဖက္သမားျဖစ္ေၾကာင္းဝန္ခံခိုင္းသည္။ သူတို႔ျပသည့္ ကုန္သြယ္ေရးအေဆာက္အဦဓါတ္ပံုက ေက်ာင္းတုန္းက အေဆာက္အဦဒီဇိုင္းပေရာဂ်က္တခုအတြက္ ရိုက္ထားတာျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာ့ကိုေမးျမန္းႏိုင္ေၾကာင္း ထြက္ဆိုသည္။ ေနာက္ဆံုး အေထာက္အထားမရွိတဲ့ အတြက္ ျပန္လြတ္လာသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ရင္းက ႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးသည္၊ အရင္က တက္ႀကြသည့္ အမူအယာေတြေပ်ာက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ မရွိေတာ့၊ လူေတြက သူ႔ကို သံသယရွိေနတယ္လို႔ ခံစားရသည္။ ရဲျမင္က ေၾကာက္ရြ႔ံ႔စိတ္ျဖစ္သည္။ မာရာက ဆမ့္ကို အားေပးရင္း လက္ထပ္ဖို႔ ေျပာကာ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆမ္မွာ အရင္လိုမဟုတ္ သူ႔ရင္ထဲ နာက်ည္းမႈ၊ မေက်နပ္မႈႏွင့္ မလံုျခံုမႈေတြ ခံစားေနရသည္။ အရင္ကလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိျပီး ဒီႏိုင္ငံက လူမ်ိဴးေတြႏွင့္ တသားထဲ ေနသလို စိတ္မျဖစ္ေတာ့၊ ေနာက္ဆံုး အခ်ဴပ္ခန္းကလြတ္ကာနီး အခ်ဴပ္ခန္းထဲက လူႀကီးတေယာက္ မွာလိုက္သည့္ စကားတခုျဖင့္ ေျပာလိုက္သည့္ ေနရာကို သြားဆက္သြယ္လိုက္သည္။ ထိုကေန အၾကမ္းဖက္သမားေတြနွင့္ခ်ိတ္မိကာ အၾကမ္းဖက္သမားလံုးလံုး ျဖစ္သြားေတာ့သည္။
အိုမာနဲ႔ ဆမ္ရဲ့ ဇနီး မာရာတို႔က ဆမ္ မၾကာမီလုပ္ေတာ့မည့္ ေဖာက္ခြဲမႈအႀကီးစားကို တားျဖစ္ဖို႔ ဆမ့္ကို အၾကမ္းဖက္သမားအျဖစ္က ကယ္တင္ဖို႔ FBIႏွင့္ ေပါင္းကာ ႀကိဳးစားၾကသည္။ ေနရာႏွင့္အခ်ိန္ မသိေသး၊ အိုမာႏွင့္ မာရာက ဆမ္ ကို ဖမ္းတဲ့အခါ အေသပစ္မသတ္ဖို႔ ကတိေတာင္းသည္။ အရာရွိ ရိုလွ်ားက အႀကီးဆံုးတာဝန္ရွိသူကို ေျပာျပသည္။ ထိုသူက အၾကမ္းဖက္သမားကို အေသသာဖမ္းခ်င္သည္။ ဆမ္ရဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္အရ ဆမ္ကန္ထရိုက္ရသည့္ အေဆာက္အဦတခုရဲ့ ေျမေအာက္အညစ္အေၾကးစြန္႔ ပိုက္လိုင္းထဲမွာ ဆမ့္လူေတြနဲ႔ အိုမာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကေန ေဖာက္ခြဲေရး လုပ္မယ့္ အစီအစဥ္စတင္ေနတာလို႔ သိလိုက္ရသည္။ ေျမေအာက္ ေရဆိုးေျမာင္းကေန အိုမာ ရေအာင္ ထြက္လာျပီး FBI အရာရွိ ရိုလွ်ားထံ ဖုန္းဆက္သည္။ ေဖာက္ခြဲေရး လုပ္ေတာ့မည္၊ ေနရာ အေဆာက္အဦတခုခုျဖစ္မည္၊ ေသခ်ာမသိေသး၊ ဆမ္က အဆိုပါ အေဆာက္အဦမွာ ေရာက္ေနျပီ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းက တဆင့္ေဖာက္ခြဲေရးလုပ္ဖို႔ အဆိုပါအေဆာက္အဦမွာ လိုက္လံတပ္ဆင္ေနျပီ။
ထိုေန႔မွာ ဆမ္ရဲ့ ဇနီး မာရာက FBIဌာနခ်ဴပ္မွာ အႀကီးအကဲနဲ႔ ေတြ႔ဆံုျပီး ဆမ့္အေၾကာင္းေဆြးေႏြးကာ သူလုပ္မည့္အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ကို တားဆီးၾကမည္၊ ယင္းျဖစ္စဥ္မွာ ဆမ္ကို အေသပစ္မသတ္ဖို႔ လက္မွတ္ထိုးေပးဖို႔ ေတာင္းသည္။ အႀကီးအကဲက လက္မွတ္ထိုးဖို႔ လက္ခံလိုက္ျပီး ျပင္ေနခ်ိန္မွာ အိုမာဆီက ဖုန္းဝင္လာသည္။ ေဖာက္ခြဲေရးလုပ္မွာ ယေန႔ပဲျဖစ္ျပီး မၾကာခင္စမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္အေဆာက္အဦဆိုတာ မသိေသးေၾကာင္း ဆမ္ကိုေတြ႔ေအာင္လိုက္ရွာေနေၾကာင္း သိရ၍ တာဝန္ရွိသူေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားျပီး တပ္ဖြဲ႔ေတြ အသင္ျပင္ဖို႔ ေအာ္ဟစ္ၾကသည္။ မာရာ အခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့စဥ္ အေဆာက္အဦျပင္ပကေန ေဆးသုတ္သည့္အလုပ္သမားပံုစံျဖင့္ ဆမ္ ေလွ်ာဆင္းေနတာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ အိုမာကလည္း ဆမ္ တို႔ ကိုျမင္လိုက္ျပီ။ ဖုန္းထဲကေန အလ်င္အျမန္ သတင္းပို႔သည္။ ဆမ္ ေဖာက္ခြဲမည့္ အေဆာက္အဦက အေမရိကန္ FBIဗဟို ဌာနခ်ဴပ္၊ ဝန္ထမ္းေတြကို အေဆာက္အဦထဲကေန ထြက္သြားခိုင္းျပီး စစ္ဆင္ေရးစသည္။ ဆမ္ရဲ့လက္ထဲမွာ လက္ကိုင္ဖုန္း ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ပါက အသင့္ဆင္ထားသည့္ အေဆာက္အဦေနရာအသီးသီကေန ေပါက္ကြဲမႈျဖစ္မည္။ မာရာ အိုမာတို႔ နားခ်သည္။ က်န္ေနသည့္ သားေလးအေၾကာင္းေျပာျပသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားတေယာက္ျဖစ္ျပီး တကၠသိုလ္တက္ေနသည့္ ကာလတေလွ်ာက္ တက္ႀကြျဖတ္လတ္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနတတ္ျပီး အမ်ားအတြက္ ေဆာင္ရြက္တတ္သည့္ ဆမ္တေယာက္ ေတြေဝသြားသည္။တခုခုကို ဆံုးျဖတ္လိုက္ဟန္ျဖင့္ လက္ကိုင္ဖုန္းကို လက္ထဲကေန အေဆာက္အဦေအာက္ဘက္အေဝးဆီကို ပစ္ခ်လိုက္ရာ နားလည္မႈလြဲျပီး အႀကီးအကဲျဖစ္သူက " ပစ္"၊ FBI အရာရွိ ရိုလွ်ားက " မပစ္နဲ႔" ေအာ္ရင္း ဆမ္ရယ္ သူ႔ကိုကာဖို႔ ေျပးသြားတဲ့ သူ႔ဇနီး မာရာတို႔ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ပစ္ခတ္ခံရျပီး ေသဆံုးသြားၾကသည္။ဆမ္တေယာက္ မာရာ ေျပာသလို အရင္ကလည္း အၾကမ္းဖက္သမားမဟုတ္သလို အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ေတြ မလုပ္ခဲ့၊ အခုလည္း အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ကို ေရွာင္ရွားသြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဆမ္တေယာက္ အၾကမ္းဖက္သမားတေယာက္အျဖစ္ ဘဝကိုနိဂံုးခ်ဴပ္သြားရသည္။
ဇာတ္သိမ္းပိုင္းမွာ ရိုလွ်ားက သူ႔ကို အတန္ၾကာစကားမေျပာသည့္ အိုမာ့ထံ ဆမ္နဲ႔ မာရာတို႔ရဲ့ သားေလးျပိဳင္ပြဲေနတဲ့ ေဘ့စ္ေဘာကစားပြဲမွာ သြားေတြ႔ရင္း" အေမရိကားမွာ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထိုင္ၾကရတဲ့ တို႔လို မူဆလင္ေတြအေနနဲ႔ 9/11 အျပီးမွာ လူေတြရဲ့ မယံုၾကည္မႈကို စတင္ခံခဲ့ရတယ္၊ အစၥလမ္ဘာသာရဲ့ တရားေတာ္က ျငိမ္းခ်မ္းေရးပဲျဖစ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အစြန္းေရာက္ဘာသာဝင္ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္လူမ်ိဴး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြ အေနခက္လာတဲ့အခါ အစၥလမ္ဘာသာဝင္တိုင္း အၾကမ္းဖက္သမားမဟုတ္ပါဘူးဆိုတာ ျပခ်င္လို႔ တို႔ႀကိဳးစားခဲ့တာ " လို႔ ဆိုသည္။
အိုမာက ဘာ့ေၾကာင့္ ဆမ္ဟာ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဴး ႀကံုခဲ့ရတာလဲ ေမးတဲ့အခါ " ဒါဟာ မွားယြင္းမႈ တခု၊ အခ်ိန္ စိုးရိမ္လြန္ကဲမႈ လူေတြနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံပဲလို႔ " ဆိုသည္။
(၂၀၀၁)ခုႏွစ္ စက္တဘၤာ(၉)ရက္ ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရးအေဆာက္အဦတာဝါ ႏွစ္ခု တိုက္ခိုက္ခံရျပီးတဲ့ေနာက္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာ့ခ္မွာ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထိုင္ေနၾကတဲ့ သူေတြ (၁၅၀၀) နီးပါး ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရျပီး အမ်ိဴးမ်ိဴးႏွိပ္စက္ ေမးျမန္းခံခဲ့ရသည္။ တႏိုင္ငံလံုးစိုးရမိပူပန္စြာျဖင့္ ထိတ္လန္႔ခဲ့ၾကသည္။ အဆိုပါ ႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရသည့္အထဲ အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ သံသယရွိသူေတြ အမွန္တကယ္အၾကမ္းဖက္သမားျဖစ္သူေတြ သံသယကေန အၾကမ္းဖက္သမားျဖစ္သူေတြအျဖစ္ ထပ္မံတိုးပြားလာသလား ၊ New York ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းကိုၾကည့္ရင္း ေတြးစရာ ဆင္ျခင္စရာေတြ မ်ားစြာ ေတြ႔လိုက္မိေလသည္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

September 10, 2017

" အလိုအပ္ဆံုးအရာ"၁၁ ရက္စက္တဘၤာ ၂၀၁၇ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆)အမွတ္(၃၅)


စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့သူေတြ ျမင္ရတဲ့ အခါ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းဖို႔ လက္မႈပညာေလးေတြ တတ္ထားရင္ ဒီေလာက္ ပင္ပန္းၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ အေတြးေပၚသည္။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း သင္ဖို႔ ဆိုတာႏွင့္ မိန္းကေလးဆို စက္ခ်ဴပ္သင္ဖို႔၊ ေယာက်္ားေလးဆို စက္ျပင္ သင္တန္းတက္ဖို႔ ဒီလိုျမင္ၾကသည္။ ဒီလုပ္ငန္းေတြထက္ ပိုၿပီး နီးနီးစပ္စပ္ လုပ္ႏိုင္သည့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာရပ္ေတြ မ်ားစြာရွိၿပီး အိုးမကြာအိမ္မကြာ လုပ္ႏိုင္သလို တပိုင္တႏိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္သည့္ လက္မႈပညာ လုပ္ငန္းေတြ မ်ားစြာ ရွိတာကို ေတြ႔ျမင္သိရၿပီး ထပ္ဆင့္မွ်ေဝခ်င္စိတ္ျဖင့္ ေရးရပါသည္။
" အသက္ေမြးဝမ္း ေက်ာင္းပညာ တိုးတက္မွသာ ႏုိင္ငံသူ၊ ႏုိင္ငံသားမ်ားရဲ့ ဘဝ အေျခအေနတုိးတက္ႏိုင္မည္ျဖစ္ ေၾကာင္း " ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းၾကည္က နည္းပညာႏွင့္ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာေရးႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲ တခုမွာ ေျပာၾကားခဲ့ဖူးေလသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံတဝွန္း ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား မျဖစ္မေန လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသည့္ လမ္းေလွ်ာက္ေစ်းနဲ႔ walking street ေတြမွာ ေရာင္းခ်ၾကသည့္ လက္မႈပစၥည္းေလးေတြမွာ အျမင္ဆန္းၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ ေစ်းလည္းမမ်ားလွပဲ ဝယ္ခ်င္ေအာင္ စြဲေဆာင္ႏိုင္သည္။ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြသာမက စားစရာ မုန္႔ကေလးေတြကိုပင္ ျမင္ရတဲ့ အခါ စားခ်င္လိုက္တာ ဆိုတာထက္ ထူးဆန္းျပီး ဘယ္လိုလုပ္ထားပါလို႔ မျဖစ္မေန ျမည္းစမ္းၾကည့္ခ်င္ေအာင္ အေရာင္အဆင္းေတြ မြမ္းမံထားတတ္ၾကေလသည္။ စားစရာေတြမွာ အျပာေရာင္၊ ခရမ္းေရာင္ ဆိုတာ မရွိေပမယ့္ သူတို႔က အျပာေရာင္ ခရမ္းေရာင္ေတြျဖင့္ လုပ္ထားျပီး ဆန္းသစ္ထားၾကေလသည္။ ဓါတုေဆးဝါးေတြ သံုးထားတာမဟုတ္ပဲ သဘာဝအရြက္ အပြင့္ အသီးေတြကေန အေရာင္ဆိုးတာျဖစ္သည္။ တခ်ိဴ႔က ေျပာေရာင္းသလို တခ်ိဴ႔က အသံုးျပဳသည့္ ပစၥည္းကိုပါ ျပသထားေလသည္။ ဒီကယူပါတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာ၊ ေစ်းသည္ေတြထဲမွာ တခါတရံ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေတြ႔ရတတ္သည္။ သူတို႔လည္း ေက်ာင္းေနရင္း ေငြရွာၾကရတာ ရွိသည္။ လက္မႈအတတ္ပညာကို ထိုင္းျပည္သူေတြ ကေလးအရြယ္ကစလို႔ အသက္အရြယ္ ႀကီးသူေတြအထိ သူ႔အရြယ္နဲ႔သူ လုပ္တတ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ပဲ ျဖစ္သည္။ မူလတန္းအရြယ္ကစၿပီး ေက်ာင္းစာ၊ ဘဝတြက္တာ၊ အားကစား စတာေတြကို တျဖည္းျဖည္း သင္ယူခြင့္ ရၾကသည္။ စာသင္ႏွစ္တႏွစ္ကို ႏွစ္ပိုင္းခြဲၿပီး ပထမစာသင္နွစ္ဝက္မွာ ဘာသာရပ္တခုကို အခ်ိန္သတ္မွတ္ထားသည့္အတိုင္း သင္ၾကားသည္။ ဥပမာ အားကစား( sport) နာရီ(၂၀၀) သတ္မွတ္ထားၿပီး သင္ၾကားခ်ိန္ နာရီ(၂၀၀) ျပည့္ေအာင္ သင္ယူရသည္။ ဘဝတြက္တာ ( life skill) ဘာသာရပ္ဆိုက လူ႔ဘဝမွာ ရွင္သန္ ရပ္တည္ႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းေတြကို မူလတန္းအရြယ္ကေန အထက္တန္းအရြယ္အထိ တျဖည္းျဖည္း ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးတာျဖစ္သည္။
အဆိုပါ ဘဝတြက္တာ ဘာသာရပ္က လက္ေတြ႔ ျပဳလုပ္ရတာမ်ားၿပီး အတန္းႀကီးသည့္အခါ ပေရာဂ်က္တခု အျဖစ္ပင္ လုပ္ၾကရေလသည္။ မူလတန္းအရြယ္မွာ သြားတိုက္တာကစၿပီး တကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းေရးႏွင့္ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ အမိႈက္ကို စနစ္တက် ပစ္ဖို႔အထိ လက္ေတြ႔သင္ၾကား အမွတ္ေပးေလသည္။ စာျဖင့္ေရးၿပီးသင္ကာ အလြတ္က်က္ေစၿပီး ျပန္ေမးျပန္ေျဖ လုပ္ျခင္းမရွိပဲ လက္ေတြ႔ ေနထိုင္တာကို အမွတ္ေပးသည့္ စနစ္ျဖစ္သည္။ ထိုင္းေက်ာင္းမွာ အသက္(၄)ႏွစ္ျပည့္ ကေလးကို မူႀကိဳထားသည့္ မိတ္ေဆြ တေယာက္က သူ႔ကေလးမွာ အျပင္သြားရင္း မုန္႔စားရာက ပစ္ရမည့္ အမိႈက္ကို အမိႈက္ပံုးမေတြ႔၍ လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ထားေၾကာင္း ၾကည္ႏႈးစြာ ျပန္ေျပာျပသည္။ အဆိုပါ ဘဝတြက္တာ ဘာသာရပ္ကေန မုန္႔လုပ္နည္း၊ အပ္ခ်ဴပ္ျခင္း၊ ပန္းပြင့္ေဖာ္ျခင္း ၊ စကၠဴျဖင့္ပန္းေလးေတြ လုပ္ျခင္း စတာေတြ သင္ယူၾကရသည္။ တျဖည္းျဖည္း အတန္းႀကီးလာသည့္အခါ အသက္အရြယ္အလိုက္ မုန္႔လုပ္နည္းအမ်ိဴးမ်ိဴး၊ အခ်ူပ္အလုပ္ အမ်ိဴးမ်ိဴး၊ ထိုင္းအႏွိပ္ပညာ ( ထိုင္းမာဆတ္) ၊ အသီးအႏွံေတြကို အလွေဖာ္ျခင္း အမ်ိဴးမ်ိဴး၊ ေဖ်ာ္ရည္လုပ္နည္းအမ်ိဴးမ်ိဴး ႏွင့္ ဆပ္ျပာလုပ္နည္းအထိပါ ေက်ာင္းမွာ လက္ေတြ႔လုပ္ၿပီး သင္ယူၾကရသည္။ အလယ္တန္းအဆင့္ ဆိုက ကိုယ္လုပ္ထားသည့္ ပစၥည္းေတြကို အျခားသူမ်ားထံ ေရာင္းခ်ေစသည္။ ရလာသည့္ ေငြေၾကးကို စာရင္းအင္းမွတ္ကာ ႀကိဳးစားလုပ္ၿပီး ရလာသည့္ တန္ဘိုးကို ခံစားတတ္ေအာင္ပါ သင္ေပးေလသည္။
ေက်ာင္းမွာကတည္းက လက္မႈပညာျဖင့္ အသက္ေမြးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးလိုက္တာျဖစ္သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထိုင္းလူမ်ိဴး အရြယ္သံုးပါးမေရြး သူတို႔ရိုးရာ မုန္႔ေတြကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ႏွင့္ လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ၾကသည္။ ေစ်းေရာင္းရမွာကိုလည္း သိမ္ငယ္သည္ဟု မျမင္ၾက၊ ေစ်းေရာင္းတာ သာမာန္လုပ္ေလ့လုပ္ထ ရွိတဲ့ သေဘာျဖစ္သည္။ ထိုင္းလူမ်ိဴးေတြရဲ့ အရိုးဆံုး ေငြရွာနည္းကေတာ့ ေစ်းေရာင္းတာပဲ ျဖစ္သည္။ ေစ်းေရာင္းဖို႔ အေျခခံကေတာ့ ေက်ာင္းမွာကတည္းက တတ္ေျမာက္ထားသည့္ မုန္႔ကေလးေတြ လုပ္တာႏွင့္ လက္မႈထည္ေလးေတြ လုပ္ၾကတာပဲ ျဖစ္သည္။ တခုေတာ့ရွိသည္၊ လိုအပ္သည့္ ကုန္ၾကမ္းေပါသည္။ လွသည္။ ကိုယ္လုပ္မယ့္ ပစၥည္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အၾကမ္းထည္ ပစၥည္းကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံကပဲ ထုတ္တာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေပါေပါမ်ားမ်ား လြယ္လြယ္ကူကူ ဝယ္လို႔ရသည္။ ဖန္စီေက်ာက္ထည္ေလးေတြ၊ ပလတ္စတစ္စ၊ ပိုးႀကိဳး ေရာင္စံု၊ ပန္းပြင့္ေဖာ္ဖို႔ စကၠဴစ၊ အလွဆင္မည့္ ေဘ္ာၾကယ္၊ ၾကယ္သီးေစ့၊ စသျဖင့္ မ်ိဴးစံုေသာ ပစၥည္းေတြ တေနရာထဲမွာ ရႏိုင္သည္။ ကပ္ဖို႔ ေရာင္စံုပလာစတာေလးေတြကအစ ေပါလွသည္။ အပ္၊ ခ်ည္၊ ပိတ္စ စတာေတြ၊ ေသာ့တြဲလုပ္ဖို႔ သံကြင္းကေလးေတြကအစ အသင့္ဝယ္လို႔ လြယ္လွသည္။ ေစ်းလည္း မမ်ား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္မႈပစၥည္းေလးေတြ ဆိုက (၁၀)ဘတ္၊ ဘတ္(၂၀) စသျဖင့္ walking street ေတြမွာ ေရာင္းၾကရာ ဝယ္သူက်ိတ္က်ိတ္တိုး၊ လက္မႈပညာတိုးတက္ပါသည္ဆိုသည့္ တရုတ္လူမ်ိဴးေတြပင္ အထူးအဆန္းျဖစ္ကာ တိုးေဝွ႔ဝယ္ယူၾကရသည္ အထိ လုပ္ႏိုင္လာၾကေလသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ပြဲေတာ္ေတြျဖစ္သည့္ စုန္ခလာ( ေရသဘင္ပြဲ) ႏွင့္ လြိဳင္ကထံု ( တန္ေဆာင္တိုင္မီးေမွ်ာပြဲ) ေတြဆိုက ဧည့္သည္အလာမ်ားၾကသည္။ ထိုရာသီမွာ ထိုင္းလူမ်ိဴးေတြ ဝင္ေငြတိုးၾကသည္။ ဟိုတယ္၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ ေလေၾကာင္းလိုင္း၊ တည္းခိုခန္း၊ စားေသာက္ဆိုင္ စတဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးေတြ သာမက ေအာက္ေျခ အဆင့္ျဖစ္သည့္ သာမာန္ေစ်းသည္ေတြပါ အလုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ အဆိုပါ တရာသီေလာက္ ရွာလိုက္ပါက တႏွစ္လံုး ထိုင္းစားေနလို႔ ရတယ္လို႔ ေစ်းသည္ တေယာက္ ေျပာျပဖူးသည္။ အဆိုပါပြဲမ်ိဴးမွာ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈ ေပ်ာ္ပါးေနသည့္အထဲ ထိုင္းလူမ်ိဴးေတြ ပါဝင္တာနည္းပါသည္။ မီးေမွ်ာပြဲဆိုက ငွက္ေပ်ာပင္ကို အဝိုင္းေလးေတြ ျဖတ္ထားသည့္ အကြင္းကေလးေတြ ေစ်းကဝယ္၊ သစ္ခြ၊ ၾကာပန္းတို႔လို ပန္းလွလွေလးေတြကို သစ္ရြက္ကေလးေတြ နဲ႔ စည္းကာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ငွက္ေပ်ာ္ကြင္းေပၚစိုက္၊ ငွက္ေပ်ာရြက္ကေလးေတြနဲ႔ ငွက္ပံု ကေလးေတြလုပ္ကာ တဖံု မ်ိဴးစံု ပံုေဖာ္ၿပီး ငွက္ေပ်ာကြင္းကေလးေတြ လုပ္ေရာင္းၾကသည္။ တခုကို ဘတ္(၂၀) (၂၅)ဘတ္ကေန အရြယ္အစားနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ အေလ်ာက္ (၃၅)ဘတ္အထိ ေရာင္းၾကသည္။ ဝယ္သည့္သူက မီးထြန္းၿပီး ေရထဲေမ်ာကာ ဆုေတာင္းၾက ေပ်ာ္ၾက။ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမိုင္ႏွင့္ ျမိဳ႔တိုင္းလိုလို ျမစ္ေဘးတေလွ်ာက္ ဆိုင္တန္းေတြ ရာခ်ီ ရွိၿပီး အဆင္မ်ိဴးစံု ဒီဇိုင္းမ်ိဴးစံု သူ႔ထက္သူ မတူေအာင္ ပံုေဖာ္လုပ္ေရာင္းၾကသည္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြလည္း အဖြဲ႔လိုက္ လုပ္ေရာင္းၾကသည္။ စာသင္ေက်ာင္းကေန ရလာသည့္ ဘဝမွာ ရွင္သန္ရပ္တည္ဖို႔ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳႏိုင္မည့္ အေျခခံ လက္မႈအတတ္ေလးေတြျဖင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဝင္ေငြရေအာင္ ရွာလို႔ လြယ္ၾကေလသည္။
" ထိုင္းမွာ သမာအာဇီဝနဲ႔ ထမင္းတလုတ္ အတြက္ ရွာစားဖို႔ လြယ္ပါတယ္၊ ေက်ာင္းေတြကေန သင္ေပးလိုက္တဲ့ လက္မႈအတတ္ေတြနဲ႔ ရွာစားလို႔ ရတယ္၊ ထမင္းငတ္မွာ မပူရဘူး၊ ငတ္တဲ့သူကေတာ့ လူပ်င္းပဲလို" ႔ ဆိုေလသည္။ လူ႔ဘဝမွာ အလိုအပ္ဆံုး ျဖစ္သည့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းႏိုင္ဖို႔ အေျခခံကို မူလတန္းအရြယ္ကေန အထက္တန္းအထိ တခါထဲ လက္ေတြ႔ သင္ၾကားေပးလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ပညာကို ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ သင္သည္ျဖစ္ေစ မသင္သည္ျဖစ္ေစ အနည္းဆံုး ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ စားဝတ္ေနေရး ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ရမည္တဲ့၊ အလယ္တန္းေအာင္ျမင္ၿပီး တကၠသိုလ္ဆက္တက္ဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိပဲ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာသင္ယူခ်င္က အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ေကာလိပ္ေတြဆီ ေျပာင္းလဲ သင္ယူႏိုင္သည့္ အခြင့္အလမ္းလည္း ရွိေသးသည္။ အဆိုပါ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ စက္ခ်ဴပ္၊ အိတ္ခ်ဴပ္၊ ပန္းထိုး၊ ပန္းအလွျပင္၊ Nail Art ( လက္သည္းပံုေဖာ္)၊ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္၊ ထိုင္းအခ်ိဴပြဲမ်ိဴးစံု၊ spa ၊ တေခ်ာင္းထိုး၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းထိုး၊ ယကၠန္း စသျဖင့္ ကေန ေယာက်ၤားေလးေတြအတြက္ မကၠင္းနစ္ စက္ျပင္၊ ဒိုင္နမို၊ ကားျပင္၊ ကြန္ပ်ဴတာျပင္၊ ေဆာက္လုပ္ေရး အေဆာက္အဦ ဒီဇိုင္း အစရွိသည့္ ဘာသာရပ္ေတြ သင္ယူခြင့္ရွိသည္။
ျမန္မာျပည္မွာ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းတကၠသိုလ္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳထားသည့္ ေဆးပညာ၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ သူနာျပဳ၊ စာရင္းအင္းပညာ အစရွိသည့္ တကၠသိုလ္ေတြကေနလည္း အဆင့္ျမင့္ပညာေတြ ဆည္းပူးခြင့္ေတြရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေျခခံလူထုမွာ အနည္းဆံုး မူလတန္းပညာ သင္ယူၿပီးတာႏွင့္ပင္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာ အခ်ိူ႔ကို ရရွိၿပီးျဖစ္ၾကသည္။
လူခ်င္းအတူတူ ကိုယ့္တဝါးတခါးနဲ႔ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနၾကရတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ိဴးေတြ ျမင္ရတိုင္း တဝမ္းတခါးအတြက္ ေအးေအးေဆးေဆး ရွာစားႏိုင္တဲ့ လူမ်ိဴးေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ အေျဖရွာေနမိသည္။ ရန္ကုန္မွာ မနက္ အာရုဏ္လင္းတာနဲ႔ ပဲျပဳတ္ထေရာင္းရတာ၊ ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ ျပင္ၾက ဆင္ၾကတာေတြ ျမင္ရတဲ့ အခါ ထိုင္းႏိုင္ငံက ေစ်းသည္ေတြ မိုးလင္းကာမွ သက္ေတာင့္သက္သာ ဆိုင္ထြက္တာမ်ိဴး၊ ညဘက္ေရာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ဆိုင္ဖြင့္တာေတြႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဝမ္းတထြာကို ျဖည့္ရတာခ်င္းအတူတူ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖည့္ရတာနဲ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ျဖည့္ရတာ ကြာျခားလွသည္။ အခြင့္အလမ္းခ်င္းလည္း ကြာျခားျပီး ဘြဲ႔ရထားသည့္ လူတေယာက္မွာပင္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းဖို႔ အစြမ္းအစ မရွိ၊ မရလာခဲ့၊ မူလတန္းကေန တကၠသိုလ္ပညာအထိ (၁၅)ႏွစ္ နီးပါး အခ်ိန္ေပးခဲ့ၿပီး စာရြက္တရြက္သာ လက္ဝယ္ပိုက္မိသည့္ စနစ္မ်ိဴး ျဖတ္သန္းရလို႔ပဲျဖစ္သည္။ အဓိကက စနစ္ေၾကာင့္ပဲလို႔ အေျဖရသည္။
အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာ ဆိုတာကို ဘာမွ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွ ထသင္ယူရတာမ်ိဴးမဟုတ္ပဲ ငယ္စဥ္ကတည္းက အေျခခံတတ္ေျမာက္လာကာ အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွ ကိုယ့္ရဲ့ ဝါသနာနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္မႈ အျဖစ္ စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းမ်ိဴး ရလာမွ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေပမည္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ့ အေျခအေနအရ လတ္တေလာမွာေတာ့ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာ သင္ေပးဖို႔ အစီအစဥ္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနျပီျဖစ္သည္။ ဒါကိုေတာင္ အျမင္က အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာသင္ေက်ာင္း တက္တာနဲ႔ကို စာမလုပ္ခ်င္လို႔ စာမလိုက္ႏိုင္လို႔ ညံံလို႔ ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြကေန မေျပာင္းလဲပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ပညာရပ္တခုကို သင္ၾကားျခင္းလို႔ လူမႈအသိုင္းအဝန္းက ျမင္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးေလသည္။ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက လူ႔ဘဝကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းဖို႔ အနာဂတ္အတြက္ အခြင့္အလမ္းေကာင္းေတြ ခ်မွတ္ေပးႏိုင္မည့္ စနစ္ရွိဖို႔ လိုေနတာျဖစ္သည္။
" ႏႈတ္မႈလက္မႈအတတ္စုကို
ငယ္ႏုေသာအား၊ မေမ့ျငားႏွင့္။
ရင္းဖ်ားကုန္စင္၊ တတ္ေျမာ္ျမင္က
တခုမွ်လ်က္၊
အသက္ေမြးေၾကာင္း၊ ျဖစ္တံုေရွာင္း၏။ ။
( ဆားတံုဆရာေတာ္)
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

September 3, 2017

" ႏွစ္ဆယ့္သံုး ႏွစ္ပိုင္းတပိုင္းဒီဂရီ" ၄ရက္ စက္တဘၤာ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၃၄) မွ


ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အျခားႏိုင္ငံေတြကေန လာေရာက္ေနထိုင္တဲ့ သူေတြ သန္းႏွင့္ခ်ီ ရွိၾကသည္၊ တရားဝင္ လာေရာက္ေနထိုင္တာေရာ တရားမဝင္ ေနထိုင္တာေရာမ်ိဴးစံုထဲမွာ ျမန္မာ လာအို ကေမၻာဒီးယား တရုတ္ ကုလား မ်ိဴးစံု ရွိၾကသည္။ အစိုးရကေတာ့ တိုင္းျပည္အတြင္း လာေရာက္ေနထိုင္ၾကသူေတြ အားလံုး ဥပေဒလိုက္နာဖို႔နဲ႔ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္က အလြယ္တကူသိႏိုင္ဖို႔ သူ႔ႏိုင္ငံထဲကို တရားဝင္ေနထိုင္ဖို႔သာ လိုလားသည္။ ခိုးဝင္လာၿပီးေနာက္မွာပင္ မည္သူမည္ဝါ ဘယ္ႏိုင္ငံသားဆိုသည့္ အေထာက္အထားသိႏိုင္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ ဥပေဒအမ်ိဴးမ်ိဴး ထုတ္ျပန္ကာ ႀကိဳးစားေနရေလသည္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြရဲ့ ႏိုင္ငံေရး လူမႈေရး စီးပြားေရး စစ္ေရး ျပႆနာမ်ိဴးစံုကေန သူတို႔ဆီ ရိုက္ခတ္ကာ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထိုင္မႈေတြကို လက္ခံထားရသည့္ တိုင္းျပည္တခုလည္း ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စနစ္ဆိုး ဒဏ္ေၾကာင့္ လြင့္စင္ထြက္လာသည့္ ျမန္မာျပည္သား တိုင္းရင္းသားမ်ိဴးစံု သူတို႔တိုင္းျပည္ဘက္ ေရာက္လာၾကသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမနည္းမေနာ ရွိခဲ့ၿပီ။
ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ နယ္စပ္ျမိဳ႔ေတြ ျဖစ္သည့္ မဲေဆာက္၊ မယ္ဆိုင္ အရပ္ေတြဆိုက ျမန္မာျပည္ႏွင့္မျခား ျမန္မာစကားေတြသာ ေျပာၾကေလသည္။ ထိုင္းလူမ်ိဴးေတြလည္း စီးပြားေရးလုပ္၍ အဆင္ေျပေအာင္ ျမန္မာစကား သင္ထားၾကရေလသည္။ အဆိုပါ ျမို႔ေတြမွာ ေနထိုင္သည့္ ထိုင္းလူမ်ိဴးတင္မက တာဝန္နွင့္ ေရာက္ရွိေနထိုင္ရသည့္ လဝက၊ ရဲ၊ ဘဏ္ဝန္ထမ္း ၊ ကုန္တိုက္ဝန္ထမ္း အစရွိသူတို႔မွာလည္း ျမန္မာစကား တတ္ၾကေလသည္။ ျမိဳ႔ႀကီးေတြျပန္ေရာက္ၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြ႔၍ ျမန္မာလို ေျပာႏိုင္က အဆိုပါဝန္ထမ္းမွာ မဲေဆာက္ မယ္ဆိုင္တို႔မွာ တာဝန္က်ခဲ့သူလို႔ က်ိန္းေသေျပာႏိုင္ေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းမိုင္ခရိုင္ကေတာ့ သမိုင္းအစဥ္အလာအရ ျမန္မာလက္ေအာက္ခံ အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္း ေလးရာခန္႔ ကူးလူးဆက္ဆံမႈရွိခဲ့ရာ ေရွးဘိုးဘြားေတြက ျမန္မာေတြမ်ား ျဖစ္ေနမလား ေတြးစရာ အေျခအေနေတြ ရွိေနေလသည္။
ခင္မင္ရင္းႏွီးသြား၍ ေမးျမန္းၾကည့္က သူတို႔ အေဖက ရွမ္းျပည္က ဆိုတာမ်ိဴး၊ အေမက ျမန္မာဆိုတာမ်ိဴး မၾကာခဏ ၾကားဖူးရေလသည္။ ဆိုင္တဆိုင္မွာ ပစၥည္းဝယ္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလို ေျပာတာ သူတို႔ၾကားၿပီး ထိုင္းမေလးက ျမန္မာေတြလား ေမးသည္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ ဘိုးဘြားတေယာက္ေယာက္က ျမန္မာဆိုတာ ေျပာတာ ႀကံုရတတ္သည္။ ထိုင္းလူမ်ိဴးျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာေသြးေႏွာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိသည္။ အလားတူ ထိုင္းလူမ်ိဴး ျဖစ္ေနသည့္ တရုတ္ေသြးေႏွာေတြလည္း တပံုခ်ည္႔ ရွိေသးသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ထိုင္းအစိုးရအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္လာဖို႔ သူတို႔မွာလည္း တိက်သည့္ ဥပေဒေတြ ျပဌာန္းထားရသည္မွာ ေသခ်ာေလသည္။ အေဖက ထိုင္းလူမ်ိဴး အေမ ထိုင္းလူမ်ိဴး ေမြးဖြားလာသည့္ ကေလး ထိုင္းလူမ်ိဴး ျဖစ္တာက သဘာဝအတိုင္း ရိုးရွင္းပါသည္။ အေဖ ဒါမွမဟုတ္ အေမ တေယာက္ေယာက္က ထိုင္းလူမ်ိဴး ျဖစ္ေပမယ့္ အျခား ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေမြးဖြားလာသည့္ ကေလးမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံသား ျဖစ္ခြင့္ကို သူ႔အသက္ (၁၈)ႏွစ္ျပည့္သည့္အခါ ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္သည့္အတိုင္း ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ ရွိေလသည္။
ယခု ဆယ္စုႏွစ္ သံုးႏွစ္အတြင္း ထိုင္းႏိုင္ငံကို တရားဝင္ေရာ တရားမဝင္ပါ ေရာက္ရွိေနသည့္ ျမန္မာေတြ မ်ားလွရာ အဆိုပါ ျမန္မာ မိခင္ဖခင္တို႔ကေန ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ ေနထိုင္ရင္း ေမြးဖြားလာသည့္ ကေလးမွာ ထိုင္းႏို္ငံသား ခံယူခြင့္ရွိသည္။ ဒါကေတာ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာကေလးသူငယ္မ်ားအခြင့္အေရးဆိုင္ရာ သေဘာတူညီခ်က္ကို လိုက္နာၿပီး လက္ခံက်င့္သံုးရတာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမြးဖြားၿပီးက ေမြးစာရင္းရယူၿပီး အိမ္ေထာင္စုစာရင္းတခုမွာ စာရင္းသြင္းျပီးသည့္ အေထာက္အထားေတာ့ ရွိရေလသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြက ျမန္မာအျဖစ္သာ ခံယူစိတ္ရွိရာ ႏို္င္ငံသားခံယူဖို႔ စိုးစဥ္းမွ စိတ္မကူးၾကပါ။ အလုပ္လုပ္ၿပီး ျပန္သြားၾကသည့္ သူေတြလည္း မ်ားစြာရွိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီတက္လာၿပီး ျပည္သူပိုင္သိမ္းခ်ိန္က ျပည္ပကို ထြက္ခြာသြားသည့္ သူေတြ မ်ားစြာထဲကမွ လူမသိသူမသိ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ဇာတ္ျမွဳတ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တရုတ္ ကုလား မ်ားစြာရွိသည္။ သူတို႔မွာ ျခံႀကီး အိမ္ႀကီးေတြႏွင့္ တခန္းတနားေနထိုင္ၾကၿပီး သားသမီးေတြက ထိုင္းႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္ကာ ထိုင္းႏိုင္ငံသားေတြ အျဖစ္ ဆက္လက္ေနထိုင္ၾကတာလည္း ရွိေလသည္။ ေရွးအဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးေတြမွာ ျမန္မာစကားသံၾကားက မသိမသာ လိုက္ၾကည့္ျပီး ေနတတ္ကာ သူတို႔ မ်က္ဝန္းေတြက ျမန္မာျပည္ကို သတိတရ လြမ္းေနသေယာင္ေယာင္ ျမင္ရေလ့ရွိသည္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အတိတ္သမိုင္းေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြ ႀကိဳးျပတ္သြားတဲ့ ပုလဲပုတီးက ပုလဲလံုးေလးေတြလို လိမ့္ကာလူးကာ တေနရာစီ ေရာက္ၾကရတာျဖစ္သည္။
တခ်ိန္က နယ္ေျမသတ္မွတ္ပိုင္းျခားမႈေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအျဖစ္ကေန ထိုင္းပိုင္သည့္ အျခမ္းဘက္ကို ပါသြား၍ ထိုင္းျဖစ္သြားသူေတြလည္း ရွိေလသည္။ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ကပ္ေနသည့္ ရြာႏွစ္ရြာမွာ တႏိုင္ငံစီ ျဖစ္သြားၾကတာလည္း ရွိသည္။ မယ္ဆိုင္ဘက္ကို ေရာက္စဥ္က အခါ လူမ်ိဴး အမ်ိဴးသမီး တေယာက္က ေျပာဖူးသည္၊ ဒီဘက္အျခမ္းေတြက အစတုန္းက ျမန္မာပိုင္တဲ့ အခါရြာေတြပါ၊ နယ္နိမိတ္သတ္မွတ္ၿပီး ထိုင္းဘက္ကို ပါသြားေတာ့ အစမွာ သူတို႔ ဝမ္းနည္းၾကတယ္၊ အခုႏွစ္ေပါင္း(၃၀) ေလာက္ၾကာေတာ့မွ သူတို႔က ကံေကာင္းတဲ့လူေတြမွန္း သိသြားၾကၿပီတဲ့၊ ဘာလို႔လဲဆို သူတို႔မွာ ေရမီးအျပည့္အစံုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခြင့္ အခြင့္အလမ္းေတြ ပိုရၿပီး ဟိုဘက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့သူေတြက ေမွာင္ထဲမွာ ေနတာ လွမ္းျမင္ေနရတယ္ေလတဲ့၊
၂၅၂၈ခုႏွစ္နဲ႔ ၂၅၃၄ခုႏွစ္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ ထုတ္ေပးသည့္အခ်ိန္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္သြားသူေတြ ရွိသည္။ ထိုင္းမွာက သာသနာသကၠရာ္ဇ္ကို အသံုးျပဳရာ ျမန္မာလိုဆိုက ၁၉၈၅ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ေတြမွာ တိုင္းရင္းသားမ်ိဴးႏြယ္စုေတြ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ ႀကံုခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၇၀ခုႏွစ္ကေန ၁၉၈၀ဝန္းက်င္မွာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနအရ ထိုစဥ္က တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ့ ထိန္းခ်ဴပ္မႈေအာက္မွာ တိုင္းရင္းသားမ်ိဴးႏြယ္စုေတြ ျဖစ္ၾကသည့္ အခါ လားဟူ မုန္း စသည့္ တိုင္းရင္းသားေတြမွာ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဴးေရးလုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ဘိန္းႏွင့္ လက္နက္ ေရာင္းဝယ္ၾကသည္။ ထိုင္းစစ္တပ္က လိုက္တိုက္သည့္အခါ ထြက္ေျပးၾကရျပန္သည္။ ၁၉၈၅ခုႏွစ္မွာ ေဒသႏွင့္ လူမ်ိဴး မတည္မျငိမ္ျဖစ္တာကို သိရွိၿပီး ထိုစဥ္က ထိုင္းဘုရင္ဘူမိေဘာအဒူယဒက္ကိုယ္တိုင္ ေတာင္ေပၚေဒသေတြအထိ မီးအိမ္ကေလးကိုင္ကာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လိုက္ၾကည့္ၿပီး စီမံခ်က္ေတြ ခ်မွတ္ေပးခဲ့ေလသည္။ ဘိန္းအစား ေကာ္ဖီႏွင့္ အျခားသီးႏွံမ်ား စိုက္ပ်ိဴးလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ႏိုင္ရန္ ေရ မီး ရရွိရန္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ႀကီးၾကပ္ၿပီး စီမံကိန္းျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရာ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဴးမႈ ပေပ်ာက္သြားသည္။ ဘုရင့္မိခင္ႀကီးကလည္း တိုင္းရင္းသားေတြ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ရၿပီး ႏို္င္ငံသားအခြင့္အေရးရရွိပါက ေျပးလႊားပုန္းေရွာင္ေနရသည့္ အေျခအေနေတြက လြတ္ေျမာက္မည္ ယံုၾကည္ကာ ႏိုင္ငံသားအသိအမွတ္ျပဳ ကဒ္ျပား အျပာေရာင္ေတြ ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ မုန္း လူမ်ိဴးေတြ အမ်ားစု ထိုင္းႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္ၾကသည္။ ဒါက အေရွ႔ေျမာက္ပိုင္းနဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းမွာျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ ကရင္ျပည္နယ္ဘက္မွာ ရွိသည့္ စေကာကရင္မ်ိဴးႏြယ္ ပါကေညာေတြလည္း ထိုင္းဘက္အျခမ္း ေရာက္ရွိကာ ထိုင္းမွာ ထိုင္း-ကရင္ဆိုသည့္ ေတာင္ေပၚသားအျပင္ ပါကေညာ ဆိုသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ိဴးႏြယ္စု အမည္ျဖင့္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ၾကတာ ရွိေလသည္။
၁၉၉၁ခုႏွစ္မွာလည္း ဘုရင့္မိခင္ၾကီးရဲ့ ေမတၱာျဖင့္ တိုင္းရင္းသား ထိုင္းေတြအေခၚ ေတာင္ေပၚသားေတြကို ႏိုင္ငံသားအသိအမွတ္ျပဳကဒ္ အစိမ္းေရာင္မွာ အနီကြပ္ျဖင့္ ထုတ္ေပးေလသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ေငြေၾကးလာဘ္စားမႈေတြလည္း ရွိၾကရာ ေတာင္ေပၚသားကဒ္ကို ဝယ္ယူထားၾကၿပီး ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ ေမွ်ာ္မွန္းသူေတြလည္း ရွိသလို ေငြနဲ႔ဝယ္ၿပီး ႏိုင္ငံသားကဒ္ ကိုင္ေဆာင္တာေတြလည္း ရွိခဲ့ၾကတယ္လို႔ ထိုင္းဆရာမတေယာက္က ေျပာျပေသးသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံသား ျဖစ္သြားသူေတြထဲ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ိဴးႏြယ္စုေတြ၊ ျမန္မာျပည္သားေတြ တျဖည္းျဖည္း ပါသြားတာေတြ ရွိခဲ့တာ ျငင္းမရသည့္ အေထာက္အထားေတြ ရွိေလသည္။ ထိုင္းဆရာမ ေျပာျပသလို ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ သမိုင္းေၾကာင္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ေတြက ထိုင္းႏိုင္ငံသားျဖစ္တည္မႈေတြ ျဖစ္လာတာ ရွိတယ္လို႔ ဆိုေလရာ ျငင္းမရသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။
ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ရွိၾကသည့္ ႏိုင္ငံအသီးသီးမွာလည္း ေမြးဖြားရာ ႏိုင္ငံရဲ့ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး လူမႈေရး အထူးသျဖင့္ ေဒသတြင္းမတည္ျငိမ္မႈေတြ ဖန္တီးျဖစ္ေပၚေစတဲ့ စစ္ေရးေတြေၾကာင့္ လြင့္စင္ေရာက္ရွိသြားၾကတဲ့ လူေတြမ်ားစြာရွိၾကေလသည္။ ကိုယ္တိုင္ရပ္တည္ေနတဲ့ ကမၻာႀကီးေတာင္ မိမိဝန္ရိုးေပၚ မိမိ ႏွစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းဒီဂရီလည္ေနရာက အနည္းငယ္ တိမ္းေစာင္း ၿပီးလည္ေနတယ္လို႔ သိပံပညာရွင္ေတြ တိုင္းတာေတြ႔ရွိထားတယ္ ဆိုေလသည္။ ကမၻာႀကီးဒီဂရီပိုေစာင္းလာေနတာေတာင္ တအံ့တဩ အဆန္းတက်ယ္ မယူဆသလို လူေတြလည္း အမ်ိဴးမ်ိဴး ေျပာင္းေရႊ႔ေနၾကတာ အဆန္းေတာ့မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ထိုင္းႏို္င္ငံရဲ့ ႏိုင္ငံသားျဖစ္တည္မႈ အေျခခံအေၾကာင္းတရားျဖစ္တဲ့ လူေတြကို လူေတြလို႔ ျမင္လို႔ လက္ခံထားတာျဖစ္တယ္၊ ကိုယ္ေနတဲ့ ႏို္င္ငံ ၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသား အက်ိဴးစီးပြားေကာင္းေအာင္ လုပ္ရမယ္၊ မလုပ္ႏိုင္ရင္ အေရးယူခံရမယ္ ၊ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဴး အက်ိဴးစီးပြားပ်က္ရာပ်က္ေၾကာင္း လုပ္ေနသူေတြ အထူးသျဖင့္ အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ လုပ္သူေတြ ကိုေတာ့ ဘာလူမ်ိဴး ဘာႏိုင္ငံသားပဲ ျဖစ္ပေစ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္မွာမဟုတ္၊ တရားဥပေဒအရ အေရးယူတာခံရမွာလို႔ ဆိုေလသည္။ ခ်င္းမိုင္လဝကရံုးမွာ ခ်င္းမိုင္ ဗ်ဴရိုခ်ိဖ္ရဲ့ စကားကို ဆိုင္းဘုဒ္ေထာင္ထားတာ ရွိသည္။ သူကေတာ့ ဒဲ့ပင္၊
" Good guys in , bad guys out" တဲ့ တခ်ိဴ႔လူေတြအတြက္က ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ေကာင္းတယ္မဟုတ္ပါလား။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

August 27, 2017

" ဘယ္ဆီကိုေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးေဝး "၂၈ရက္ ဩဂုတ္လ ၂၀၁၇ခုႏွစ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္(၃၃)


လူမႈကြန္ရက္မွာ ဓါတ္ပံုတပံုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ျမိဳ႔ပတ္ရထားေပၚမွာ လူႏွစ္ေယာက္အရက္ေသာက္ေနတဲ့ပံု၊ လူႏွစ္ေယာက္မွာ လူငယ္ေတြ မဟုတ္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ အနည္းေလး ေလးဆယ္အထက္လို႔ မွန္းလို႔ရသည္။ အေတာ္ေလး စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္ေနရမည့္ အရြယ္ေတြ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ျမိဳ႔ပတ္ရထားေပၚက ခံုတန္းေပၚမွာ အရက္ပုလင္းေထာင္ၿပီး အရက္ ေသာက္ေနၾကသည္။ ဓါတ္ပံုကို စာသားနဲ႔ အတူ တြဲတင္ထားရာ " ျမိဳ႔ပတ္ရထားေပၚမွာ စည္းမဲ႔ကမ္းမဲ႔ လြတ္ေနတဲ့ပံု တာဝန္က် ရဲလည္း ရွိတယ္ အေရးမယူဘူး ဒါလား ဒီမိုကေရစီ၊ တခါတခါ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူတခ်ိဴ႔ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကုန္တယ္၊ လြဲေနတယ္ဗ်ာ လြဲေနတယ္၊ ျခံထဲမွာပဲ မေနနဲ႔ ျခံျပင္လည္း ထြက္ၾကပါ၊ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ ဘယ္လိုေနထိုင္ေျပာဆို လုပ္ကိုင္စားေသာက္လဲဆိုတာေလ့လာပါ" တဲ့ သူ ေရးထားတာ ဖတ္မိၿပီး ဒီႏွစ္အစမွာ စာသြားသင္ရင္း ေရာက္ခဲ့ရသည့္ ခ်င္းမိုင္ျမို႔ျပင္က ျမန္မာေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သမားေတြ ေနထိုင္သည့္ camp စခန္းဆီက ျမင္ကြင္းကို ျမင္ေယာင္မိေလသည္။
က်မ စာျပေနတဲ့ ေက်ာင္းကေန ပရိုဂရမ္အသစ္တခုကို ဒီစာသင္ႏွစ္မွာ စပါသည္။ က်မတို႔ေက်ာင္း တနည္းအားျဖင့္ ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ့ အဓိက ရည္မွန္း ထားရာက ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြရဲ့ ဘဝကို ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္ဖို႔ အလုပ္ခြင္နဲ႔ ပညာေရးၾကား ပညာေရးတံတား ထိုးေပးၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္သည့္ အစီအစဥ္ ျဖစ္သည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံကို အေၾကာင္းအမ်ိဴးမ်ိဴးနဲ႔ ေရာက္လာၾကသည့္ လူငယ္အမ်ားစု ရွိၾကသည္။ အခ်ိူ႔မွာ စာေကာင္းေကာင္း မသင္ခဲ့ရသလို အခ်ိဴ႔ကေတာ့ အလယ္တန္း၊ အခ်ိဴ႔ကေတာ့ အထက္တန္းအထိ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီး ေက်ာင္းပညာကို ဆက္လက္သင္ယူခြင့္ မရရွိေတာ့ပဲ ဝမ္းေရးအတြက္ တဖက္ႏိုင္ငံကို ေရာက္လာၾကသည္။ အခ်ိဴ႔က မိမိရပ္ရြာမွာ စစ္ေဘးေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွေနမရတဲ့ အတြက္ စြန္႔စားကာ တဖက္ႏို္င္ငံအသီးသီးကို ထြက္လာၾကသည္။ ထိုလူငယ္ေတြ ထဲကမွ ေက်ာင္းပညာကို အလုပ္တဖက္ျဖင့္ သင္ယူၾကရင္း တကၠသိုလ္အဆင့္အထိ လွမ္းႏိုင္ၾကသူမ်ား ရွိလာၿပီျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းကေန တဆင့္ ထိုင္းတကၠသိုလ္အသီးသီးတက္ေရာက္ၿပီး ဘြဲ႔ရသြားသည့္ လူငယ္ ဆယ္ဂဏန္းပင္ ရွိလာၿပီျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္တက္ဆဲက (၇၆) ေယာက္ ရွိေသးသည္။ ယခုႏွစ္ စာသင္ႏွစ္မွာ စတဲ့ အစီအစဥ္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကေန ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေရာက္လာတဲ့အခါ ကေလးဘဝကေန ေရႊ႔ေျပာင္းပါလာၿပီး ထိုင္းေက်ာင္းမွာ ပညာဆက္သင္၊ ထိုင္းစကားသာ ေျပာတတ္ ထိုင္းလိုသာ ေရးတတ္ဖတ္တတ္ျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာကေလးေတြအတြက္ ျမန္မာဘာသာစကားကို ေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးဖို႔ ျဖစ္သည္။
တကယ္တန္း အဆိုပါ လူငယ္ကေလးေတြေနသည့္ေနရာက ျမို႔ျပင္မွာ ရွိတာမို႔ ေက်ာင္းရွိရာ ေနရာသို႔ စာလာသင္ယူဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ တေန႔လံုး ေက်ာင္းတက္ၿပီး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ေနာက္တခု ထပ္တက္ဖို႔ ေတာ္ရံုဇြဲျဖင့္ မရႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္သားမ်ားပီသပါေပသည္။ ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သူတို႔ကို လာသင္ေပးသည့္ ရွမ္းဘာသာ၊ ျမန္မာဘာသာတို႔ကို အားတက္သေရာ သင္ယူၾကေလသည္။ အဓိက ရည္ရြယ္ထားတာ လူငယ္ေတြ ျဖစ္သည့္အတိုင္း အသက္ ( ၁၅)ႏွစ္မွ အထက္ ျဖစ္ရာ အခ်ိူ႔ကေလးမ်ားမွာ အသက္( ၅)ႏွစ္ကေန (၁၀) ႏွစ္ဝန္းက်င္ေပမယ့္လည္း ျမန္မာစာသင္လိုၾကရာ သင္ေပးရေလသည္။ အဆိုပါကေလးေတြက သူတို႔မိဘေတြ ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေရာက္ၿပီးမွ ေမြးၾကသည့္ ကေလးေတြ အမ်ားစု ျဖစ္ၾကေလသည္။ ခ်င္းမိုင္မွာ ရွိတဲ့ အိမ္ယာေဆာက္လုပ္ေရးမွာ နာမည္ေက်ာ္ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းႀကီး တခုျဖစ္သည့္ "ကန္ကႏုတ္" ဆိုသည့္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္မွာ ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားေတြ မ်ားစြာ ရွိသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းက လုပ္ငန္းမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ လုပ္ကိုင္ေနရရာ အလုပ္သမားမ်ားကို အိမ္ယာေဆာက္လုပ္ေနသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္က သူေဌးပိုင္ ေျမမွာ ေခတၱေနထိုင္ခြင့္ေပးထား သည္။ ၎တို႔အတြက္ အလုပ္သမားလိုအပ္သည့္ ျပႆနာမျဖစ္ေအာင္ အလုပ္သမားမ်ားကို တစုတည္း စုေဆာင္းထားသည့္ သေဘာျဖစ္သည္။
အဆိုပါ အလုပ္သမားမ်ားမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္တြင္ လုပ္ကိုင္ရင္း စုရပ္အျဖစ္ အဆိုပါ ကမ့္မွာ ေနထိုင္လာရာ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္လာၿပီ ဆိုေလသည္။ အိမ္ယာအသစ္မ်ား ထပ္မံေဆာက္လုပ္သည့္ေနရာက အနည္းငယ္ လွမ္းသည့္ ေနရာသို႔ ေရာက္သြားေသာ္လည္း ေနထိုင္ရာ ကမ့္ကေန ကားေတြျဖင့္ စုေဝးသြားေရာက္ၿပီး လုပ္ကိုင္ၾက၊ ညေန အလုပ္သိမ္းသည့္အခါ ႀကိဳေပးသည့္ အလုပ္သမားကားေတြျဖင့္ ျပန္လာၾကျဖင့္ ကမ့္ေတြမွာ ဆက္လက္ၿပီး ေနထိုင္ခြင့္ရေနၾကတာ ျဖစ္သည္။ သို့ျဖစ္ရာ အသက္(၁၆)ႏွစ္အရြယ္ ရွိသည့္ ကေလးဆိုက သူ(၆)ႏွစ္အရြယ္က မိဘေတြနဲ႔ အတူ ျမန္မာျပည္ကေန ပါလာတာလို႔ မွန္းလို႔ရသလို၊ အသက္( ၇) ႏွစ္ ရွစ္နွစ္ခန္႔ ရွိသည့္ ကေလးဆိုက အလုပ္သမားကမ့္ကို ေရာက္ရွိၿပီးမွ ေမြးၾကတာလို႔ ခန္႔မွန္း၍ ရေလသည္။ အားလံုးေသာ ကေလးေတြကေတာ့ ျမန္မာစကားလံုးဝ မေျပာတတ္ၾကေတာ့ေပ။
အဆိုပါ ကေလးေတြမွာ ခ်င္းမိုင္ၿမို႔ျပင္မွာ ရွိသည့္ အလုပ္သမား ကမ့္မွာ ေနထိုင္ရရာ သူတို႔ ဆီအေရာက္ သြားေရာက္သင္ေပးႏိုင္မွ အဆင္ေျပသျဖင့္ မိုဘိုင္းပညာေရးစနစ္ကို စတင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ျမို႔တြင္းကေန (၁၄) ကီလိုမီတာ ခန္႔ေဝးသည့္ အဆိုပါ ေနရာကို ကားျဖင့္ နာရီဝက္နီးပါး သြားရေလသည္။ ကေလးေတြကလည္း အားတက္သေရာ ပညာသင္ယူလိုၾကေလသည္။ ေနထိုင္ရသည့္ အလုပ္သမားကမ့္မွာ မိသားစု (၉၆) စုရွိသည္တဲ့၊ လမ္းေျမက ရႊံံေျမ၊ တြင္းေတြ ခ်ိဴင့္ေတြ မ်ားစြာရွိသည္။ လမ္းခင္းေပးမထားပါ၊ အိမ္ယာမဟုတ္သည့္အျပင္ ေခတၱေနဖို႔ ေပးထားၿပီး လုပ္ငန္းၿပီးက ေရႊ႔ရမွာမို႔ အတည္တက် သတ္မွတ္ထားတာမဟုတ္၍ျဖစ္သည္တဲ့။ ေခတၱ ေနဖို႔ ထားသည့္ေနရာမွာ ကိုယ့္ျမန္မာျပည္သားေတြက ဟန္က်ပန္က် ေရွ႔ေနာက္ပူပင္မႈမရွိပဲ ေနေနၾကတာ ျဖစ္သည္။ သြပ္ျပားစေတြျ့ဖင့္ မိုးကာ ထားသည့္ ေျမစိုက္ အခန္းကေလးေတြမွာေနၾကသည္။ ဘံု အိမ္သာ၊ ဘံုေရခ်ိဴးတဲ့ေနရာ စသျဖင့္ ရွိသည္။ အရြယ္ေရာက္လာသည့္ မိန္းကေလးေတြေနရာကေန သူတို႔ လံုျခံုမႈ ရွိၾကရဲ့လား ေတြးေနမိသည္။ အဆိုပါအလုပ္သမားကမ့္ထဲကို ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာစာတန္းမွာ ဘံုဆိုင္ ( အရက္ဆိုင္) ကို တန္းကနဲ ျမင္ရသည္။ အလုပ္သမားေတြ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ကေန ျပန္လာၾကသည္ႏွင့္ အရက္ဆိုင္ထိုင္ၾကသည္။ အခ်ိူ႔က အလုပ္သမားေတြ တင္လာသည့္ ကားေပၚကေန ဆြဲခ်ေနရၿပီ။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းပင္မသိ၊ အလုပ္ခြင္မွာကတည္းက ေသာက္လာၾကၿပီ။ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္လို႔ရသည့္ ေငြေတြမွာ တန္ဘိုးေတြကမနဲ၊ သူတို႔ ဒါေတြကို စဥ္းစားမိရဲ့လားမဆိုႏိုင္၊ သူတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ေဘးမွာ နံရံအျမင့္ေတြ ကာရံထားသည့္ ဗီလာ( အိမ္ယာ) ေတြကို လက္ညိႈးထိုးျပၿပီး ဒါေတြ သူတို႔ေဆာက္ခဲ့တာေပါ့ ဆိုၾကသည္။ လွပၿပီး တန္ဘိုးရွိသည့္ အိမ္ေတြကို ေဆာက္လုပ္ေပးၾကၿပီး သူတို႔ကေတာ့ ဗြက္ေတြ ရႊ႔ံေတြထဲ လူျဖစ္ရံုေနေနၾကရေလသည္။
တရက္ စာသင္ဖို႔ အသြား ကားရွင္းသျဖင့္ နာရီဝက္ခန္႔ ေစာေရာက္သြားသည္။ စာသင္ဖို႔ လုပ္ေပးထားသည့္ အေဆာင္ေလးက သံုးထပ္သားအေဟာင္းေတြကို ၾကမ္းခင္းလုပ္ထားၿပီး တဖက္ပိတ္ ဝါးထရံကာေလး ရွိသည္။ စာသင္ရတာ ေလတျဖဴးျဖဴးေတာ့ ရသည္။ အဆိုပါ ေပါက္ျပဲ ယိုင္နဲ႔ေနသည့္ ဇရပ္လိုအေဆာင္မွာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေလးႏွင့္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ တဆူရွိသည္။ ဒီလိုျမင္ရျပန္ေတာ့ မဆိုးပါဘူးလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ အဆိုပါ ေစာေရာက္သြားသည့္ေန႔က အဲဒီအေဆာင္ေပၚမွာ လူစုလူေဝးကို လွမ္းေတြ႔လိုက္သည္။ စေနေန႔ ျဖစ္၍ အလုပ္ပိတ္ရက္ျဖစ္ရာ အလုပ္သမားေတြ အစည္းေဝး ဒါမွမဟုတ္ ေဆြးေႏြးပြဲ တခုခု လုပ္ေနသလား ေတြးရင္း အေဆာင္အထိ ေလွ်ာက္သြားမိသည္။ အမ်ိဴးသမီး အမ်ိဴးသား ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခန္႔ ရွိသည္။ အားလံုး ေခါင္းေတြ လည္ျပန္ၾကည့္ၿပီး တိုးတိုး တိုးတိုး စကားေတြ ေျပာေနတာ ျမင္မွ သူတို႔ ဝိုင္းေနသည့္ ျမင္ကြင္းကို ေသခ်ာေတြ႔ရေတာ့သည္။ ဖဲဝိုင္း ႏွစ္ဝိုင္း၊ အမ်ိဴးသားေတြေရာ အမ်ိဴးသမီးေတြပါ ဖဲရိုက္ေနၾကတာျဖစ္သည္။ ဆရာမလာတာ ျမင္ေတာ့ ဖဲခ်ပ္ေတြ ကပ်ာကယာ ေကာက္ယူၿပီး အလ်ိဴအလ်ိဴ ထြက္သြားၾကသည္။ အခ်ိူ႔လည္း အတူပါသည့္ ကေလးေတြကို ေငါက္ငန္းရင္း အခ်ိဴ႔က ဘတ္(၂၀)တန္ကေလးကို လက္ထဲ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္လို႔ မခ်င့္မရဲ ထြက္သြားၾကေလသည္။
အေဆာင္ေပၚ က်န္ခဲ့သည့္ ေဆးလိပ္တို ေဆးလိပ္ျပာ၊ အခ်ိူရည္ဘူးခြံအခ်ိဴ႔ မုန္႔ထုတ္သည့္ အိတ္အခြံေတြ ဟိုတစသည္တစ စတာေတြကို ၾကည့္ရင္း ကိုယ့္လူမ်ိဴးေတြ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေနရာ ေနေန ေနခ်င္သလို ေနၾကတာ၊ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ ေနခ်င္တာ၊ ပရမ္းပတာ ေနခ်င္ၾကတာ စတာေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေတြးေနမိသည္။ သူတို႔မွာ ျမန္မာျပည္ကေန အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ သူတပါး တိုင္းျပည္ လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ္လည္း ကိုယ့္ဘဝကို ေျပာင္းလဲေအာင္ တိုးတက္ေအာင္ စိတ္ကူးမွ ရွိပါေလစ၊ ကိုယ့္အတြက္သာမက ကိုယ့္သားသမီးေတြ ေရွ႔ေရး ေတြးၾကည့္ၾကပါရဲ့လား ၊ သူတို႔ ေျပာေနၾကတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာမွ မေျပာင္းလဲေသးလို႔ သူတို႔လည္း ျပန္မရေသး ဆိုတာပင္၊ ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာ သူမ်ားက လာၿပီး ေျပာင္းလဲေပးရတာလို႔ ထင္ေနဟန္တူသည္။ ကိုယ္ကစလို႔ ကိုယ့္မိသားစု အားလံုး ေကာင္းေသာ အေနအထားတခုကို တျဖည္းျဖည္း က်င့္ယူ ေျပာင္းလဲေပးရမွာ၊ သူတို႔ ဘဝေတြကို ကိုယ္တိုင္ အရင္ဆံုး ေျပာင္းလဲရမွာ ေမ့ေနၾကဟန္တူသည္။ ဘဝေပးအေျခအေနအရ ဆင္းရဲၾကေပမယ့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း စည္းကမ္းတက် ေနထိုင္တတ္တာကေတာ့ လူတဦးခ်င္း အမူအက်င့္ႏွင့္သာဆိုင္သည္။ ရသည့္လုပ္အားခကို ဖဲရိုက္ အရက္ေသာက္ဖို႔ သံုးလိုက္သည္ဆိုတာထက္ ဖဲရိုက္ အရက္ေသာက္သည့္ အလုပ္ကို လြတ္လပ္၍ လြယ္လြယ္လုပ္ေနၾကသည့္ ပံုစံမ်ိဴးျဖစ္ေနသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထိုင္ရတာ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးမဟုတ္၊
" တကယ့္ ဒီမိုကေရစီရဖို႔ဆိုတာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေမြးျမဴႏုိင္မွရမွာ။ ဒီလိုေမြးျမဴႏိုင္မွ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီကလည္း တည္တံ့ခိုင္ၿမဲႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ျပဳျပင္ဖို႔လိုပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေျပာရရင္ mindset ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ အျမင္၊ အေနအထား၊ ရပ္တည္မႈအားလံုးေပါ့။ ဒါေတြကို မျပဳျပင္ဘဲနဲ႔ ဒီမိုကေရစီကို ႏို္င္ငံအတြက္ အက်ိဳးရွိေအာင္လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ အခြင့္အေရးေတြပါလာပါတယ္။ "
ဩဂုတ္လ (၁၁)ရက္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္မွာ က်င္းပတဲ့ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ကူးေျပာင္းမႈျဖစ္စဥ္ သုံးသပ္ေဆြးေႏြးပြဲ ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားမွာ ႏုိင္ငံေတာ္၏အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တက္ေရာက္မိန္႕ခြန္းေျပာၾကားသည့္ စကားထဲက ဒီစကားစုေလးကို ေသခ်ာ ျပန္သတိရမိေလသည္။ အဲဒီေန႔ကပဲ အစီအစဥ္ေၾကညာသူ အမ်ိဴးသမီးက အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ကို အမွာစကားေျပာေပးဖို႔ ေၾကညာၿပီးတဲ့ေနာက္ လက္ခုပ္တီးၿပီး ႀကိဳဆိုဖို႔ ေျပာတာမွာ အတိုင္ပင္ခံပုဂိုလ္ျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အဲဒီလိုမ်ိဴး သူမႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း စကားမေျပာခင္ ထည့္ေျပာသြားေလသည္။ အဆိုပါ အမ်ိဴးသမီးေလးမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ေလ့လာမႈ အားနည္းတာပဲလား၊ ဒီလို ကိစၥေတြဟာ ေျပာင္းလဲပစ္ရမယ္ဆိုတာ မသိေလသလား၊ ဒီလို အေၾကာင္းအရာေတြကို ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ အခန္းအနားမွာပင္ ေျပာင္းလဲရမွန္းမသိၾကေသးတာ ေတြ႔ျမင္ေနရေလသည္။
အက်င့္ပါေနသည့္ မေကာင္းသည့္ အမူအက်င့္ေတြကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းပစ္ႏိုင္မွ တေယာက္ခ်င္းကေန တအိမ္ေထာင္၊ တအိမ္ေထာင္ကေန တရပ္ကြက္၊ တရပ္ကြက္ကေနတျမိဳ႔ ၊ တႏိုင္ငံ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းေသာအေနအထားကို ေရာက္မွာျဖစ္ေလသည္။
" တခ်ိဳ႕ေတြက ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးေတြကို အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ပံုစံ၊ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ပံုစံနဲ႔ သံုးစြဲၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးေတြကို အႏုတ္လကၡဏာ ေဆာင္တဲ့ပံုစံနဲ႔ သံုးစြဲၾကတယ္။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိို႔သံုးစြဲေနတယ္ဆိုတာေတာ့ ျပည္သူျပည္သားေတြက သိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီ မရွိခဲ့တာ အင္မတန္ၾကာခဲ့လို႔ ကြ်န္မတို႔ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားေတြဟာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရး နားမလည္ဘူးလို႕ ထင္ၾကပါတယ္။
ဥပေဒအရ၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္အရ၊ နားမလည္တာရွိႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္သူျပည္သားေတြဟာ မွန္ကန္မႈနဲ႔ မမွန္ကန္မႈ ကိုေတာ့ ခြဲျခားၿပီး ျမင္တဲ့သူက မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးဟာ မွန္ကန္တဲ့ ပံုစံနဲ႔သြားေနသလား၊ မသြားဘူးလားဆိုတာ အသိဆံုးကေတာ့ ျပည္သူျပည္သားေတြပါပဲ။ မွန္ကန္တဲ့ပံုစံနဲ႔ သြားရင္ေတာင္မွ အားလံုးဟာ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း ေကာင္းသြားဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနရာတိုင္းမွာလည္း ေအာင္ျမင္မႈ ရဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဖက္ဖက္က ႀကိဳးစားရ ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကို အျမင္တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကေနပဲ ျမင္ပါတယ္" တဲ့
လူမႈကြန္ယက္ေတြမွာ တေန႔တပုဒ္ မေကာင္းေရးေပး၊ ဆဲေပးလို႔ အခေၾကးေငြေတြ ရယူထားသလား ထင္ရေအာင္ ပံုမွန္ မေကာင္းထိုင္ေျပာေနသည့္ လူတန္းစားေတြ ရွိသည္။ ထိုအထဲမွာ အမတ္ေဟာင္းတေယာက္မွာ အဆိုးဆံုးျဖစ္သည္။ အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ လကၡဏာ တစံုတရာမရွိပဲ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးကို အနုတ္လကၡဏာေဆာင္တဲ့ဘက္က သံုးစြဲေနတာျဖစ္သည္။ သူလဲ အသိပညာရွိေပမယ့္ လြတ္လပ္ျခင္းကို တလြဲသံုးတဲ့ ပညာေရနိမ့္ပါးတဲ့ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အတူတူပင္၊ တိုင္းျပည္ရဲ့ အေျပာင္းအလဲမွာ ကိုယ္ကစလို႔ ခက္ခဲသည့္ ဘဝအေျခအေနကေန စားဖို႔ ေနဖို႔ ရတဲ့အခိုက္အတန္႔ ေနာင္အနာဂတ္အတြက္ ေကာင္းေသာေျပာင္းလဲျခင္းေတြ ျဖစ္ေအာင္ လြတ္လပ္ျခင္းအရသာကို တန္ဘိုးရွိရွိ အသံုးခ်ၾကေစလိုပါသည္။ ဘယ္ေနရာမွာပဲေနေန ဘယ္ဆီကိုပဲေရာက္ေရာက္ လြပ္လပ္ျခင္းကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ တလြဲ သံုးေနသ၍ ေကာင္းမြန္တဲ့ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္လာမွမဟုတ္တာေသခ်ာေလသည္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

August 20, 2017

" အတိတ္ရဲ့ ဒါဏ္ရာတခု"၂၁ရက္ ဩဂုတ္လ ၂၀၁၇ ဒီလိႈင္းစာေစာင္ အတြဲ(၆) အမွတ္ ( ၃၂) မွ


ကိုယ္လက္ေတြ နာက်င္ကိုက္ခဲၿပီး ဖ်ားခ်င္ခ်င္ ျဖစ္တာနဲ႔ ပါရာစီတေမာတလံုးေသာက္ၿပီး ေဆးရံုသြားျပလိုက္သည္။ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ အဖ်ားေသြးေပ်ာက္သြားဟန္ထင့္၊ ဆရာဝန္နဲ႔ ေတြ႔႔တဲ့အခ်ိန္မွာ အဖ်ားမရွိေတာ့ပါ၊ ဆရာဝန္လည္း ေခ်ာင္းဆိုးသလား ႏွာေစးသလား ေမးရိုးေမးစဥ္ ေမးခြန္းေတြ ေမးၿပီး ေဆးေပးလိုက္သည္။ ေဆးယူတဲ့အခန္းမွာ ေဆးသြားယူေတာ့ ဝန္ထမ္းျဖစ္သူ အမ်ိဴးသမီးက ေဆးေသာက္ရမည့္ အညႊန္းစာရြက္ ကပ္ထားတာ ျပရင္း ႏႈတ္ကလည္း ထပ္မံရွင္းျပသည္။ ပါရာစီတေမာ အလံုး(၂၀)ပါ တအိတ္၊ ခၽြဲေပ်ာ္ေဆး bisolvon (၁၅)လံုးပါ ပလတ္စတစ္ထုတ္တထုတ္၊ ႏွာေစးေပ်ာက္ေဆး Maxiphed (၁၀)လံုးပါတအိတ္၊ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆး Dextrome( ၁၀)လံုးပါ တအိတ္ စုစုေပါင္း ေဆးေလးမ်ိဴး ေပးလိုက္သည္။ ေငြေၾကး တျပားတခ်ပ္မွ မေပးခဲ့ရပါ။ ထိုင္းအစိုးရက တယ္ဟုတ္ပါလား ၊ ေဆးဝါးကုသမႈစားရိတ္ အလကားေပးႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆက မမွန္ပါ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံသာမက ကမၻာအဝွမ္း ခ်မ္းသာသည့္ ႏိုင္ငံမ်ား အပါအဝင္ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ေဆးဝါးကုသမႈ စားရိတ္အတြက္ က်န္းမာေရးအာမခံ ဆိုတာ ျပည္သူတိုင္းက ႀကိဳတင္ေပးသြင္းထားရတာျဖစ္သည္။
ေဆးရံကေန အိမ္ျပန္အေရာက္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေဖ့စ္ဘြတ္ဝင္ၾကည့္မိတဲ့အခါ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာေနၾကသည့္ ေခါင္းစဥ္က ခ်ပ္သင္း တဲ့၊ ဒါနဲ႔ မနက္ကေတာ့ ဗီဒီယိုဖိုင္တခု ေတြ႔လိုက္မိၿပီး မ်က္ႏွာထားရိုးရိုးရွင္းရွင္း သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔နဲ႔ လူတေယာက္က မတ္တတ္ရပ္အေနအထားနဲ႔ရွိေနတာမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လူငယ္ကေလးတေယာက္က ႏြဲ႔ႏြဲ႔လ်လ် လွ်ာအျပားလိုက္ သြားေစ့ၿပီး ေျပာတဲ့ ေလသံနဲ႔ လုပ္ေျပာေျပာ ေနတာျမင္ရလို႔ စိတ္ပ်က္စြာ မၾကည့္ပဲ ေက်ာ္သြားခဲ့သည့္ ဗီဒီယိုဖိုင္ ျဖစ္ေနသည္။ အခုေခတ္ ေယာက်ၤားေလး မိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ား စကားေျပာတာ မိန္းကေလးနဲ႔ ေယက်ၤားေလး ေျပာပံုဆိုပံု ေလယူေလသိမ္း မကြာၾကတာ သတိျပုမိသည္။ လူထုေဒၚအမာ ေရးသည့္ အေမ့ေရွးစကားထဲက စာေတြ သတိရမိေလသည္။ တခ်ိန္ကေတာ့ ၾကည္လင္ျပတ္သားသည့္ ေျပာဆို တင္ဆက္မႈမ်ိဴးကို ေရဒီယို ရုပ္ျမင္သံၾကားေတြကေန မွတ္သား အတုယူလို႔ရသည္။ ယခုေခတ္ကေတာ့ အက္ဖ္အမ္မ္ ေတြမွာ ေျပာေနၾကတာ ေယက်ၤားမိန္းမ ခၽြဲပစ္ေနၾကသည့္ လုပ္သံေတြ မ်ားလွရာ ေခတ္ကာလ လူငယ္အခ်ိဴ႔ ဒီလိုပံုစံေတြ အတုခိုးေျပာတာ မဆန္းလွလို႔ ဆိုရမည္။
" ခ်ပ္သင္း" တိုက္နယ္ေဆးရံုမွာ အဆိုပါလူငယ္ကေလးေတြ ဖြင့္ထားသည့္ ျပင္ပစာသင္ေစာင္က ေက်ာင္းသူကေလးေတြ ေဆးခန္းလာျပရာက အဆင္မေျပျဖစ္တာေတြကို တိုက္နယ္ဆရာဝန္ထံ လာေရာက္ေျပာျပေနတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ ျဖစ္သည္။ အဓိက ျပႆနာက ေဆးရံုမွာ ေဆးဝါးမလံုေလာက္တာ၊ ေဆးရံုမွာ ေဆးမရွိေပမယ့္ အျပင္မွာ ဝယ္လို႔ရေနတာ၊ ေနာက္တခုက တိုက္နယ္ဆရာဝန္ေလးရဲ့ ျပင္ပေဆးခန္းမွာ ကုသရင္ တန္ရာတန္ေၾကးက်သင့္စြာေပးႏိုင္က ကုလို႔ ရတာ ဒါေတြကို ေျပာဆိုေနၾကတာ ျဖစ္သည္။ ဗီဒီယိုဖိုင္ကိုၾကည့္ၿပီး စနစ္ဆိုးရဲ့ သားေကာင္မ်ား ဆိုသည့္ စကားလံုးကိုသာ တြင္တြင္သတိရေနမိေတာ့သည္။ ေဆးရံုမွာ ေဆးဝါးမလံုေလာက္တာ ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ားရွိ ေဆးရံုတိုင္းလိုလိုပါ။ ခ်ပ္သင္း တိုက္နယ္ တခုထဲ မဟုတ္ပါ။ ရန္ကုန္ျမို႔က ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးမွာေတာင္ ေဆးဝါးျပည့္စံုလာတယ္လို႔ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကတာ တႏွစ္ဝန္းက်င္သာ ရွိေပအုန္းမည္။ က်န္းမာေရးအသံုးစားရိတ္က ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ တုန္းက လူတဦးခ်င္း GDP ရဲ့ ၂ရာခိုင္ႏႈန္း သာ ရွိခဲ့သည္။ ေဆးရံုမွာ ေဆးဝါးမလံုေလာက္တာတင္မက အရက္ျပန္က အစ ဝယ္ရတယ္ ဆိုတာမ်ိဴးက ျဖစ္ေနတာ ဆယ္စုႏွစ္ သံုးစုပင္မကေတာ့၊ ေဆးရံုမွာ တာဝန္က်သည့္ ဝန္ထမ္းေတြမွာ သူတို႔လုပ္အားကို မရွိမဲ့ရွိမဲ့ ေဆးဝါးမ်ားကို အသံုးျပဳရင္း အစြမ္းကုန္ ကုသေပးၾကပါလိမ့္မည္။ ကိုယ္တိုင္လုပ္ပိုင္ခြင့္ရမည့္ ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းမွာဆိုက ကိုယ့္ဘတ္ဂ်က္နဲ႔ကိုယ္ လိုသည့္ေဆးေတြ ဝယ္ျဖည့္ ကုသေပးက ေဆးရံုမွာ မရွိသည့္ေဆး မရသည့္ေဆးျဖင့္ တတပ္တအား ကူညီ ကူသေပးရင္း ရပ္ရြာရဲ့ က်န္းမာေရး ျပႆနာကို တဖက္တလမ္းက ေျဖရွင္းတာလည္း ေရာက္သည္။ ေဆးရံုမွာ လာမကုနဲ႔ ငါ့ေဆးခန္းလာလို႔ ဘယ္ဆရာဝန္ကမွ ေျပာမွမဟုတ္၊ သူတို႔ သင္ယူခဲ့သည့္ ေဆးပညာဘြဲ႔ယူစဥ္ကတည္းက သူတို႔ ကတိသစၥာျပဳၿပီးသား။ ေဆးကူသသည့္ ဆရာဝန္ဆိုတာ ေတာ္ရံု စိတ္ျဖင့္ မလုပ္ႏိုင္၊
အဆိုပါ ဆရာဝန္မွာလည္း ေဆးရံုမွာ မေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ ကုသမႈေတြကို သူ႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းမွာ ေျဖရွင္းေပးဟန္တူသည္။ ေစတနာႏွင့္ အသျပာ တြဲမိေတာ့ အထင္လြဲစရာေတြ ျဖစ္ၾကျပန္သည္။ ေဆးရံုမွာ ေဆးမရွိပဲ ေဆးခန္းက် ေဆးရွိသည္ ျဖစ္ေနတာ၊ ဒါလည္း ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး ဒီလိုခ်ည့္သာ။ ေဆးရံုေတြမွာ ေဆးမရွိပဲ ျပင္ပေဆးဆိုင္ေတြမွာ ေဆးေတြေတာင္ပံုယာပံု ရွိေနသည္။ ေငြရွိက ဘာေဆးလိုခ်င္သလဲ နာမည္ေျပာ မရမရွိ။ ဒီလိုျဖစ္ေနတာကိုက အလြဲတခု မဟုတ္ပါလား။ ေဆးကုသေနရသည့္ စနစ္ကိုက အစိုးရေဆးရံုေတြကေန ဝန္ေဆာင္မႈေရာ ေဆးဝါးပါ အလကားေပးရသည့္ စနစ္မ်ိဴး ျဖစ္ေနသည္။ ခ်မ္းသာသည့္ တိုင္းျပည္မ်ားမွာပင္ ေဆးရံုသြားျပ ဝန္ေဆာင္မႈႏွင့္ ေဆးအလကားရတာ မရွိပါ။
ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈက ကမၻာ့အဆင့္မီရွိသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြသာမက အျခားတိုင္းျပည္အသီးသီးကပင္ လာေရာက္ ေဆးကုသခံယူၾကသည္။သို႔ျဖစ္ရာ ထိုင္းျပည္သူေတြအတြက္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈကျဖင့္ အင္မတန္ျပည့္စံုမႈ ရွိသည္ ေျပာရမည္။ ျပည္သူလူထုရဲ့ အဓိကလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္တာမွာ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈအတြက္ အစီအစဥ္ေကာင္းေတြ ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့တာလည္း တခုအပါအဝင္ပင္၊ " အစိုးရဝန္ထမ္း၊ ပုဂလိကဝန္ထမ္းႏွင့္ ထိုင္းအစိုးရက တရားဝင္ခြင့္ျပဳထားသည့္ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကသည့္ ဝန္ထမ္းႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ားမွာ လစာဝင္ေငြရဲ့ ငါးရာခိုင္ႏႈန္းကို က်န္းမာေရးအာမခံအျဖစ္ လစဥ္ေပးသြင္းရေလသည္။ ဘတ္(၇၅၀) ထက္မပိုေသာ ေပးသြင္းမႈဟုဆိုရာ လခမ်ားသူလည္း (၇၅၀) ထက္ေတာ့ ပိုမသြင္းရဟုဆိုလိုသည္။ ထိုသို႔ အာမခံေပးသြင္းထားသူမွာ မိမိအာမခံထားရွိရာ ေဆးရံုကို သြားျပပါက ဝန္ေဆာင္မႈအပါအဝင္ ေဆးဖိုးဝါးခ ေပးရန္မလိုေခ်။ ေဆးရံုတက္ရတာမ်ိဴးႏွင့္ ခြဲစိတ္ကုသတာမ်ိဴးေတြမွာပါ ေပးရန္မလိုေပ။ အာမခံထားခ်င္သည့္ ေဆးရံုမွာ အစိုးရေဆးရံုသာမက ပုဂၢလိက ေဆးရံုေတြမွာပါ ထား၍ ရေလသည္။ ေဆးရံုလာသည့္အခါ အာမခံကဒ္ျပလိုက္ရံုသာ။
အစိုးရဝန္ထမ္းမဟုတ္သည့္ အျခားထိုင္းျပည္သူမ်ားအတြက္ကေတာ့ ဘတ္(၃၀) ေဆးကုသမႈဆိုတာ ရွိသည္။ အဆိုပါအစီအစဥ္ကို စတင္ခဲ့တာ အႏွစ္(၃၀) ရွိၿပီဟု ဆိုေလသည္။ ဘတ္(၃၀)ျဖင့္ ေဆးဝါးကုသမႈ ခံယူႏိုင္သည့္ သူေတြထဲ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြပါ အခြင့္အေရးရရွိပါသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံကို လာေရာက္အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ မရရွိက ထိုင္းအစိုးရမွာပါ နစ္နာမႈေတြ ရွိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈကို တန္းတူေပးထားတာျဖစ္သည္။ ဘတ္(၃၀) ကဒ္ျဖင့္ျပက ေဆးရံုမွာ ဘတ္(၃၀)သာ ေပးသြင္းရတာျဖစ္သည္။ ေဆးဝါးကေတာ့ ေဆးရံုတိုင္းမွာ အျပည့္ရွိသည္။ ျပင္ပေဆးဆိုင္ေတြမွာလည္း ေဆးေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ား ရွိသည္။ ေဈးႏႈန္းလည္း ခ်ိဴသာသည္။ အေၾကာင္းက ေဆးဝါးအေပၚ ေကာက္ခံသည့္ အခြန္က မျဖစ္စေလာက္သာ၊ အရက္ ေဆးလိပ္အေပၚေကာက္ခံသည့္ အခြန္ကသာ အမ်ားဆံုးျဖစ္သည္။ ဒါ့အျပင္ ထိုင္းျပည္တြင္းမွာပင္ ေဆးဝါးမ်ိဴးစံု ထုတ္လုပ္ႏိုင္ရာ ျပည္ပမွဝယ္ယူရတာ အင္မတန္နည္းပါးသည့္အခ်က္က ေဆးဝါးလိုအပ္ခ်က္ ျပည့္စံုေနမႈရဲ့ အဓိကအားသာခ်က္ျဖစ္သည္။
သာမန္ ထိုင္းျပည္သူလည္းမဟုတ္၊ ထိုင္းအစိုးရဝန္ထမ္းလည္း မဟုတ္သည့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားဆိုပါက က်န္းမာေရး အာမခံ ဝယ္ယူခြင့္ရွိသည္။ ပုဂၢလိက ကုမၼဏီေတြမွာ က်န္းမာေရးအာမခံ ထားရွိသူမွာ ေဆးရံုျပတာ ေဆးရံုတက္တာ ခြဲစိတ္တာ စသျဖင့္ အဆင့္လိုက္ က်သင့္သလို အာမခံကုမၼဏီက ေပးသြင္းေပးသည္။
က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဆးရံုကို လူနာတေယာက္ ေရာက္လာက ပထမဆံုးလုပ္ရာမွာက ကုသမႈလို႔ ထိုင္းအစိုးရက ဆိုထားသည္။ ထိုင္းအစိုးရအဆက္ဆက္ ေျပာထုံးက ေဆးရံုကို လူနာေရာက္လာခဲ့ရင္ အဆိုပါလူနာမွာ ဘယ္သူလဲ ဘာေတြရွိလဲ ဆိုတာထက္ အရင္ဆံုးကုသေပးလိုက္ပါတဲ့၊
အဆိုပါ စကားအမွန္ဆိုတာ မ်က္ျမင္ ႀကံုဖူးတာ ႏွစ္ခါရွိပါသည္။ ပထမတခါက ေဆးရံုမွာ ေစာင့္ေနတုန္း အလုပ္သမားတေယာက္ လုပ္ငန္းခြင္ မေတာ္တဆမႈျဖစ္ၿပီး သတိေမ့လ်က္ ေရာက္လာသည္။ သူနာျပဳ ဆရာဝန္ႏွင့္ အျခားက်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြ အေရးေပၚအခန္းဖြင့္ၿပီး ခ်က္ျခင္းကုသေပးသည္။ ေဆးထုတ္သည့္အခန္းေျပးၿပီး ေဆးသြားထုတ္သူက ထုတ္၊ ေျပးေျပးလအားလႊား ကုၾကသည္။ ၿပီးမွ ဝန္ထမ္းတေယာက္က လူနာႏွင့္အတူပါလာသည့္ အေဖာ္ကို မွတ္ပံုတင္ဌာနကို သြားၿပီးစာရင္းသြင္းခိုင္းသည္။ ဆရာဝန္ႏွင့္ သူနာျပဳမ်ား အခန္းထဲကေန လိုတာေတာင္း ေဆးအပါအဝင္ ပစၥည္းကရိယာ အသင့္ ၊ လူနာစိတ္ခ်ရၿပီဆိုမွ ဆရာဝန္က ထြက္လာကာ လုပ္ေဆာင္ရမွာေတြကို လူနာရွင္ကိုေျပာ၊ ေငြစကားကို ဆရာဝန္ကေျပာစရာမလို၊ ဒီေလာက္ကုန္မယ္ တတ္ႏိုင္လား၊ ဒီေဆးက ေဈးႀကီးတယ္ ေဆးရံုမွာမရွိဘူး ဘယ္ေဆးခန္းမွာသြားဝယ္ ေျပာစရာမလို၊ ေျပာေတာင္ေျပာဖူးၾကရဲ့လားမသိ။ ဆရာဝန္က ကုသေရးသက္သက္၊ သူကုဖို႔ လိုအပ္တာ အသင့္ ၊
ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကေန ခ်င္းမိုင္ကို အလည္လာတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္၊ ဆိုင္ကယ္ေမွာက္ သတိလစ္ၿပီး ေဆးရံုေရာက္တာ အေရးေပၚခန္းထဲထည့္ၿပီး လိုအပ္တာအကုန္ကုသမႈေပးထားသည္။ အသက္ကို မရရေအာင္ ကယ္ထားသည္။ အသက္ရႈေနေပမယ့္ သတိမရေသး၊ ဘယ္သူကမွ ေငြေရးေၾကးေရး တျပားမွ မေပးရေသးပဲ လူ႔အသက္ကို ကယ္ရမည္ဆိုသည့္ စိတ္ျဖင့္ ကုသမႈကို ဦးစားေပးထားတာျဖစ္သည္။
က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈကိစၥ စာေရးတဲ့အခါ အခ်က္အလက္ မွားမွာဆိုးတဲ့အတြက္ ထိုင္းလူမ်ိဴး ဆရာမကို ေသခ်ာ ေမးျမန္းရသည္။ သူက က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမွာ ထိုင္းက ျမန္မာထက္အမ်ားႀကီးသာပါတယ္လို႔ ေျပာတာကို မွန္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရတာပါပဲ၊ စိတ္ထဲကေတာ့ သူတို႔ကံေကာင္းလိုက္တာ၊ တို႔လူမ်ိဴးေတြ ဘာလို႔ ဒီလို အခြင့္အေရးမရၾကတာလဲ လို႔ ေတြးေနမိသည္။ ကိုယ္တိုင္ပင္ ထိုင္းေရာက္ကာစက ဘာအာမခံမႈမွ မရွိတာကေန ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းေက်ာင္းမွာ ဆရာမဝင္လုပ္တဲ့အခါ ထိုင္းအစိုးရက ေပးသည့္ က်န္းမာေရးအာမခံကို ရရွိခံစားခြင့္ ရေလသည္။ လစဥ္အာမခံေၾကး ဘတ္(၇၅၀) ေပးသြင္းရသည္။ ထိုင္းဆရာမက ေျပာတာက ကိုယ့္ရဲ့အာမခံကို ကိုယ္တိုင္မသံုးရလို႔ က်န္းမာေရးေကာင္းေလေလ ကုသိုလ္ပိုရေလေပါ့တဲ့၊ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ ဒီေငြေတြနဲ႔ ေဝမွ်ၿပီး ကုသေပးေနတာမို႔ တျခားကုသဖို႔လိုတဲ့သူေတြကို က်န္းမာေရးစားရိတ္ share ေပးတဲ့သေဘာေပါ့တဲ့၊ အစိုးရက ဒီေလာက္လူအမ်ားႀကီး အလကား ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲတဲ့၊ ဒါအစိုးရက ေဖာ္ေဆာင္ထားတဲ့ ေဝမွ်စနစ္တခုေပါ့လို႔ ဆိုသည္။
ထိုင္းက်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈအတြက္ အဓိက ထားသည့္ ဆရာဝန္ေတြ ေျပာသည့္စကားတခြန္းက " When most doctors see patients they don't see schemes...... they treat diseases. "
ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ႏိုင္ငံသားပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အလုပ္ကို ေနာက္ဆံတင္းတင္း နဲ႔ ျပည့္ျပည့္ဝဝ လုပ္ရက စိတ္ေအးလက္ေအး ရွိၾကေပမည္။ မိမိအလုပ္ကို ေၾကာင့္က်ခပ္သိမ္းမရွိပဲ လုပ္ေနရက လုပ္ငန္းခြင္ေပ်ာ္ရႊင္မႈရရွိမည္။ အဆိုးဆံုးျဖစ္သည့္ ကိုယ့္အလုပ္ကို ေစာ္ကားတာ ကိုယ့္႒ာနကို ေစာ္ကားတာမ်ိဴးကို ဘာမွျပန္မေျပာပဲ စိတ္ေလွ်ာ့လက္ေလွ်ာ့ ေျပာခ်င္တိုင္းသာေျပာၾကပါလို႔ လည္စင္းေပးေနရသည့္ ဘဝေတြက လြတ္ခ်င္ၾကသူခ်ည့္သာ၊ အခုေတာ့ ငါဘယ္သူလဲ မင္းဘယ္သူလဲ ဆိုတာေတြၾကားမွာ အျပစ္ရွိသူပမာ အၿပံုးမပ်က္ ရပ္ပီး နားေထာင္ေနေပးရတဲ့ ဘဝေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေနေပးေနၾကရမွာပါလိမ့္။
ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္